Θα γίνει μάθημα το πάθημα;

Για ακόμη μία χρονιά επιβεβαιώθηκε ο κανόνας που ισχύει την τελευταία δεκαετία για την Εθνική μας ομάδα μπάσκετ. Ένας κανόνας που λέει πως πριν από κάθε διοργάνωση ξεκινάμε με όνειρα για μετάλλιο, ή τουλάχιστον για καλή πορεία, και καταλήγουμε με αποτυχία (η τελευταία κατάκτηση της Εθνικής ήταν το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2009).

Βέβαια, φέτος, αυτή η αισιοδοξία για καλή πορεία βασιζόταν εν πολλοίς στο ότι η Εθνική είχε στο δυναμικό της τον πολυτιμότερο παίκτη της κανονικής διάρκειας του NBA, τον Γιάννη Αντετοκούνμπο! Όμως, η «Επίσημη Αγαπημένη» αποκλείστηκε άδοξα από την Τσεχία στην φάση των «16» του Μουντομπάσκετ της Κίνας. Οι ευθύνες βαραίνουν προφανώς την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Ε.Ο.Κ.), αλλά και τον προπονητή με τους παίκτες. Πριν τα αναλύσουμε, όμως, όλα αυτά, ας μιλήσουμε για την «προπονητοφαγία» που υπήρξε προς τον ομοσπονδιακό μας προπονητή, Θανάση Σκουρτόπουλο.

Άδικη η «προπονητοφαγία», απαραίτητη η κριτική

Επειδή ακούστηκαν πολλά για το μπασκετικό επίπεδο του προπονητή μας, ας υποθέσουμε πως είμαστε προπονητές και η Ε.Ο.Κ. μας προσφέρει τη θέση του ομοσπονδιακού. Όλοι μας, ή οι περισσότεροι, θα δεχόμασταν τη θέση, χωρίς να σκεφτούμε αν το μπασκετικό μας επίπεδο «κάνει» για την Εθνική και απλά θα κάναμε τα πάντα για να πετύχουμε. Άρα, και ο κόουτς Σκουρτόπουλος καλά έκανε και ανέλαβε τη θέση του προπονητή, οδηγώντας την Εθνική μέσα από τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην τελική του φάση. Αν το μπασκετικό του επίπεδο δεν αρκεί για την Εθνική μας ομάδα (που όντως ίσως να μην αρκεί), την ευθύνη την έχει η Ε.Ο.Κ., που τον επέλεξε, και όχι ο ίδιος που (σωστά) δέχτηκε τη θέση! Φυσικά, και εκείνος δεν είναι άμοιρος ευθυνών και πρέπει να δεχτεί κριτική.

Οι ευθύνες προπονητή και παιχτών

Είναι ξεκάθαρο πως ο Σκουρτόπουλος έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία αυτή. Αποδεδειγμένα, δεν κατάφερε να δημιουργήσει εναλλακτικό πλάνο απεγκλωβισμού του Αντετοκούνμπο από τις άμυνες που σε κάθε παιχνίδι έκλειναν πάνω του για να τον περιορίσουν. Ο Γιάννης δεν βοηθήθηκε όσο θα έπρεπε, ώστε να μας προσφέρει τα πολλά πράγματα που μπορεί να μας προσφέρει.

Επίσης, ήταν γνωστό πως η ομάδα μας έχει (και ανέκαθεν είχε) θέμα στο σουτ τριών πόντων, όπως γνωστό ήταν πως με τη επικέντρωση των αμυνών πάνω στον Αντετοκούνμπο, θα μας δίνονταν ευκαιρίες για ελεύθερα τρίποντα. Ο προπονητής, όμως, δεν επέλεξε όσο το δυνατόν περισσότερους παίκτες στην τελική 12άδα που να είναι σταθερά αξιόπιστοι πίσω από την γραμμή του τριπόντου. Για να πούμε και την αλήθεια δεν υπάρχουν και πολλοί τέτοιοι, αλλά ενδεχομένως ο Μήτογλου, ο Ντόρσεϋ, ο Μπράμος και ο Βασιλειάδης, που δεν βρέθηκαν με την Εθνική στο Μουντομπάσκετ, να μπορούσαν να προσφέρουν σ’ αυτό το κομμάτι. Έτσι, τα 42 εύστοχα τρίποντα από τα 125 που επιχειρήθηκαν (ποσοστό 33,6%) δείχνουν πως δεν εκμεταλλευτήκαμε κατάλληλα τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν.

Τέλος, ίσως, μερικοί παίκτες αδικήθηκαν από τον λίγο χρόνο που αγωνίστηκαν, με κύριο τον Θανάση Αντετοκούνμπο, που προσέφερε τρομερή ενέργεια σε άμυνα και επίθεση, αλλά και τους Λαρεντζάκη και Μάντζαρη, την ώρα που ο Παπανικολάου χωρίς να κάνει ένα καλό τουρνουά αγωνιζόταν 23.2 λεπτά ανά αγώνα ή 116 λεπτά συνολικά (πίσω μόνο από Καλάθη, Σλούκα και Γιάννη Αντετοκούνμπο).

Βέβαια, από την πλευρά των παικτών δεν υπήρχε η κατάλληλη αμυντική προσήλωση στο σύνολο των αγώνων. Παράλληλα, η έλλειψη συγκέντρωσης τους στο παιχνίδι με τη Βραζιλία, οδήγησε στην ήττα που στοίχισε την παρουσία τους στη συνέχεια τουρνουά (με ενδεχόμενη νίκη επί της Βραζιλίας και με την νίκη επί της Τσεχίας η Εθνική θα είχε προκριθεί στα προημιτελικά).

Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πως αν όλα τα παραπάνω γίνονταν διαφορετικά η Εθνική μας θα είχε μία καλύτερη πορεία. Σίγουρα, όμως, έπαιξαν και αυτά τον ρόλο τους στην αποτυχία μας.

Ανάγκη για ανασύνταξη

Η αγωνιστική ανανέωση της ομάδας είναι αναπόφευκτη αλλά και επιτακτική, καθώς οι παλιοί (Πρίντεζης, Μπουρούσης, Βασιλόπουλος), ενδεχομένως, να αποσυρθούν από την Εθνική. Φυσικά, ιδανικό θα ήταν τη θέση του ομοσπονδιακού προπονητή να αναλάβει κάποιος κορυφαίου επιπέδου, Έλληνας ή ξένος, και στους θρύλους του ελληνικού μπάσκετ (Γιαννάκης, Γκάλης, Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, είναι μόνο μερικοί εξ αυτών) να δοθεί μία θέση γύρω από την Εθνική, ώστε να εμπνέουν και να υποστηρίζουν τους παίχτες!

Να δημιουργηθεί μία ομάδα που θα στηθεί γύρω από τον Γιάννη Αντετοκούνμπο (το αν θα αγωνίζεται σταθερά με την Εθνική είναι ζήτημα που αφορά κυρίως τον ίδιο και την ομάδα του, τους Μιλγουόκι Μπακς), με τους Καλάθη, Σλούκα και τα υπόλοιπα παιδιά δίπλα του, που θα έχει, στο πλαίσιο του δυνατού, παίκτες με προσόντα, όπως το αξιόπιστο σουτ και η αθλητικότητα (αρετές που επιτάσσει το μπάσκετ πλέον), και θα στηριχθεί κατάλληλα από την Ε.Ο.Κ. για να μας επαναφέρει στις επιτυχίες.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν το πάθημα των πολλών αποτυχιών την τελευταία δεκαετία θα γίνει μάθημα. Η Ε.Ο.Κ. είναι η μόνη που έχει την απάντηση!

No related posts.