Καθηγητές… φαινόμενα!

Ως φοιτήτρια σε ελληνικό Πανεπιστήμιο, οφείλω να ομολογήσω ότι οι περισσότεροι από τους καθηγητές των Πανεπιστημίων είναι σπουδαίοι στη δουλειά τους. Κάποιοι απ’ αυτούς, ωστόσο, έχουν κάποιες ιδιάζουσες διαταραχές. Αυτό δεν είναι κακό ούτε ντροπή (έξαλλου στον καθένα μας μπορεί να συμβεί), και έχοντας φροντίσει να τις λύσουν ή μετριάσουν, αυτοί οι εξαίρετοι καθηγητές βοηθούν πραγματικά τους φοιτητές τους. Το τονίζω γιατί το να έχεις κάποια ψυχικά θέματα ή έστω απωθημένα δεν σε κάνει κακό καθηγητή, εκτός αν τα αγνοείς φυσικά…

Η εργασιακή κακοποίηση είναι ένα συχνό φαινόμενο σε εργασιακά περιβάλλοντα με σαφή ιεραρχική δομή, και ανταγωνιστικό κλίμα, στα οποία ο εργασιακός θύτης χρησιμοποιεί την εξουσία του, ασκώντας ψυχολογική βία με σκοπό να πετύχει την υποταγή του εργαζόμενου στόχου – θύματος. Απειλές, προσταγές, αλαζονικές συμπεριφορές («εγώ είμαι πάντα σωστός, εσύ λάθος», «αν νομίζεις ότι θα περάσεις το μάθημα μου τόσο άπλα γελιέσαι» κ.α.) συκοφαντίες, φωνές και βρισιές, μη παροχή κατάλληλων πηγών για την διεκπεραίωση μιας εργασίας και επικριτικός τόνος είναι μερικές από τις «δεξιότητες» του θύτη. Ωστόσο, το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται μόνο σε καθαρά εργασιακούς χώρους, αλλά και σε οποιοδήποτε πλαίσιο υπάρχει σαφής διάκριση ιεραρχίας και ως εκ τούτου κατάχρηση εξουσίας. Τέτοια πλαίσια είναι και τα Πανεπιστήμια, στα οποία αναξιόλογοι καθηγητές ασκούν καθαρή κακοποίηση σε φοιτητές, για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, είτε απειλώντας ότι δεν θα δώσουν το πολυπόθητο πτυχίο, είτε δίνοντας ελλιπείς πληροφορίες για μία εργασία, είτε μιλώντας επιθετικά, αλαζονικά και υποτιμητικά στον φοιτητή.

Επιπλέον, μεγάλη περιέργεια μου προξένησε και το γεγονός της υπέρμετρης χαράς αυτών των «μορφωμένων» ανθρώπων στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της εξεταστικής, όταν η πλειοψηφία των φοιτητών δεν πέρασε το μάθημά τους. Έχουν άραγε αναρωτηθεί μήπως για αυτή την αναποτελεσματικότητα ευθύνεται και η δική τους μεταδοτικότητα; Γιατί η επιτυχία οφείλεται, καθ’ όπως ξέρουμε από την Αρχαιότητα, τόσο στην προσωπική μελέτη όσο και στην ικανότητα μετάδοσης του καθηγητή…

Παρά το πρώτο έτος φοίτησής μου, λοιπόν, αντιλαμβάνομαι ότι οι παραπάνω καθηγητές είναι συνήθως ανεπαρκείς, ενώ πολλοί από αυτούς φαίνεται να πάσχουν από ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας (τα ξέρουν όλα, μόνο η σκέψη τους είναι σωστή και άλλα τέτοια ωραία). Ωστόσο, το μελανό σημείο αυτού του προβλήματος έγκειται στο ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν διαθέτουν κάποιον ανώτερο θεσμό – διεύθυνση που να προστατεύει τα δικαιώματα του φοιτητή. Επίσης, αυτά τα άτομα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η γνώση δεν είναι ένας τρόπος ιεραρχίας, αλλά συνεργασίας…

Συνοψίζοντας, λοιπόν, κρίνεται αναγκαίο τόσο από εμάς τους φοιτητές να απαντάμε με σύνεση και αμεροληψία στην αξιολόγηση των καθηγητών όσο και οι ίδιοι οι καθηγητές να επικεντρώνουν τον επαγγελματισμό τους στη μεταδοτικότητα και όχι στην εριστική συμπεριφορά και τον χλευασμό προς τους φοιτητές.

Διότι, κυρίες και κύριοι, θεωρώ πως ως νοήμονες προσωπικότητες οφείλετε να οξύνετε το «νοείν» παρά το «θυμητικόν» του ακροατηρίου σας, ιδιαίτερα εάν είναι αρνητικά διακείμενο προς εσάς. Άλλωστε, κι εσείς ως πρώην φοιτητές πώς προτιμούσατε τους καθηγητές σας;

No related posts.