Η νεαρή συγγραφέας του «Σίλβερεϊκ» που θίγει το φαινόμενο του human trafficking

Την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου της «Σίλβερεϊκ» από τις εκδόσεις Πηγή, έκανε, στις 20 Ιουνίου, η νεαρή πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας, Αναστασία Σκούλη, με μία ιστορία που θίγει μία από τις μεγαλύτερες μάστιγες του συγχρόνου κόσμου, ένα βιβλίο για εφήβους που, όμως, μιλά για την σκληρή πραγματικότητα του human trafficking.

«Στην πόλη της Σίλβερεϊκ, ένα αγόρι περιπλανιέται εγκαταλελειμμένο. Ο Άλεν, πέφτοντας στα χέρια του υποκόσμου, θα μάθει με τον πιο άσχημο τρόπο τη σκληρότητα των ανθρώπων και το βάρος που φέρουν τα συμφέροντα των ισχυρών. Έτσι, θα ‘εμπλουτιστεί’ με τρομακτικές εμπειρίες και, ταυτόχρονα, θα γίνει μέλος μιας ιδιότυπης οικογένειας. Θα καταφέρει ο Άλεν να φτιάξει τη ζωή του ή θα τον στοιχειώνουν, για πάντα, τα φαντάσματα του παρελθόντος του;».

Περίληψη του βιβλίου «Σίλβερεϊκ»

Μέσα από τον ήρωα της, «Άλεν», δίνει υπόσταση στις ψυχολογικές επιπτώσεις που βιώνουν τα θύματα της εμπορίας ανθρώπων και του αέναου τραύματος που υποφέρουν. Η συγγραφέας δέχτηκε να μιλήσει για το ταξίδι της στον κόσμο της συγγραφής, αλλά και για το πρώτο της βιβλίο, «Σιλεβερεϊκ», που ήδη στολίζει τα ράφια των βιβλιοπωλείων, διανύοντας το δικό του ταξίδι.

-Πες μου λίγα λόγια για εσένα και τη σχέση σου με τη συγγραφή. Πότε ανακάλυψες την αγάπη σου για αυτήν;
Το όνομα μου είναι Αναστασία Σκούλη, είμαι σχεδόν 19 χρονών και μου άρεσε να γράφω από μικρή. Η μητέρα μου με είχε μυήσει στον κόσμο των βιβλίων και εγώ μετέπειτα άρχισα να χάνομαι πολλές ώρες μέσα τους. Σκεφτόμουν: «Θέλω και εγώ να το κάνω αυτό, να αφήσω το όνομά μου στον κόσμο».

Έκτη δημοτικού, έπιανα τον εαυτό μου να γράφει μικρές ιστοριούλες μέσα σε τετράδια και χαρτιά και, αργότερα, στο Γυμνάσιο, ξεκίνησα να γράφω ιστορίες μεγαλύτερης έκτασης, με αποκορύφωμα μία που είχα γράψει 15 χρονών, όταν μετά από ένα ατύχημα που είχα με ένα αυτοκίνητο, τραυμάτισα το πόδι μου και καθηλώθηκα μέσα για δύο εβδομάδες. Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, αποφάσισα να αποτυπώσω στο χαρτί μία πλοκή που είχα δει σε ένα όνειρο. Μία ιστορία γύρω στις 120 με 130 σελίδες. Ήταν για τότε το μέγιστο των ικανοτήτων μου.

-Πώς ξεκίνησε το ταξίδι της συγγραφής του «Σίλβερεϊκ» και τι σε ενέπνευσε να γράψεις για τη σκληρή πραγματικότητα του φαινομένου της εμπορίας ανθρώπων;
Το ταξίδι ξεκίνησε όταν στο σχολείο, στο πλαίσιο ενός μαθήματος, η καθηγήτρια μας ζήτησε να γράψουμε διηγήματα και όταν της παρουσίασα τη δουλειά μου, της άρεσε τόσο πολύ που με προέτρεψε να το ακολουθήσω. Τότε ξεκίνησα να χτίζω τον χαρακτήρα του Άλεν πολύ προσεκτικά, ο οποίος δημιουργήθηκε μέσα από μία ζωγραφιά την οποία έκανα κατά την διάρκεια της παράδοσης στη τάξη, επειδή βαριόμουνα (γέλια).

Όσον αναφορά το θέμα, θυμάμαι με είχαν επηρεάσει τα γεγονότα που συνέβαιναν τότε στον αληθινό κόσμο και που ακόμα συμβαίνουν. Άρχισα να ερευνώ διεξοδικά για το μετατραυματικό στρες, και τις κρίσεις πανικού, καταστάσεις που βιώνουν πολλά από τα θύματα του human trafficking.

-Χωρίς να κάνουμε κανένα spoiler, πες μου δυο λόγια για την πλοκή του βιβλίου…
Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είναι ο Άλεν Γκάλλαγκερ, ο οποίος ζει στην κορυφή ενός βουνού με τον πατέρα του. Η μητέρα του Άλεν τους είχε εγκαταλείψει όταν εκείνος ήταν δυο χρονών. Ο πατέρας του, μετά από αυτό, κάνει ό,τι μπορεί για να τον μεγαλώσει, όμως η απόλυσή του από τη δουλειά δημιούργησε και άλλα προβλήματα, με τον μικρο Άλεν να καταλήγει, από ένα σημείο και μετά, βάρος. Έτσι, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού για μία καλύτερη ζωή, ο πατέρας του Άλεν λέει στον γιο του ότι θα πάει να του αγοράσει κάτι να πιει και θα επιστρέψει, όμως δεν επιστρέφει ποτέ, αφήνοντας τον μικρό Άλεν μόνο του, να κάθεται σε ένα παγκάκι στη μέση του πουθενά. Από εκεί και πέρα, οι περιπέτειες του μικρού ήρωα δεν έχουν σταματημό, με αποκορύφωμα την κατάληξή του στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Τα υπόλοιπα περιμένω να τα ανακαλύψετε στο βιβλίο.

-Ως συγγραφέας σίγουρα είχες και άλλες ιδέες που θα μπορούσαν να εκδοθούν. Τι έκανε τη συγκεκριμένη να υπερισχύσει;
Το «Σίλβερεϊκ» είναι πολύ ιδιαίτερο. Γιατί δεν είναι ούτε φαντασίας ακριβώς, δεν είναι κοινωνικό ακριβώς, δεν είναι περιπέτεια. Είναι όλα αυτά μαζί. Οι συγγραφείς έχουν ένα ρητό: «Γράψε αυτό που θες να δεις». Και, επειδή, δεν μπορούσα να βρω βιβλίο τέτοιου περιεχoμένου, που να διαπραγματεύεται τόσα πολλά πράγματα μαζί, αποφάσισα να το δημιουργήσω.

-Το Σίλβερεϊκ είναι το πρώτο σου εκδοθέν βιβλίο. Πως ήταν η εμπειρία της συγγραφής του και η διαδικασία έκδοσής του;
Το βιβλίο το έγραφα έντεκα μήνες, μαζί με τις υποχρεώσεις του σχολείου, οπότε ήταν λίγο πιεστικά. Η εμπειρία συγγραφής του ήταν πολύ ωραία, γιατί έβαζα και τον εαυτό μου μέσα. Ήταν καθαρτικό. Όσον αφορά την έκδοση, ήταν δύσκολη η διαδικασία. Το είχα στείλει Μάρτιο και μετά από έναν μήνα μου είχαν πει ότι είχε εγκριθεί, όμως είχα και τις Πανελλαδικές και έπρεπε να φρενάρω την διαδικασία. Γενικότερα, μέχρι το βιβλίο να εκδοθεί υπήρξε πάρα πολύ αναμονή.

-Πως ένιωσες σήμερα που παρουσίασες για πρώτη φορά το βιβλίο σου στον κόσμο;
Ήμουν πολύ αγχωμένη, έγιναν και μερικές καθυστερήσεις, υπήρχε και κόσμος σήμερα που δεν ήξερα, οπότε το άγχος μεγάλωνε. Όταν είδα, όμως, ότι εδώ μέσα υπήρχαν μόνο άτομα που με στηρίζουν, το άγχος μετατράπηκε σε ανάγκη να τους κάνω όλους περήφανους. Καθώς τελείωνε, όμως, η διαδικασία άρχισα να νιώθω λίγο άδεια. Άρχισα να σκέφτομαι: «Και τώρα τι; Μετά από κάτι τόσο μεγάλο, τι με περιμένει;».

-Ποια είναι η συμβουλή σου στους νέους συγγραφείς εκεί έξω που πασχίζουν να εκδώσουν το πρώτο τους βιβλίο;
Στείλτε το όπου μπορείτε! Εγώ το βιβλίο μου το έστειλα και σε διαγωνισμό και στον εκδοτικό. Κέρδισα το τρίτο βραβείο στον διαγωνισμό και ταυτόχρονα μου ήρθε η αποδοχή από τον εκδοτικό. Επίσης, μην τα παρατήσετε και κάντε υπομονή. Γράψτε μέχρι να πιαστούν τα δάχτυλά σας! Θα ακούσετε πολλές αποθαρρυντικές γνώμες αλλά μην τα παρατήσετε. Να ξέρετε, η τέχνη της συγγραφής δεν είναι ταλέντο, είναι εξάσκηση.

_______
Εγώ με την σειρά μου ευχαριστώ την Αναστασία Σκούλη για την συνέντευξη.

No related posts.