Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Taxidermia

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Gyoergy Palfi

ΣΕΝΑΡΙΟ: Gyoergy Palfi, Lajos Parti Nagy

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Amour Fou Filmproduktion 2006

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Gergely Poharnok

ΜΟΥΣΙΚΗ: Amon Tobin

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Gergely Trocsanyi, Gabor Mate, Marc Bischoff, Csaba Czene, Adel Stanczel

Υπόθεση: Τρεις συνεχόμενες γενιές ανδρών μιας εκκεντρικής οικογένειας, καθένας τους προικισμένος με ένα ιδιαίτερο χάρισμα, ζουν σε τρεις από τις πλέον σημαδιακές περιόδους της Ουγγαρίας του 20ού αιώνα. Σκοπός τους να αφήσουν το στίγμα τους, κληρονομιά για τις επερχόμενες γενεές…

Κριτική: The Taxidermist

Ο Gyoergy Palfi στη δεύτερη μεγάλη μήκους ταινία του [η πρώτη είναι το «Hukkle» (2002)], επιχειρεί να ταράξει την ησυχία των θεατών, παίζοντας κυριολεκτικά με την ψυχολογία και τα νεύρα τους, προσφέροντας ένα πλουσιοπάροχο, τουλάχιστον σε εικόνες, θέαμα. Καταφέρνει, όμως, να παρουσιάσει κάτι όντως διαφορετικό και να τηρήσει τις υποσχέσεις;

Αρχικά με τα της υπόθεσης και της θεματολογίας, το Taxidermia δεν ομοιάζει με τίποτα απολύτως από όσα έχουμε δει τα τελευταία είκοσι χρόνια στη μεγάλη οθόνη. Τόσο ως υλοποίηση της ιδέας όσο και ως προς τη δομή της ιστορίας. Σε πρώτη ανάγνωση, έχουμε λοιπόν, τρεις εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις ανδρών, οι οποίοι ζουν στην Ουγγαρία με διαφορά είκοσι ετών περίπου ο ένας από τον άλλο.

Ο πρώτος, ένας στρατιώτης στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατοικεί σε μια αγροικία με το λοχαγό και την οικογένειά του, εκτελώντας πέρα από τα καθήκοντά του και χρέη οικιακού βοηθού. Ο καιρός, όμως, περνάει μονότονα, η ερωτική συνεύρεση απουσιάζει και έτσι επιδίδεται σε πιο προσωπικές, μα εντελώς διαστροφικές ασχολίες, πειραματιζόμενος με τα γενετήσια όργανά του. Μέχρι που συνάπτει σχέση με τη σύζυγο του λοχαγού, την οποία και καθιστά έγκυο. Νόθο τέκνο και διάδοχός του, ο Balatony Kalman ο οποίος είναι ένας εκ των κορυφαίων αθλητών της Ουγγαρίας στη δεκαετία του 1960, λαμβάνοντας μέρος στα εγχώρια πρωταθλήματα αντοχής ταχυφαγείας! Στόχος του η αναγόρευση του ιδιότυπου αθλήματος σε Ολυμπιακό. Παράλληλα, ερωτεύεται την Aczel, επίσης αθλήτρια στην κατηγορία γυναικών. Καρπός του έρωτά τους, ο Lajoska, ένας ιδιόρρυθμος νέος που εργάζεται ως ταριχευτής ζώων σε μουσείο φυσικής ιστορίας, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Απογοητευμένος από τη ζωή του, αποφασίζει να επαναστατήσει με έναν δικό του, διαφορετικό τρόπο.

Αυτή είναι η υπόθεση της ταινίας με λίγα και απλά λόγια. Εάν προσέξουμε ορισμένες λέξεις ή φράσεις στην παράγραφο που προηγήθηκε, έχουμε ήδη σχηματίσει μια άποψη για το τι θα δούμε επί οθόνης. Χωρίς να θέλουμε να στενοχωρήσουμε αρκετούς από τους αναγνώστες μας, δε θα σταθούμε τόσο στο τι βλέπουμε, αλλά στο γιατί το βλέπουμε και είναι έτσι και όχι κάπως αλλιώς. Κατ’ αρχήν, απαραίτητη προϋπόθεση για τη θέαση του Taxidermia είναι να διαθέτουμε ιδιαιτέρως δυνατή κράση, ικανή να αντέξει κάθε είδους οπτικό ερέθισμα.

Αναφορικά με το τι βλέπουμε: παράφρονες, ψυχικά διαταραγμένους και παχύσαρκους ανθρώπους, κατανάλωση αθλίας ποιότητας και υπερβολικής ποσότητας βρώσιμης ύλης, σκηνές συνουσίας με γουρούνια, εμετούς, εκσπερμάτωση φλόγας και ό,τι πιο διεστραμμένο μπορεί να φανταστεί καθένας μας ξεχωριστά, υπάρχει σίγουρα εδώ. Ενδεχομένως να μην είναι ότι πιο σοκαριστικό βγήκε ποτέ από κινηματογραφικό στούντιο, μα αναμφίβολα το πλέον αηδιαστικό και σιχαμερό δημιούργημα!

Ο Palfi δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Όλα σε κάτι χρησιμεύουν. Ώρα να βρούμε την απάντηση στο γιατί.

Αφετηρία της ταινίας είναι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η κατάσταση στην Ουγγαρία δεν είναι τόσο ξεκάθαρη. Η χώρα ακολουθεί φιλοναζιστική γραμμή, στο πλευρό της Γερμανίας. Ο κόσμος είναι μπερδεμένος και φοβισμένος, με αποτέλεσμα να ζουν στην επαρχία απομονωμένοι, κατά κύριο λόγο. Όπως συμβαίνει στην περίπτωση του στρατιώτη Kalman. Οι αποκρουστικές εικόνες αποσκοπούν στην αποτύπωση της αδυναμίας έκφρασης των συναισθημάτων σε ένα απολυταρχικό καθεστώς, εξ ου και η σκηνή συνουσίας με το νεκρό γουρούνι, το οποίο αντικατέστησε μια ενδεχομένως παχουλή κυρία. Πληροφοριακά και μόνο, τα γουρούνια καταλαμβάνουν περίοπτη θέση στη συνείδηση των Ούγγρων χωρικών, σε σημείο να μιλάμε μέχρι και για προσβολή δημοσίας αιδούς. Η συγκεκριμένη αναρχική στάση και συμπεριφορά μπορεί να εκληφθεί ως απέχθεια για τα τρέχοντα γεγονότα. Όπως και η γέννηση του νόθου τέκνου του με τη σύζυγο του λοχαγού έχει διττή σημασία, ένα πλάσμα με μορφή ανθρώπου και ουρά! Όσο καταστροφικές ήταν οι συνέπειες του πολέμου για τη χώρα και η αναγόρευσή της σε λαϊκή δημοκρατία το 1948, το ίδιο καταστροφικό είναι και το παραπάνω έκτρωμα για μια οικογένεια και για το ανθρώπινο είδος κατ’ επέκτασιν. Μια πολιτική που έφερε μόνο αρνητικά στη χώρα, καθώς την πήγε πίσω από τις παγκόσμιες εξελίξεις τουλάχιστον 50 χρόνια. Όπως αφήνει να εννοηθεί ο σκηνοθέτης, το κομμουνιστικό καθεστώς ήταν ιδιαιτέρως αδηφάγο, αδιαφορώντας για τη λαϊκή βάση της Ουγγαρίας, με αποτέλεσμα να προκαλεί την αηδία σε όλους. Κάτι σαν τους τόνους εμετού που βγάζουν συχνά πυκνά οι πρωταγωνιστές.

Και φτάνουμε τέλος στη δεκαετία του 1980, οπότε και αρχίζει η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Ένα καθεστώς που δεν έχει να προσφέρει πλέον απολύτως τίποτα, παρά μόνον απόγνωση στους πολίτες. Όπως ακριβώς ο ηλικιωμένος πια καθηλωμένος πατέρας, το σώμα του οποίου είναι άκρως αποκρουστικό και εξαθλιωμένο από την πολυφαγία. Και ένας γιος ο οποίος αποφασίζει να βάλει τέλος μια για πάντα στη διαιώνιση αυτού του διεστραμμένου είδους, βγάζοντας ο ίδιος τα σωθικά του και ταριχεύοντας τον εαυτό του, ως αναμνηστική προσφορά της ιστορικής μνήμης στις επερχόμενες γενεές. Προφανώς, συμβολίζει έτσι την αυτοκάθαρση και εκκαθάριση από μέσα μας, δηλαδή το εσωτερικό της χώρας, δίχως να περιμένουμε βοήθεια από λοιπούς εξωγενείς παράγοντες, λόγου χάρη οι Ξένες Συμμαχικές Δυνάμεις. Αυτό δηλαδή που συνέβη το 1989, όπου το Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος αποφάσισε την αυτοδιάλυσή του και την αλλαγή του Συντάγματος.

Στο τεχνικό μέρος της ταινίας, παρατηρούμε μια αρκετά καλή φωτογραφία, που συμπληρώνεται από εξίσου καλή μουσική και ενδιαφέροντες διαλόγους. Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών (Gergely Trocsanyi, Gabor Mate, Marc Bischoff, Csaba Czene, Adel Stanczel) στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, χωρίς λάθη, αποδίδοντας τα μέγιστα δυνατά καθ’ όλη τη διάρκεια

Εν κατακλείδι: Θερμή παράκληση, προς αποφυγήν πάσης φύσεως παρεξηγήσεων: το Taxidermia είναι μια ιδιαίτερη ταινία, που απευθύνεται σε κοινό με μεγάλα περιθώρια αντοχών και αναισθησίας. Ανάλογο θέαμα έχουμε δει και στα «Salo» και «Pink Flamingos», όχι όμως τόσο ακραίο. Είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, διότι δεν μιλάμε πλέον για μια ταινία απλά, αλλά για μια ταινία-αντικείμενο-εμπειρία.

Ο Gyoergy Palfi ήθελε μονάχα να μας δείξει το παρελθόν της χώρας του: φρικτό, αηδιαστικό, εμετικό, χυδαίο, σοκαριστικό. Ταινία που δεν πρέπει να θυμόμαστε για προφανείς λόγους, αλλά θέλοντας και μη, σε ορισμένες περιπτώσεις λειτουργεί το υποσυνείδητο, αφήνοντας χαραγμένες εικόνες στη μνήμη. Όπως η ιστορία ενός τόπου: εύκολο να την ξεχάσεις, μα δύσκολο να την απορρίψεις και να τη διαγράψεις.

No related posts.