Οι… Λαυρέντηδες δεν πεθαίνουν ποτέ!

Αν η αξία ενός καλλιτέχνη φαίνεται από την απήχησή του, τότε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας ήταν (και είναι) ένας από τους καλύτερους καλλιτέχνες που είχε ποτέ η Ελλάδα. Δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 9ης Σεπτεμβρίου.

Τι να πει κανείς και τι να πρωτοθυμηθεί από τις επιτυχίες που άφησε πίσω του 62χρονος τραγουδιστής και τραγουδοποιός! Από το «Τι ζητάω» μέχρι το «Ένας Τούρκος στο Παρίσι» και από το «Ρίξε κόκκινο στη νύχτα» μέχρι τον «Σουλτάνο της Βαβυλώνας» και τον «Μικρό Τιτανικό», ο Λαυρέντης κατάφερε να στιγματίσει το ελληνικό έντεχνο, ροκ, αλλά και λαϊκό τραγούδι, με φωνή, όπως πολύ σωστά είπε και ο Διονύσης Σαββόπουλος «όχι ωραία, αλλά γοητευτικά υπέροχη, ισχυρή και εντελώς δική του». Και σίγουρα άρτια από τεχνικής άποψης. Έβγαινε αβίαστα. Σαν να καθόταν και να μιλούσε με τους φίλους του στο καφενείο.

Την ημέρα που έγινε γνωστός ο θάνατός του, ένα πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού -και όχι απαραίτητα μόνο όσοι τον άκουγαν- πάγωσε. Είναι αυτό που, πολλές φορές, δημιουργούν οι πολύ διάσημοι άνθρωποι, τους οποίους, με κάποιον τρόπο, έχουμε στην καθημερινότητά μας. Στην περίπτωση του Μαχαιρίτσα, άνοιγες το ραδιόφωνο και έπεφτες πάνω σε ένα τραγούδι του, έκανες μία βόλτα στη Θεσσαλονίκη και έβλεπες αφίσες για τη συναυλία του με τον Νίκο Πορτοκάλογλου και τα Κίτρινα Ποδήλατα στη Δ.Ε.Θ. (συναυλία που δεν πρόλαβε να γίνει), άνοιγες την τηλεόραση και τον έβλεπες στο «Στην υγειά μας», παρέα με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Δημήτρη Στραόβα και τον Γιάννη Ζουγανέλη.

Για λίγο, ο Λαυρέντης κατάφερε, με την πολύ άσχημη είδηση του θανάτου του, να ενώσει τους Έλληνες. Τα social media πλημμύρισαν με τραγούδια του και όλοι, αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι και φιλελεύθεροι είχαν έναν καλό λόγο να πουν. Και, ίσως, τελικά αυτό να είναι το σημαντικότερο πράγμα που πέτυχε, άθελά του. Το πέτυχε, όμως, με την αξία του. Λόγω της αξίας του…

Θα είναι πάντα παρών, γιατί παρόντα θα είναι τα έργα του!

No related posts.