Η «λιγότερο υλική ζωή»

Είχε βρει έναν τρόπο, για να κοιμάται. Χωρίς χάπια. Πρόβαλε στο μυαλό του μία ταινία και βυθιζόταν σε βαθύ ύπνο. Αν διάβαζε Λαβκράφτ θα πίστευε και αυτός πως ο ύπνος είναι η αληθινή ζωή. Ονειρευόταν πως βουτούσε στα κρυστάλλινα νερά μιας ακύμαντης θάλασσας και κολυμπούσε προς τον βυθό. Στα ρηχά η θάλασσα ήταν πλημμυρισμένη στο φως. Όσο βυθιζόταν, τον κατέκλυζε το σκοτάδι. Κάποτε εκεί στα βαθιά κάτι τον έπιασε σφιχτά από τον καρπό. Η εικόνα της εφιαλτικής, βυθισμένης πολιτείας, όπου σύρθηκε, τον ξυπνούσε κάθιδρο συχνά. Έπρεπε να βρει κάποιον άλλον τρόπο να κοιμάται, εάν ήθελε να επουλωθούν αυτά τα «σαν βράγχια» στα πλευρά του και να απαλλαγεί από τα μαύρα γυαλιά που φορούσε για να κρύβει τα γουρλωμένα ψαρίσια μάτια του.

*Αναδημοσίευση από 121words.com.

No related posts.