Ένας ρομαντικός φόρος τιμής στο θρυλικό συγκρότημα των Beatles

Yesterday
Μεγάλη Βρετανία (2019)
Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ
Παίζουν: Χίμες Πάτελ, Λίλι Τζέιμς, Κέιτ Μακίνον

Ο Τζακ, απογοητευμένος από τη μικρή απήχηση των τραγουδιών του, αποφασίζει να εγκαταλείψει τις προσπάθειες για μία καριέρα ως μουσικός. Ένα παγκόσμιο μπλακ άουτ, όμως, σβήνει από τη μνήμη των ανθρώπων τα τραγούδια των Beatles και τη θύμηση της ύπαρξης του θρυλικού συγκροτήματος.

Ο Τζακ ξαφνιάζεται μετά την ανάρρωση του από ένα τροχαίο ατύχημα, όταν συνειδητοποιεί ότι όλοι έχουν ξεχάσει τους Beatles, εκτός από τον ίδιο. Αρχικά, απογοητεύεται από το συγκεκριμένο γεγονός, έπειτα, όμως, αποφασίζει να αξιοποιήσει τη συγκεκριμένη εξέλιξη προς όφελος της μουσικής του καριέρας, οικειοποιούμενος το έργο τους.

Η συγκεκριμένη επιλογή τον οδηγεί σε ένα συναισθηματικό διχασμό. Αισθάνεται υπερήφανος, επειδή είναι ο μόνος με την ικανότητα να διασώσει τα τραγούδια από τη λήθη. Διακατέχεται, όμως, από ενοχές, διότι απολαμβάνει φήμη την οποία δεν αξίζει. Η αγάπη του για τους Beatles αποδεικνύεται αληθινή και ο ίδιος άξιος φορέας της κληρονομιάς τους. Ωστόσο, οι αμφιβολίες για το ταλέντο του παραμένουν, με δεδομένη τη μη απήχηση των δικών του τραγουδιών.

Παρότι το Yesterday δεν προβάλλει την επιλογή του κεντρικού της ήρωα ως ηθικά δικαιολογημένη, στρέφει τα βέλη της περισσότερο εναντίον των στελεχών της μουσικής βιομηχανίας. Παρουσιάζονται να αντιμετωπίζουν τα τραγούδια των Beatles ως μία τεράστια ευκαιρία άντλησης μεγάλων κερδών και όχι ως ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό έργο. Ο χαρακτήρας της μάνατζερ φαντάζει γραφικός μέσα στον υπερβολικό κυνισμό και αμοραλισμό του. Αυτή η αίσθηση οφείλεται και στην άμετρη ερμηνεία της Κέιτ Μακίνον. Αντίθετα, η παρουσίαση του υπεύθυνου μάρκετινγκ της δισκογραφικής εταιρείας φαντάζει πιο ρεαλιστική και αντιπροσωπευτική ενός επιφανειακού τρόπου σκέψης, ο οποίος δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην επικοινωνία παρά στο περιεχόμενο.

Όσον αφορά το κοινό φαίνεται να αγκαλιάζει τα τραγούδια των Beatles και την προσπάθεια του Τζακ να τα αναδείξει, χωρίς φυσικά να γνωρίζει ότι δεν είναι εκείνος ο δημιουργός τους. Αδυνατεί, όμως, να αντιληφθεί το πνεύμα τους, επειδή αγνοεί τις καλλιτεχνικές και κοινωνικές ανησυχίες που τα γέννησαν. Το αίσθημα μοναξιάς του Τζακ δεν οφείλεται μόνο στο ψέμα με το οποίο επέλεξε να πορευθεί, αλλά και στο γεγονός ότι κανείς δεν γνωρίζει την ιστορία των «Σκαθαριών». Παρόλα αυτά, εκπέμπεται ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ότι ποτέ δεν θα εκλείψουν οι αληθινοί εραστές της σπουδαίας μουσικής, οι οποίοι εμβαθύνουν στο περιεχόμενό της και αισθάνονται ευτυχισμένοι μόνο με το άκουσμα της.

Οι Beatles έδωσαν στο έργο τους μεγάλη έμφαση στο στοιχείο της αγάπης και του έρωτα. Επομένως, θα ήταν παράλογο, να απουσιάζει από το “Yesterday” μία ιστορία αγάπης. Η πρώτη μάνατζερ του Τζακ, η Έλι, η οποία θαύμαζε πάντοτε το μουσικό του ταλέντο, ελπίζει να εκδηλώσει εκείνος την αγάπη του προς την ίδια. Η εξέλιξη της καριέρας του, όμως, δεν διευκολύνει την ανάπτυξη ερωτικής σχέσης μεταξύ τους, την ώρα που ο Τζακ αισθάνεται έξω από τα νερά του μακριά της.

Το δεύτερο μέρος του “Yesterday” επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στην εξέλιξη της σχέσης του Τζακ και της Έλι. Η συγκεκριμένη σεναριακή επιλογή δεν αποδίδει στο επιθυμητό επίπεδο και έρχεται σε αντίθεση με το ανατρεπτικό σκηνοθετικό ύφος του Ντάνι Μπόιλ. Το αντισυμβατικό χιούμορ υποχωρεί αισθητά και κερδίζουν έδαφος τα κλισέ και ο μελοδραματισμός. Το φινάλε δεν φαντάζει παράταιρο με όσα έχουν προηγηθεί, ωστόσο στερείται ευρηματικότητας.

Η ερμηνεία του πρωταγωνιστή, Χίμες Πάτελ, δεν θα μείνει αξιομνημόνευτη εξαιτίας κάποιου εντυπωσιακού δραματικού ξεσπάσματος. Μεταφέρει, όμως, τη μελαγχολία και τις ενοχές του ήρωά του, ο οποίος αισθάνεται ότι γεύεται χωρίς να το αξίζει τις δάφνες της δόξας, ενώ εξοργίζεται με την επιπολαιότητα των ανθρώπων του μουσικού μάρκετινγκ. Όσον αφορά τη συμπρωταγωνίστρια του, είναι πειστική ως η πιστή μάνατζερ, η οποία τον αγαπά για την ουσία του χαρακτήρα του και όχι λόγω της πρόσκαιρης επιτυχίας του. Η μη εμβάθυνση στον χαρακτήρα της οφείλεται στο σενάριο και όχι στην ερμηνεία της Λίλι Τζέιμς.

Η ταινία του βρετανού σκηνοθέτη λειτουργεί αποτελεσματικά ως ένας ρομαντικός φόρος τιμής στη συνεισφορά των «Σκαθαριών» στην παγκόσμια μουσική, αλλά αδυνατεί να σταθεί ως αιχμηρή σάτιρα του κατεστημένου της μουσικής βιομηχανίας. Μπορεί να χαρακτηριστεί, όμως, ανάλαφρη ρομαντική κομεντί με έξυπνες ατάκες και επιτυχημένα κωμικά ευρήματα.

Παρότι δεν απογειώνεται, δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός ότι μας υπενθυμίζει πόσο φτωχότερος θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς τα τραγούδια των Beatles και κάθε είδους διαχρονικό, καλλιτεχνικό έργο. Παράλληλα, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την εμπορευματοποίηση των τεχνών, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε διαστρέβλωση των καλλιτεχνικών κριτηρίων και αποθέωση της μετριότητας.

No related posts.