Οι εξαιρέσεις μιας χώρας που αξίζει όσα περνάει

Η παρούσα περίοδος είναι περίοδος τάχιστων πολιτικών εξελίξεων για την Ελλάδα, για άλλους σημαντικότερες, για άλλους λιγότερο σημαντικές, πάντως θα μπορούσε να αποτελέσει μία καλή ευκαιρία να σφυγμομετρηθούν οι καταστάσεις και να κάνει ο καθένας από εμάς τους υπολογισμούς του.

Ωστόσο, επειδή δεν ζούμε σε μία κανονική χώρα (ποτέ δεν ζούσαμε), όλη αυτή η διαδικασία απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο για όσους ενδιαφέρονται να την κάνουν απ’ ό,τι θα απαιτούσε σε μία οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου. Το χαμηλό επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, οι πολιτικές σκοπιμότητες, αλλά και ο φανατισμός του ψεκασμένου όχλου δημιουργούν μία θολή εικόνα, από την οποία είναι εξαιρετικά χρονοβόρο, αν όχι αδύνατο, να εξαχθούν ουσιαστικά συμπεράσματα.

Με βάση όλα τα παραπάνω, λοιπόν, τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει το βασικό σύνθημα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης της χώρας μας, σύμφωνα με το οποίο «οι Έλληνες αξίζουμε καλύτερα». Βέβαια, πρόκειται για μία διαπίστωση που, σε καμία περίπτωση, δεν είναι καινούργια, καθώς κατά τη διάρκεια των χρόνων έχουν υπάρξει πάρα πολλές αφορμές για να καταλήξει κάποιος σε αυτήν, ίσως, όμως, να αξίζει περισσότερο να τονιστεί, τώρα, που πιο πολύ από κάθε άλλη φορά δείχνουμε (ως Ελλάδα) να μην έχουμε καταλάβει τίποτα από τα λάθη του παρελθόντος, να τα επαναλαμβάνουμε και, παράλληλα, να κάνουμε και άλλα, εξίσου εξωφρενικά.

Και όπως κάθε κανόνας, λένε, ότι έχει τις εξαιρέσεις του, έτσι και ο κανόνας μιας Ελλάδας στην οποία επικρατεί η αναρχία και η δίχως πολλή σκέψη λήψη αποφάσεων, επιβεβαιώνεται από την εξαίρεση τριών σπουδαίων ανθρώπων, που είναι κορυφαίοι στο είδος τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ο Στέφανος Τσιτσιπάς και ο Γιώργος Λανθιμός αποτελούν καλές αιτίες όχι μόνο να χαρούμε, αλλά και να κάνει ο καθένας μας την ενδοσκόπησή του για το πού μπορεί να φτάσει, με το ταλέντο του, βεβαίως, όμως σίγουρα και έπειτα από πολύ σκληρή δουλειά.

Ο πρώτος είναι, τα τελευταία δύο χρόνια, ένας από τους καλύτερους καλαθοσφαιριστές του ΝΒΑ, του κορυφαίου, δηλαδή, πρωταθλήματος μπάσκετ στον κόσμο και πάει καρφί για αρχηγός στο επικείμενο NBA All Star Game. Ο δεύτερος, μέσα σε έναν χρόνο, έχει κάνει αλματώδη πρόοδο στο παγκόσμιο τένις, φτάνοντας μέχρι και στα ημιτελικά του Australian Open, ενός, δηλαδή, εκ των τεσσάρων σπουδαιότερων τουρνουά στον χώρο του συγκεκριμένου αθλήματος, ενώ ο τρίτος συνεργάζεται ως σκηνοθέτης με τα μεγαλύτερα ονόματα του Hollywood και η ταινία του “The Favourite” διεκδικεί δέκα(!) βραβεία Oscar.

Το βασικό κοινό των τριών αυτών ανθρώπων είναι, ασφαλώς, το γεγονός ότι για να μεσουρανήσουν, χρειάστηκε όλοι να φύγουν μακριά από την Ελλάδα. Να προπονηθούν στο εξωτερικό, να κάνουν τις ταινίες τους στο εξωτερικό. Ακόμη κι έτσι, ωστόσο, είναι Έλληνες κι εμείς έχουμε κάθε λόγο να χαιρόμαστε με τη χαρά τους.

Είναι οι εξαιρέσεις μιας χώρας που δεν αξίζει να σωθεί. Οι εξαιρέσεις μιας χώρας που αξίζει όσα περνάει…

No related posts.