Η λακκούβα με το αίμα

 

Το καλοκαίρι του 1969 περπάτησε στη Χιροσίμα. Τα φαντάσματα των θυμάτων του «μικρού παιδιού» της Ενόλα Γκάι τον περίμεναν: «Γιατί ζεις εσύ και όχι τα παιδιά μου;», τον κατηγόρησε μια σκελετωμένη φασματική μορφή. «Γιατί πήρες το Νόμπελ από τα χέρια των φονιάδων; Στάζει αίμα». Το σιαμαίο φάντασμα μίας μάνας τον κατάπιε με το κοινό τους στόμα. Έπεσε στα γόνατα και έκλαψε. Μια λάμψη, όπως αυτή που είδαν πριν λιώσουν, οι κάτοικοι του Ναγκασάκι, έσκασε στο μυαλό του. Θα έκανε κάτι που θα ζωντάνευε όλα τα φαντάσματα. Θα δικαίωνε το αίμα. Στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι θα έπιναν, όπως ο Αχιλλέας στον Άδη, το δικό του μαύρο αίμα. Και θα μιλούσαν για το έγκλημα. Όμως έπρεπε να πιουν. Αλλιώς δεν θα μιλούσαν.

*Αναδημοσίευση από 121words.com.

No related posts.