Οι «τέσσερις καβαλάρηδες της αποκάλυψης» του… εαυτού

Ο δρόμος προς την αυτογνωσία, πολλές φορές, μπορεί να είναι δύσβατος, γεμάτος παγίδες και μυθικούς δράκους που πετάνε φωτιές παραπλανητικών σκέψεων. Για να αποφύγουμε, λοιπόν, όσο το δυνατόν περισσότερο τις παγίδες και τους δράκους στον δρόμο μας πρέπει να αναγνωρίσουμε και, στη συνέχεια, να αντιμετωπίσουμε τέσσερις παράγοντες που κάνουν δυσκολότερη την αποστολή μας.

1) Πεποιθήσεις

Πολλές φορές, αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να καταρρίψεις μύθους για το εγώ σου, τη ζωή σου και το ποιος πίστευες ότι ήσουνα από την αρχή. Οι εμπειρίες σου σε έχουν σχηματίσει, με βάση τις αντιδράσεις και τις σκέψεις σου σε μια δεδομένη στιγμή, δίνοντας σου χαρακτηριστικά όπως «δυνατός» ή «αδύναμος», «σπουδαίος» ή «αποτυχημένος», και όσο πιο πολλές φορές έχεις αντιδράσει με τρόπο που ταιριάζει στο μοντέλο που έχεις εντάξει τον εαυτό σου τόσο πιο ισχυρή γίνεται η πεποίθηση ότι είσαι κάτι συγκεκριμένο. Στην πραγματικότητα, όμως, πολλά πράγματα μπορούν να γκρεμιστούν, αν υπάρξει εκείνη η στιγμή όπου όλα αντιστρέφονται και τα χαρακτηριστικά που νόμιζες ότι σου ανήκαν τώρα πια έχουν χαθεί. Όσο περισσότερο πεπεισμένος είσαι ότι ανήκεις σε ένα μοντέλο τόσο μεγαλύτερο φορτίο θα κουβαλάς. Η αλήθεια είναι ότι μόλις αποτάξεις από τον εαυτό σου το μοντέλο αυτό, θα είσαι ένας άνθρωπος σε συνεχή εξέλιξη. Αν δεν είσαι από τους τυχερούς, όμως, αυτή η εξέλιξη μπορεί να έρθει μέσω ενός μεγάλου πόνου και με βίαιο τρόπο, που θα φέρει μεγάλη σύγχυση για το ποιος είναι τελικά ο «εαυτός».

2) Εξωτερικοί παράγοντες

Άλλο ένα σημαντικό κομμάτι που σαμποτάρει έντονα την εικόνα του «εαυτού» είναι η ταύτιση με τα γεγονότα της ζωής σου. Δεν είσαι η στιγμή προδοσίας της γυναίκας σου, ούτε η αχαριστία του παιδιού σου, δεν είσαι η κακομεταχείριση της μάνας σου, ούτε η εξάρτηση από το αλκοόλ του αδελφού σου. Όλα αυτά είναι γεγονότα, γεγονότα που συμβαίνουν και θα συμβούν, όμως δεν είσαι εσύ. Πολλά πράγματα δεν είναι υπό τον έλεγχό μας και καλό είναι να συμφιλιωθούμε με το γεγονός αυτό. Αν πιστεύουμε ότι όλα είναι στο χέρι μας και ότι αν είμαστε αρκετά δυνατοί θα συμβεί ό,τι θέλουμε να συμβεί, αρκετές φορές θα απογοητευτούμε και θα νιώσουμε ανεπαρκείς, γιατί έχουμε αναθέσει στον εαυτό μας μία αποστολή η οποία δεν έρχεται εις πέρας και είναι λογικό, γιατί όλοι βρισκόμαστε μέσα στο ρόλερ κόστερ των γεγονότων της ζωής μας.

3) Μαθήματα ζωής

Όλοι λίγο-πολύ έχουμε πάρει συγκεκριμένα μαθήματα από τη ζωή, μαθήματα που μας έκαναν πιο σοφούς και μας έμαθαν να αντιδρούμε πιο σωστά ή να είμαστε πιο προσεκτικοί. Για ένα μεγάλο διάστημα κρατάμε αυτές της συμβουλές εκ πείρας, σαν φυλαχτό που μας προστατεύει, όμως όσο σίγουροι και αν είμαστε ότι τίποτα δεν θα συμβεί ξανά και δεν θα κάνουμε τα ίδια λάθη, γιατί έχουμε πια την πείρα, πρέπει να θυμηθούμε ότι οι άνθρωποι ξεχνάνε. Οι επίπονες καταστάσεις περνάνε και γίνονται ενοχλητικές αναμνήσεις και όσο περνάνε τα χρόνια ακόμα και η ανάμνηση ξεθωριάζει και τα μαθήματα δεν ηχούν τόσο δυνατά όσο συνήθιζαν. Όταν ο χρόνος φέρει τη λήθη, είμαστε και πάλι εκτεθειμένοι στις ίδιες παγίδες. Οι άνθρωποι ζούμε το τώρα, κουβαλάμε το χθες και τίποτα δεν μας εγγυάται το φοβερό αύριο.

4) Υπερανάλυση

Άλλοι λένε ότι το να σκέφτεσαι πολύ κάνει πιο εύκολο το να βρεις τον εαυτό σου, όμως όταν αυτό οδηγεί στο όριο της αγχώδους υπερανάλυσης δεν προέρχεται από καλοήθη σημείο, αλλά από την σκοτεινή αμφιβολία του «εαυτού» και την ανασφάλεια. Φοβάσαι ότι δεν μπορείς τελικά να αντιμετωπίσεις ορισμένες καταστάσεις ή ότι δεν είσαι άξιος να καταφέρεις κάτι. Κάνεις μη ρεαλιστικές υποθέσεις για τους γύρους σου και είσαι σε συνεχή ανησυχία για τις σκέψεις των άλλων. Αυτά προέρχονται από παλιές εμπειρίες αρκετά δυνατές, που σου προκάλεσαν πόνο και η υπεραναλυση είναι ο τρόπος άμυνας του μυαλού σου για να αποτρέψει παρόμοιες καταστάσεις να συμβούν. Όμως αυτό προκαλεί περισσότερο άγχος, γιατί όπως είπα, πολλά πράγματα δεν είναι στο χέρι μας και η προσπάθειά μας να τα ελέγξουμε είναι το ίδιο μάταια όπως και να περάσουμε μία καμήλα μέσα από μια βελόνα. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι να φέρνουμε μία επίπονη ανάμνηση πίσω, με αποτέλεσμα να ξαναζούμε το χθες, όμως το χθες δεν υπάρχει, και όπως είπε ένας σοφός κάποτε: «Δεν γίνεται να βασανίζεσαι από το παρελθόν και το μέλλον γιατί δεν υπάρχουν. Αυτό που σε βασανίζει είναι οι αναμνήσεις σου και η φαντασία σου».

*Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Θοδωρή Γιαννόπουλο, τον άνθρωπο που με ενέπνευσε να γράψω αυτό το άρθρο.

No related posts.