Άνθρωποι χωρίς «ποιότητα» Nov09

Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Άνθρωποι χωρίς «ποιότητα»

Κάθε φορά που τείνω να πιστέψω ότι ο ρατσισμός δεν μπορεί να υπάρχει στην ευρωπαϊκή Ελλάδα του 2007, πάντα κάτι τυχαίνει και κλονίζει αυτή την πίστη που τόσο πολύ έχω ανάγκη να τρέφω. Πάντα κάτι αρνητικό προκύπτει, το οποίο έχει τη μαγική δύναμη να γκρεμίσει, με πολύ μεγάλη ευκολία, τα ισχυρά θεμέλια που είσαι σίγουρη πως έχεις κτίσει.

Τις τελευταίες δεκαετίες, την «εισβολή» των οικονομικών μεταναστών στην ελληνική κοινωνία τη συνόδευσε σε κάθε βήμα και ο όρος του ρατσισμού. Λογικό! Θα μπορούσε να εκφωνήσει κάποιος, από τη στιγμή που το «άγνωστο» διεκδικεί να αφομοιωθεί με το «γνώριμο», έτσι γεννιέται ο φόβος μήπως τελικά το τελευταίο εκτοπιστεί από την επίδραση του πρώτου.

Συμφωνώ! Είναι λογικό να φοβάσαι το άγνωστο, όταν δε σου δίνεται η δυνατότητα να το γνωρίσεις, όμως είναι απαράδεκτο να το αγνοείς, όταν σου φωνάζει από απέναντι πως «είμαι εδώ! Μη με αγνοείς!». Είναι λογικό να νιώσεις μία σειρά συναισθημάτων για τους μετανάστες, από τη στιγμή που η πραγματικότητα σε αναγκάζει να συναναστρέφεσαι με αυτούς τους ανθρώπους και άρα να αποκτήσεις κάποιες καλές ή κακές εμπειρίες. Όπως επίσης, είναι λογικό να έχεις τα ίδια συναισθήματα και για έναν Έλληνα, από τη στιγμή που μιλάμε για ανθρώπους, για μοναδικές προσωπικότητες.

Αλλά… πόσο λογικό είναι να χαρακτηρίσεις τον άλλον με κριτήριο μόνο την καταγωγή του, τη θρησκεία, το χρώμα ή οτιδήποτε άλλο; Πόσο λογικό είναι να σχηματίσεις άποψη για ένα λαό έχοντας ως δείγμα ένα μεμονωμένο αριθμό ατόμων, που χαρακτηρίζεται από παραβατική-εγκληματική συμπεριφορά και γενικότερα δεν σέβεται τους κανόνες της κοινωνίας που ζει; Πόσο δίκαιο είναι να γίνεται μία τόσο άδικη γενίκευση εις βάρος των ανθρώπων αυτών; Από την άλλη, πόσο δημοκρατικό είναι να σχηματίσεις μία τέτοια άποψη και στη συνέχεια να θες να την επιβάλλεις και στους άλλους, επειδή «έχεις το πάνω χέρι», και το πιο σημαντικό επειδή είσαι Έλληνας;!

Είμαι σχεδόν βέβαιη, πως όλοι μας έχουμε φερθεί ρατσιστικά σε κάποιο συνάνθρωπο μας. Είμαι επίσης σχεδόν βέβαιη, πως δεν θα είχαμε εκφραστεί με αυτό τον τρόπο, εάν τοποθετούσαμε τον εαυτό μας στη θέση αυτών των ανθρώπων, στη συγκεκριμένη περίπτωση των οικονομικών μεταναστών (Αλβανών, Ρώσων, Ρουμάνων, Κινέζων, Πακιστανών…).

Εκφράζομαι με βεβαιότητα, διότι ζω αυτή την πραγματικότητα εδώ και μία δεκαετία. Καθημερινά, η διαφορετικότητά μου, υπενθυμίζει στο περιβάλλον με το οποίο συναναστρέφομαι πως δεν είμαι όπως τα άτομα που το απαρτίζουν. Ωστόσο, ζω την τυχερή πλευρά αυτής της διαφορετικότητας. Οι γύρω μου, Έλληνες και μη, με έχουν δεχτεί έτσι όπως είμαι, με τα προτερήματα και τα ελαττώματα που έχει ένας άνθρωπος! Για αυτούς δεν έχει σημασία το γεγονός ότι δεν είμαι Ελληνίδα ή χριστιανή. Ούτε αν είμαι πλούσια ή φτωχή.

Και επιβεβαιώνομαι… πως οι προσπάθειες για να επιτευχθεί η συνύπαρξη των δύο πλευρών αλλοδαπών και Ελλήνων, πρέπει να είναι αμφίδρομες. Δεν είναι αρκετό ο μετανάστης να θέλει να ενσωματωθεί στην ελληνική κοινωνία, πρέπει παράλληλα να πράξει και ανάλογα. Ούτε είναι αρκετό οι ντόπιοι να είναι θετικοί απέναντι σε μια ενδεχόμενη συνύπαρξη με τους ξένους, καθώς θα πρέπει να δείχνουν και έμπρακτα την καλή διάθεση.

Συμπέρασμα… όταν οι προσπάθειες αυτές δε συγκλίνουν, προκύπτουν περιπτώσεις όπως αυτή που θα σας αναφέρω παρακάτω. Ιστορίες, που φυσικά δεν έχουν ως «πηγή έμπνευσης» ούτε το φημισμένο ελληνικό πολιτισμό αλλά ούτε τη δημοκρατία και την ελευθερία έκφρασης-δράσης που χαρακτηρίζει αυτή την χώρα. Αντίθετα, υποβαθμίζουν αξίες και παραδόσεις. Και έρχομαι και πάλι σε αυτό που είπα στην αρχή, ότι δηλαδή δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίσουμε τους άλλους με βάση τη συμπεριφορά μερικών…

Μπορεί τα όσα διαβάσατε μέχρι τώρα να τα έχετε ακούσει πολλές φορές! Όμως, η εμπειρία που έζησα τις τελευταίες ημέρες στα Διαβατά (όπου υπάρχουν οι φυλακές) της Θεσσαλονίκης (της πόλης όπου τέμνονται οι βαλκανικοί πολιτισμοί με την αρχαιότητα), με παρακίνησε να σας παρουσιάσω μία άλλη πλευρά του ρατσισμού.

Λόγω οικονομικής δυσχέρειας, λοιπόν, αποφάσισα να εργαστώ σε ένα «μαγαζί», υψηλού επιπέδου και κύρους για τα δεδομένα της εν λόγω περιοχής. Στην αρχή ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος, δυστυχώς όμως δεν κράτησε για πολύ. Το πρώτο σοκ ήρθε! Η συγκάτοικός μου με συμβουλεύει να μην αναφέρω την καταγωγή μου, διότι οι πιθανότητες να με πάρουν στη δουλειά θα ήταν μηδενικές. Επιπλέον, προτείνει να αλλάξω ακόμη και το όνομά μου, καθώς θα ήταν αναπόφευκτο να πω Μπρούνα και να μη με ρωτήσουν από πού είμαι! Η αντίδραση μου ήταν κάθετα αρνητική. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως θα μπορούσα να αρνηθώ την καταγωγή μου και άρα τον εαυτό μου. Όπως δε θα μπορούσα ποτέ να ζητήσω από κάποιον άλλον να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια.

Τότε, η συγκάτοικος μου, η Μαρία, δηλαδή η Arvinda , ξεκίνησε να μου λέει πως ο κόσμος στα Διαβατά δεν είναι τόσο αγγελικά πλασμένος. Με αφορμή, την προσωπική εμπειρία που είχε ζήσει, όταν ήρθε από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει, ξεκίνησε να μου λέει, ότι οι ντόπιοι δεν θέλουν καν να ακούσουν για τους αλλοδαπούς, πόσο μάλλον να τους εξυπηρετήσουν στα μαγαζιά τους. Αυτό φυσικά συμβαίνει, διότι πρόκειται για μία κλειστή κοινωνία, όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να «προστατευτούν» από τους «εισβολείς» με οποιοδήποτε τρόπο, ξεχνώντας πως και οι μετανάστες είναι άνθρωποι.

Πάνω στη συζήτηση, λοιπόν, και μεταξύ αστείου και σοβαρού καταλήξαμε από κοινού στο όνομα Άννα, (από το Λάνα, το επώνυμο μου). Δέχτηκα, επειδή θεώρησα πως δεν λέω ψέματα, απλώς τροποποιώ λίγο την αλήθεια. Εξάλλου, δεν υπήρχε λόγος να δώσω εξηγήσεις για το τι κάνω στη ζωή μου.

Το δεύτερο σοκ παραμόνευε! Όπως σας είπα, το περιβάλλον εργασίας ήταν άψογο. Όχι όμως και οι εργαζόμενοι εκεί. Μεταξύ άλλων, έπρεπε να ενημερωθώ και για τον ειδικό κανόνα: Αλβανοί πελάτες! Γύφτοι πελάτες! Αλλοδαποί πελάτες! Οι οδηγίες: «εσύ κάνεις κουμάντο», «αδιαφορείς», «δεν εξυπηρετείς αμέσως», «είναι οι τελευταίοι στη λίστα των πελατών» και «ζητάς τον λογαριασμό με την πρώτη ευκαιρία». Πραγματικά, έμεινα άναυδη. Όταν ρώτησα ένα συνάδελφό μου γιατί υπάρχουν τέτοιες απάνθρωπες διακρίσεις, μου απάντησε με λύπη πως: «αυτό δε συμβαίνει μόνο εδώ. Πολλά είναι τα κέντρα διασκέδασης που αρνούνται να εξυπηρετήσουν τους αλλοδαπούς και γενικότερα όσους θεωρούν πως δεν έχουν μια άλφα ποιότητα». Τα τελευταία λόγια του, δε χωρούσαν στο νου μου. Πώς είναι δυνατόν κάποιος να κρίνει την ποιότητα του άλλου από την εμφάνιση και μόνο ή από την γλώσσα που χρησιμοποιεί;

Ωστόσο, δικαιολογώ εν μέρει αυτή τη συμπεριφορά, διότι δεν είμαστε όλοι άγιοι. Πάντα και παντού υπάρχουν εκείνοι που «αμαυρώνουν» την εικόνα των υπολοίπων. Όμως, δεν μπορώ να δεχτώ τις προκαταλήψεις, όταν δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Δεν μπορώ να δεχτώ πως υπάρχουν άτομα νεαρής ηλικίας και κάποιας ανώτερης παιδείας που μεγαλώνουν με αυτές τις πεποιθήσεις και τις ιδέες.

Δημοσιοποίησα τις σκέψεις μου, εφόσον μου δίνεται αυτή η δυνατότητα. Αφού… άλλους τους δεχόμαστε και άλλους όχι! Ας δώσει ο καθένας μας τη δική του εξήγηση στο «γιατί συμβαίνει αυτό».

Υποσημείωση: εξακολουθώ να εργάζομαι στο περίφημο μαγαζί. Οι συνθήκες αντιμετώπισης ορισμένων πελατών παραμένουν απαράλλακτες- ίσως και χειρότερες. Παρ’ όλα αυτά, με χαροποιεί το γεγονός πως μία ημέρα (βροχερή ή ηλιόλουστη, ακόμη δεν έχω αποφασίσει) θα ανακαλύψουν πως ανάμεσα τους υπάρχει ήδη ένα «μαύρο πρόβατο»!

 

Brunilda Llana

brunilda_21@yahoo.gr

 

No related posts.