Μαρίζα Ρίζου: «Μουσική και πάλι μουσική!»

Πολύ φως, λίγο σκοτάδι, άπειρο ταπεραμέντο και ενέργεια που θα ζήλευε και η καλύτερη αλκαλική μπαταρία του κόσμου! Συνδυάζοντας φωνή, σκηνική παρουσία και stand-up comedy, η Μαρίζα Ρίζου αποτελεί μία ιδιαίτερη περσόνα στον χώρο της τέχνης, φροντίζοντας να εξελίσσεται διαρκώς. Πατάει γερά στα πόδια της και κερδίζει, με το ταλέντο και τη θετική της ενέργεια, ολοένα και περισσότερους fans.

Φέτος το καλοκαίρι, η περιοδεία της ξεκινά από τη Θεσσαλονίκη και, με αφορμή τη συναυλία της στη Μονή Λαζαριστών, την ερχόμενη Δευτέρα, ξεδιπλώνει στο εΜΜΕίς σκέψεις για την καριέρα και τη ζωή της…

-Κάνε μας λίγο το προφίλ των παραστάσεων της καλοκαιρινής σου περιοδείας. Τι θα παρακολουθήσει το κοινό που θα έρθει στις συναυλίες σου;
Τραγούδια, μουσική, τη δισκογραφία μου, διασκευές και γενικά ό,τι συμβαίνει πάνω-κάτω σε ένα live. Με φέρνει σε αμηχανία πάντα το να πρέπει να περιγράψω το live μου ή να νιώθω ότι κάποιος έχει προσδοκίες από αυτό. Δεν συμπαθώ τις προσδοκίες, τις θεωρώ άχρηστες. Προτιμώ το εδώ και τώρα. Προσπαθώ να πηγαίνω στη ζωή και στα πράγματα με ανοιχτή καρδιά και ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει.

-Την ενέργεια που βγάζεις πάνω στη σκηνή, τη βγάζεις και στην καθημερινότητά σου ή εκεί, στην ουσία, είσαι πιο «ήρεμη», κρατώντας δυνάμεις για τα lives;
Φαντάζεσαι να ήμουν έτσι όλη μέρα; Θα έπρεπε κάπου να με κλείσουν, σίγουρα. Είμαι κανονικός άνθρωπος, νομίζω. Έχω τα πάνω μου και τα κάτω μου, μερικές μέρες δεν μιλιέμαι, κάνω την ψυχοθεραπεία μου, προσπαθώ να με καταλάβω και να αυξήσω την ηρεμία και τις στιγμές ευτυχίας μου. Όπως φαντάζομαι όλοι οι άνθρωποι.

-Τι είναι για σένα μία «πανσέληνος ανάμεσα στα άστρα»; Πώς θα την περιέγραφες και με ποια κατάσταση της καθημερινής ζωής θα μπορούσε να παραλληλιστεί;
Διάφορες στιγμές ευτυχίας με δικούς μου ανθρώπους. Η ζωή είναι πάντα -για την ψυχή μου- πιο σημαντική από οποιαδήποτε επιτυχία, η οποία σήμερα είναι εδώ και αύριο όχι. Θα ήθελα μεγαλώνοντας να έχω ωραίες σχέσεις με τους ανθρώπους μου, να καλογεράσω, να είμαι χορτασμένη και γενναιόδωρη. Και όλα αυτά έχουν να κάνουν με την κάθε μέρα και την προσωπική ζωή και όχι με τις καριέρες.

-Υπάρχει άσχημη μορφή αγάπης; Ή, για να το θέσω διαφορετικά, μπορεί η αγάπη να γίνει βλαπτική;
Όχι, δεν μπορεί! Κατά τη γνώμη μου, η αγάπη έχει απόλυτο χώρο για σένα. Χαμογελώ αν σε βλέπω να χαμογελάς, χωρίς να κρίνω το τι σε κάνει να χαμογελάς. Μου αρκεί που σε βλέπω ευτυχισμένο-η. Όλα τα άλλα είναι παρεξήγηση.

-Τον περασμένο χειμώνα, πρωταγωνίστησες, για πρώτη φορά, σε μιούζικαλ, την «Απλή Μετάβαση». Δεδομένου ότι έχεις δηλώσει ότι, στην παρούσα φάση, δεν σκέφτεσαι να κάνεις ξανά κάτι τέτοιο, τι σου έχει αφήσει αυτή η εμπειρία; Και αναφέρομαι τόσο στα θετικά όσο και -ενδεχομένως- σε κάτι αρνητικό…
Κοίτα, ήταν κάτι πολύ δύσκολο για μένα. Ζορίστηκα. Δουλεύαμε αυτή την ιδέα εδώ και δύο χρόνια, οπότε όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία και εφόσον τελικά όντως μας δόθηκε το βήμα από το Εθνικό Θέατρο, φυσικά και είπα πως είμαι μέσα. Όμως, πέρασα διάφορες φάσεις. Δεν ήταν το ίδιο με όταν γράφω μουσική για το θέατρο, ας πούμε. Εκεί νιώθω σε κάθε δουλειά υπέροχα, γιατί το κάνω πολύ επιλεκτικά. Και, μάλιστα, ως μουσικός είμαι σε κάθε πρόβα παρούσα. Επιθυμώ να είμαι, δεν με πιέζει κανείς. Δεν είμαι ηθοποιός, ούτε θέλω να γίνω. Οπότε η «Απλή Μετάβαση» ήταν μία ειδική περίπτωση. Οι άνθρωποι και η ομάδα ήταν ένα αριστούργημα, είμαι πολύ περήφανη που το κάναμε και όπως το κάναμε, όμως πολύ-πολύ δύσκολα θα το έκανα ξανά. Μουσική και πάλι μουσική!

-Μπορεί, με κάποιον τρόπο, η εμπειρία αυτή να σου φανεί χρήσιμη στην καριέρα σου ως τραγουδίστρια-τραγουδοποιός;
Εννοείται πως μου ήταν πολύ χρήσιμη. Κυρίως τεχνικά, όχι τόσο συναισθηματικά.

-Το έργο πραγματευόταν τη φυγή των νέων Ελλήνων στο εξωτερικό, με στόχο ένα καλύτερο μέλλον. Εσύ είχες σκεφτεί ποτέ να φύγεις μόνιμα από την Ελλάδα;
Ναι, το είχα σκεφτεί και είχα ξεκινήσει διαδικασίες. Τελικά αποφάσισα ότι τα πράγματα που με κρατούσαν ήταν πολύ περισσότερα από εκείνα που με έδιωχναν.

-Στην παράσταση, τραγούδησες και το «Κάποιος να με σύρει», στο οποίο έχεις πει ότι «βρίσκεις τον εαυτό σου». Τελικά, είναι εντάξει «να μην ξέρουμε τα πάντα» (που λες και σε ένα άλλο σου τραγούδι), να αγχωνόμαστε, να ζητάμε τη βοήθεια του άλλου;
Ε, βέβαια και είναι εντάξει. Δεν χρειάζεται να είμαστε παντοδύναμοι. Και όλοι έχουμε ανάγκη, όταν σταματάμε να είμαστε ο σούπερμαν, να υπάρχουν οι άνθρωποί μας για αγκαλιά στη σιωπή. Να μην περιμένουν τίποτα από μας, να μην χρειάζεται να είμαστε κάπως, να έχουμε δικαίωμα να είμαστε για λίγο στον πάτο, να αισθανόμαστε οικειότητα, αγάπη και συμπόρευση. Αυτά τα σπουδαία συστατικά της ζωής δηλαδή.

-Η καλοκαιρινή σου περιοδεία, εξαιρώντας την παρουσία σου στην «Ταράτσα του Φοίβου»*, ξεκινάει από τη Θεσσαλονίκη. Τυχαία επιλογή (εδώ, κανονικά, είναι η στιγμή που εκθειάζεις την πόλη μας);
Ποια είναι η αλήθεια; Το γραφείο μου κανονίζει την περιοδεία και, ναι, ήταν τυχαίο. Αν μου δίνει χαρά; Τεράστια. Η Θεσσαλονίκη μου είναι οικεία και αγαπημένη πολύ. Έχω μόνο ωραία να θυμάμαι και έχω μείνει εκεί κατά καιρούς. Ένα τραγούδι, που είναι για τον μπαμπά μου και που θα ανήκει στον τρίτο δίσκο, έχει γραφτεί σε μια από τις ατελείωτες βόλτες μου από τον Λευκό Πύργο στο Μέγαρο και πάλι πίσω, μία περίοδο που έμενα στη Θεσσαλονίκη.

-Ένας νέος κύκλος, λοιπόν, ξεκινά, ενώ επίκειται και ο τρίτος προσωπικός σου δίσκος. Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, 8-9 χρόνια πριν, όταν έκανες τα πρώτα βήματα στην καριέρα σου, θα άλλαζες κάτι στην πορεία σου έως εδώ;
Ούτε βηματάκι. Τίποτα δεν θα με είχε φέρει ως εδώ αν δεν γινόταν ακριβώς έτσι.

-Ποιο θα έλεγες ότι είναι το βασικό σου προσόν ως καλλιτέχνιδα, αλλά και ποιο, από την άλλη, είναι το ελάττωμα που θα ήθελες να βελτιώσεις;
Μιλάω πολύ και… μιλάω πολύ.

-Τι μπορεί να σε κάνει να θυμώσεις;
Η έπαρση και η αγένεια.

-Τα τρία «ΟΧΙ» της ζωής σου…
Όχι δεν θα μπορέσω.
Όχι δεν μιλώ για μια νύχτα εγώ.
Όχι που τρέμω τον σταυρό.

-Περπατάς σε μία ερημική παραλία, συναντάς ένα τζίνι και το ελευθερώνεις! Τρεις ευχές, χωρίς σειρά προτεραιότητας…
Θα κάνω τρεις προσωπικές ευχές, εντάξει; Δεν θα το παίξω ότι είμαι πολύ καλή, ώστε να ευχηθώ για παγκόσμια ειρήνη κ.λπ. (γέλια)…

  • Να έχω ψυχική υγεία!
  • Να γίνω ωραίος άνθρωπος (και την επόμενη φορά που θα έρθει το τζίνι να ευχηθώ όντως παγκόσμια ειρήνη)!
  • Να κάνω ντουέτο με τον Michael Buble!

-Τρίτος δίσκος τον Σεπτέμβριο. Ένα teaser του τι να περιμένουμε;
Να, αυτά δεν μπορώ! Να κάνω promotion του εαυτού μου. Με φέρνει σε τρομερή αμηχανία. Θα δούμε, θα δούμε! Καλά να ‘μαστε!

-Για το τέλος, θα ήθελα να πεις κάτι που να μας κάνει viral…
Γιατί, ξέρω από viral; Μάλιστα, δεν τα συμπαθώ κιόλας. Βήμα-βήμα, δεν θέλω απότομα πράγματα. Αργά και στιβαρά!

_______
Κλείνοντας, θα ήθελα, αφού ευχαριστήσω πολύ τη Μαρίζα για την… υπομονή της, να της ευχηθώ καλή αρχή στο συναυλιακό της καλοκαίρι, υγεία -ψυχική και σωματική- και πορεία καριέρας σταδιακά ανοδική, όπως της αρέσει!

*Σειρά συναυλιών στην Αθήνα υπό τον Φοίβο Δεληβοριά.

No related posts.