Δεν χρειάζονται οδηγοί για την ευτυχία

Όταν έχεις ορίσει την ευτυχία ως έναν στόχο που πρέπει να φτάσεις, χωρίς να ζήσεις τις στιγμές, τότε μάλλον θα είσαι πάντα αγχωμένος και θα κάνεις τα πάντα για να φτάσεις στον προορισμό σου. Γιατί σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι. Αυτό που σου λένε οι «γκουρού της ευτυχίας», με τα χιλιάδες εγχειρίδια για το πώς να γίνεις ευτυχισμένος, δίνοντάς σου οδηγίες που πρέπει να ακολουθήσεις πιστά για να πετύχεις τον στόχο σου απλώς σε οδηγήσουν σε αδιέξοδο.

Σαν να χρειαζόμαστε μια μέθοδο, έναν τρόπο για να φτάσουμε κάπου. Και όταν δεν φτάνουμε, απογοητευόμαστε, νιώθουμε κατάκοποι και δυστυχείς. Η επιδίωξή μας να είναι κάθε πτυχή της καθημερινής μας ζωής μοναδική, να νιώθουμε και να αισθανόμαστε θετικά μοιάζει σαν υποχρέωση, ένα είδος δικτατορίας της ευτυχίας. Η αποτυχία και η δυστυχία δεν αντιμετωπίζονται ως ενδεχόμενα κι, έτσι, είμαστε όλοι καταδικασμένοι να είμαστε επιτυχημένοι και πάντα ευτυχισμένοι.

Δεν απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή έντονα, ό,τι και να είναι αυτή, όπως το να καθόμαστε μόνοι σε μία βεράντα, απολαμβάνοντας τον καφέ μας ή να κάνουμε μία βόλτα μόνοι μας στο δάσος, έχοντας ως παρέα τις σκέψεις μας, το δροσερό αεράκι και το θρόισμα των φύλλων των δέντρων. Κάποτε διαβάζοντας ένα βιβλίο μου έκανε φοβερή εντύπωση η φράση «πρέπει να πεθάνουμε κάθε στιγμή». Αναρωτιόμουν τι θέλει να πει ο φιλόσοφος! Όντως είχε δίκαιο. Ό,τι κάνεις, αυτήν τη στιγμή, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, να το ζήσεις έντονα και με πληρότητα, χωρίς να σκέφτεσαι την επόμενη στιγμή. Και όταν φτάσεις στην επόμενη η προηγούμενη να έχει πεθάνει, ο νους σου να είναι φρέσκος και καθαρός, χωρίς τη μνήμη του χτες.

Η σκέψη είναι ύπουλη, τρέχει συνεχώς, ασταμάτητα. Θεωρούμε τη σκέψη ξεχωριστή και τον εαυτό μας άλλο πράγμα, το μυαλό μας κάτι άλλο, δηλαδή «εγώ και οι σκέψεις μου». Όμως, ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο είναι το ίδιο. Η νέα μόδα της υποχρεωτικής ευτυχίας μας πιέζει συνέχεια, προβάλλοντας πρότυπα που θα πρέπει να τους μοιάσουμε. Ο κάθε ειδικός της ευτυχίας έχει τη δικιά του μέθοδο και δίνει τις δικές του συμβουλές. Κι εσύ, όταν δεν σου αρέσει ή δεν ταιριάζει σε σένα, στην προσωπικότητά σου, αναζητάς το μυστήριο. Καταφεύγεις σε… γκουρού της Ανατολής που σου διδάσκουν το πώς να ελέγξεις τις σκέψεις, τι λέξεις-κλειδιά πρέπει να επαναλαμβάνεις. Ακολουθείς πιστά διότι ο γκουρού χαίρει σεβασμού και φήμης από όλους και είναι ξακουστός. Άρα ποιος είσαι εσύ που θα τον αμφισβητήσεις;

Αφού, όμως, τα κάνεις όλα αυτά, στο τέλος γιατί νιώθεις ένα κενό;

No related posts.