Το δίπολο στη νομοθεσία για την κακοποίηση των γυναικών

Στο πλαίσιο της Φοιτητικής Εβδομάδας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση, το Σάββατο 18 Μαΐου 2019, για τον τρόπο που το κράτος αντιμετωπίζει την έμφυλη βία.

Ενώ, λοιπόν, η Διεθνής Αμνηστία έχει ορίσει με σαφήνεια τα όρια της συναινετικής επαφής, στα δικαστήρια εξακολουθούν να διαιωνίζονται στερεότυπα. «Η ενοχοποίηση των καταγγελλουσών, οι πατριαρχικές νουθεσίες, η αναπαραγωγή του σεξιστικού λόγου και των προκαταλήψεων για το φύλο από δικαστικούς λειτουργούς διαμορφώνουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο η καταγγέλλουσες υφίστανται έναν δεύτερο βιασμό από το δικαστήριο», τόνισε η Ανδριανή Λιάτα, εκπρόσωπος της συλλογικότητας «Κιουρί@». Το πρόβλημα ξεκινά από το νομοθετικό πλαίσιο, αφού ο ορισμός του βιασμού προϋποθέτει σωματική βία ή την απειλή για άμεσο, υψηλό κίνδυνο. Παρ’ όλα αυτά, είναι πολύ συχνό φαινόμενο το θύμα να παραλύει και να μην μπορεί να αμυνθεί.

Στην Ελλάδα εκτιμάται ότι συμβαίνουν περίπου 4 – 5.000 περιστατικά τον χρόνο, όμως μόνο 150 από αυτά φτάνουν στα δικαστήρια. Γενικά, ακόμα και οι υποθέσεις που φτάνουν στα χέρια του νόμου δεν έχουν πολλές πιθανότητες να λάβουν δικαίωση. Πολλές είναι οι περιπτώσεις όπου οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν μόνο με την πολύ μικρότερη ποινή της σεξουαλικής ασέλγειας, αφού δεν υπήρξαν σημάδια βίας. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα βιαστών που αθωώθηκαν σε χώρες της Ευρώπης, καθώς το γεγονός «ότι η 15χρονη κοπέλα δεν άνοιγε τα πόδια της μπορεί να ερμηνευτεί ως σημάδι συστολής» ή «η γυναίκα φαίνεται αρρενωπή και δεν ελκύει τους δράστες». Καταδεικνύεται λοιπόν πολύ μεγάλη η ανάγκη το νομοθετικό σύστημα να αλλάξει ριζικά.

Μία από τις δημόσιες δομές για την υποστήριξη των θυμάτων είναι ο Ξενώνας Φιλοξενίας Κακοποιημένων Γυναικών. Ο Ξενώνας φιλοξενεί γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική ή σωματική βία από τους συζύγους τους. Δεν πρέπει να προσπερνάμε το γεγονός ότι ακόμα και μέσα στον γάμο η γυναίκα πρέπει να συναινέσει για να υπάρξει σεξουαλική επαφή ή κυοφορία ενός παιδιού, πράγματα που από πολλούς θεωρούνται «καθήκοντα» της γυναίκας. Ο Ξενώνας έχει προσωρινό χαρακτήρα (τρεις μήνες) και την αρχιτεκτονική ενός μεγάλου δωματίου, στο οποίο οι οικογένειες συμβιώνουν και σχηματίζουν μεταξύ τους δυνατές σχέσεις. Φυσικά, τους παρέχεται ασφάλεια και η βοήθεια ψυχολόγου. Απώτερος στόχος είναι η αποϊδρυματοποίηση και η ανεξαρτητοποίηση των ατόμων. Η δυσκολία βρίσκεται ακριβώς στο γεγονός ότι υπήρξε χρήση βίας, η οποία έχει την τάση να ανακυκλώνεται και να επαναλαμβάνεται προς τα άτομα που έχουν ήδη δεχθεί κακοποίηση. «Το πρόβλημα της βίας, για μένα, μοιάζει με τη Λερναία Ύδρα. Κόβεις το ένα κεφάλι και βγαίνουν δύο. Αυτά είναι τα παιδια. Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία η πρόληψη», εξηγεί η κοινωνική λειτουργός του Ξενώνα.

Ο Ξενώνας άρχισε πρόσφατα και τη συνεργασία του με κέντρα στήριξης παιδιών, τομείς των Παιδικών Χωριών S.O.S. Σε αυτά, φιλοξενούνται παιδιά με την εντολή εισαγγελικών παρεμβάσεων, αφού οι μητέρες τους αδυνατούν να τα μεγαλώσουν. Τα παιδιά φιλοξενούνται εκεί μέχρι οι γυναίκες να καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους. Ταυτόχρονα, προσφέρεται στα παιδιά ψυχολογική και μαθησιακή υποστήριξη. Πολύ μεγάλη σημασία δίνεται στη δημιουργία μίας υγιούς σχέσης ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, ένα εγχείρημα όχι πάντα τόσο εύκολο. Και πάλι, αυτή η βοήθεια αποσκοπεί στη διάπλαση αυτόνομων ατόμων, που θα μπορέσουν στη συνέχεια να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

Η αναφορά και γυναικών της τρίτης ηλικίας που ζήτησαν βοήθεια προκαλεί μεγάλη συγκίνηση. Οι γυναίκες αυτές μας δείχνουν με το παράδειγμά τους ότι ποτέ δεν είναι αργά. Αυτός ο αγώνας δεν είναι προκαθορισμένος. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, όλοι μαζί να νικήσουμε!

No related posts.