Ζήτημα προδιάθεσης!

Ο Arthur Fleck (Joaquin Phoenix) είναι ένας κωμικός που εργάζεται, κατά κύριο λόγο, ως κλόουν, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσει τα προς το ζην για τον ίδιο και την άρρωστη μητέρα του. Όλα αυτά στην άγρια κοινωνία της Gotham City, όπου το bullying έχει καταντήσει να είναι η δεύτερη φύση των ανθρώπων – ως θυμάτων και ως θυτών.

Ο Arthur, μάλιστα, πέφτει συχνά ακόμη και θύμα κλοπής και ξυλοδαρμού, αδυνατώντας να προστατεύσει τον εαυτό του, ενώ το γεγονός ότι, λόγω ψυχικής διαταραχής, γελάει δυνατά σε άκυρες στιγμές τον καθιστά, στα μάτια του περιγύρου του, αν όχι αποκρουστικό, σίγουρα παρεξηγήσιμο. Όταν, μάλιστα, λόγω ενός ατυχούς περιστατικού, αλλά και ενός αισχρού ψέματος κάποιου συναδέλφου του απολύεται, η ζωή του αλλάζει για πάντα.

Η ταινία είναι άρτια, με τον Phoenix να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και να καθιστά εαυτόν μεγάλο φαβορί για το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. Η εκφραστικότητά του, η κινησιολογία του, συμπεριλαμβανομένης και της σκηνής όπου χορεύει στα σκαλιά (η οποία, πιθανότατα, θα μνημονεύεται για χρόνια), καθώς επίσης και ο εντυπωσιακός τρόπος εναλλαγής των συναισθημάτων του, από λύπη σε ξεγνοιασιά και από ξεγνοιασιά σε τρέλα, θα μείνουν στην ιστορία. Και το υπόλοιπο cast ηθοποιών, όμως, είναι εξαιρετικό, με τη Frances Conroy, που υποδύεται τη μητέρα του Arthur (Penny), να ανταποκρίνεται επαρκέστατα στον ρόλο που της ανατίθεται. Κομβικές είναι, επίσης, οι παρουσίες της Zazie Beetz, της γειτόνισσας (Sophie Dumond) με την οποία είναι ερωτευμένος ο Arthur, του Robert de Niro, που υποδύεται έναν παρουσιαστή (Murray Franklin) βραδινού talk-show, και του Brett Cullen, ως υποψήφιου δήμαρχου Gotham (Thomas Wayne).

Ο σκηνοθέτης Todd Phillips (Hangover), στην ωριμότερη δουλειά της καριέρας του, καθοδηγεί άψογα τους χαρακτήρες του, συμβάλλοντας και αυτός με τον τρόπο του στις εντυπωσιακές τους ερμηνείες. Κουστούμια, σκηνικά και φωτογραφία στέκονται, επίσης, στο ύψος των περιστάσεων, ενώ το “That’s life”, του Frank Sinatra, που ακούγεται σε ένα μεγάλο μέρος της ταινίας, δένει ιδανικά με την ατμόσφαιρα που δημιουργείται σε αυτήν, πετυχαίνοντας, μάλιστα, συχνά, να αποφορτίσει τον θεατή από τη συνεχή ένταση.

Ανεξαρτήτως όλων αυτών, βέβαια, κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι η ταινία είναι μυθοπλασία, με θέμα τον «κακό στον Batman». Υπό αυτήν την έννοια, επουδενί δεν πρέπει κανείς να βγάζει συμπεράσματα, προσπαθώντας να εξηγήσει τη συμπεριφορά του ήρωα. Δεδομένα είναι τα μηνύματα που υπάρχουν για το bullying και το πώς οι άνθρωποι, μερικές φορές, βγάζουν ένα πολύ άσχημο πρόσωπο απέναντι σε αδύναμους συμπολίτες τους, ωστόσο είναι επιστημονικά ανυπόστατο και επικίνδυνο να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τα εγκλήματα του Joker (Arthur) οφείλονται στο bullying που εκείνος δεχόταν.

Εξάλλου, και η οπτική της ταινίας απέχει παρασάγγας από αυτήν την ανάγνωση, καθώς φαίνεται ότι ο Joker είχε την προδιάθεση να είναι κακός. Η βαρβαρότητα με την οποία προβαίνει στις εγκληματικές του πράξεις και το γεγονός ότι δεν αισθάνεται καθόλου τύψεις γι’ αυτές αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Και, σίγουρα, παρουσιάζεται ως ένας χαρακτήρας, που, από ένα σημείο και μετά, δεν προκαλεί τη συμπάθεια του θεατή!

Όπως και να ‘χει, πρόκειται για μία πραγματικά πάρα πολύ ωραία ταινία, που θα συζητιέται για καιρό ακόμη!

*Αναδημοσίευση από entexnorama.blogspot.com

No related posts.