Τι είναι τέλος πάντων τα Χριστούγεννα;

Ας υποθέσουμε ότι ο καθένας από εμάς θέτει στον εαυτό του το ερώτημα αυτό. Είμαι βέβαιη ότι θα λάβουμε ποικίλες και διαφορετικές απαντήσεις.

«Τι άλλο θα μπορούσαν να σημαίνουν τα Χριστούγεννα; Όλοι η οικογένεια μαζεμένη γύρω από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, με τις μυρωδιές και τα γέλια των αγαπημένων μου να πλημμυρίζουν το σπίτι». «Τα Χριστούγεννα είναι η ανυπομονησία των παιδιών -και όχι μόνο- για την άφιξη του Άγιου Βασίλη, μέσα στον σάκο του οποίου όλο και κάπου θα βρίσκονται και τα δικά τους δώρα». «Θυμίζει λίγο κινηματογράφο, άλλα, για μένα, Χριστούγεννα είναι μία βόλτα στους στολισμένους δρόμους της πόλης χέρι-χέρι με τον/ -ην αγαπημένο/-η μου». Τόσο διαφορετικές και συνάμα τόσο ίδιες απαντήσεις. Όλες τους αναφέρονται σε κάτι ξεχωριστό, όμως όλες εξίσου αποπνέουν μία χαρούμενη και εορταστική διάθεση.

Πόσο υπεραπλουστευτική και εγωιστική μπορεί να είναι η παραπάνω πρόταση άραγε; Ποια θα ήταν η απάντηση στο ερώτημα αυτό εάν τίθονταν σε ένα παιδί της Υεμένης, σε ένα συριακής καταγωγής προσφυγόπουλο, που μετά βίας κατάφερε να επιβιώσει, σε ένα ορφανό παιδί στην Ιορδανία, σε κάποιο που πεινάει, φοβάται σε έναν κόσμο απελπιστικά μοναχικό στα δικά του μάτια; Οι απαντήσεις κάθε άλλο παρά γνωστές θα ήταν σε εμάς. Άγνωστες, γιατί δεν γνωρίζουμε πώς είναι να σκάει η βόμβα στο διπλανό δωμάτιο και να τρέχουμε για να σωθούμε, χωρίς να αισθάνόμαστε τίποτα άλλο παρά φόβο. Άγνωστες, αφού δεν έχουμε ιδέα πώς είναι να επιβιβάζεσαι ασυνόδευτος σε μία βάρκα και να παρακαλάς να μην βουλιάξει. Άγνωστες, διότι δεν ξέρουμε πώς είναι να είσαι ολομόναχος, με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν μπορείς να το διανοηθείς ενώ είσαι ενήλικος, φαντάσου να είσαι παιδί 4-5 χρονών!

Ίσως για σένα που το διαβάζεις τέτοιες μέρες είναι δραματικό και δεν θα ήθελες να σου χαλάσει τη διάθεση. Έχεις, λοιπόν, τη δυνατότητα να το αγνοήσεις. Επειδή δεν συμβαίνει κοντά σου, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει καθόλου. Για τα παιδιά αυτά τα δικά μας Χριστούγεννα, με την έννοια που καταλαβαίνουμε εμείς τα Χριστούγεννα, είναι μία ουτοπία. ενώ για εμάς τα δικά τους ο χειρότερός μας εφιάλτης. Τόσο οξύμωρο, όμως τόσο αληθινό! Την ίδια στιγμή που εμείς μετράμε αντίστροφα για να έρθουν τα Χριστούγεννα, κάποιοι άλλοι εύχονται να μην έρθουν ποτέ.

Λένε ότι μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις, αλλά εγώ θα πω τη πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό! Πόνος! Σε λίγες ώρες καλωσορίζουμε το 2019, κι όμως η ανθρωπότητα πονάει περισσότερο από ποτέ. Μπορεί ένας Άγιος Βασίλης να τη θεραπεύσει και να κλείσει τις πληγές που ανοίγει ένας πόλεμος; Δεν ξέρω. Ας ελπίσουμε όμως πως το ’19 μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό παυσίπονο!

No related posts.