Οι χαμαιλέοντες της πολιτικής

Το πιο απωθητικό πράγμα στην πολιτική είναι οι αποστάτες, οι επαγγελματίες γυρολόγοι που όταν βλέπουν ότι κινδυνεύει η θέση τους δεν διστάζουν ούτε στιγμή, αλλάζοντας τις πεποιθήσεις, τις αρχές τους (αν έχουν) και για το προσωπικό τους όφελος να μεταπηδήσουν άνετα σε άλλο πολιτικό στρατόπεδο.

Αυτό που τους χαρακτηρίζει ιδιαίτερα είναι η κοντή μνήμη και το θράσος. Προκειμένου να μην χάσουν τα προνόμια που απολαμβάνουν από τη θέση του βουλευτή και να αναρριχηθούν στους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, αποθεώνουν εκεί που μέχρι χτες έφτυναν και έβριζαν. Κάνουν τα πάντα για να μείνουν στην επικαιρότητα, προκαλώντας με τις δηλώσεις τους, που εκφράζονται με ιδιαίτερο στόμφο, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία ουσία.

Αυτό που δεν τους αγγίζει είναι η κριτική, που γίνεται είτε από τους συναδέλφους του είτε από τους πολίτες που τους παρακολουθούν. Είναι εντελώς αδιάφοροι και είναι προσηλωμένοι μόνο στον σκοπό τους. Να συνεχίσουν να μένουν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής, πάση θυσία. Αν τους ρωτήσεις τον λόγο για τον οποίο μεταπήδησαν σε άλλο κόμμα, θα σου απαντήσουν ότι δεν φταίνε οι ίδιοι, αλλά το κόμμα που απομακρύνθηκε από τις αρχές του.

Για το ίδιο το κόμμα που τους ανέδειξε είναι κατάπτυστοι και αδίστακτοι γυρολόγοι, ενώ τα νέα αφεντικά τους αποδέχονται με χαρά, επιβραβεύοντας την αποστασία και στρώνοντας το κόκκινο χαλί. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται σε κάθε κόμμα και δεν είναι νέο. Η υποκρισία είναι ότι η κάθε πολιτική παράταξη τους καταδικάζει χαρακτηρίζοντάς τους αργυρώνητους χαμαιλέοντες, ενώ όταν δέχεται στους κόλπους της άλλον βουλευτή που έχει εγκαταλείψει το κόμμα του δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα, αντιθέτως τον συγχαίρει για το θάρρος του.

Μα, θα πει κάποιος, δεν δικαιούνται οι πολιτικοί να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους; Σαφώς και δικαιούνται, υπό την προϋπόθεση ότι πρόκειται για ειλικρινή και ανιδιοτελή μεταβολή και όχι για μετάλλαξη με σκοπό το προσωπικό τους όφελος. Εάν ένας πολιτικός βλέπει ότι το κόμμα στο οποίο ανήκει δεν βαδίζει προς τη σωστή κατεύθυνση, προσπαθεί να πείσει για τις απόψεις του, για την ορθότητά τους και αν δεν γίνουν δεκτές μπορεί είτε να πάει σπίτι, είτε να ιδιωτεύσει, είτε να μεταπηδήσει σε άλλο κόμμα που θεωρεί ότι ταιριάζει, παραδίδοντας, ωστόσο, την έδρα του.

Βλέποντας αυτό το θέατρο που παίζεται, θα πίστευε κανείς ότι οι ψηφοφόροι είναι αυτοί που τους τιμωρούν, αλλά η ιστορία δείχνει ότι αντιθέτως τους επιβραβεύουν με την πολύτιμη ψήφο τους, επανεκλέγοντάς τους.

No related posts.