Μία ευκαιρία να κοιτάξουμε προς το φως

Μεγαλώνοντας, θα πρέπει να γίνεται αυτονόητη η ολοένα και μεγαλύτερη ευαισθητοποίησή μας γύρω από κοινωνικά θέματα και θέματα ζωής. Διότι όσο ο άνθρωπος συλλέγει εμπειρίες και γνώσεις, πρέπει να εξελίσσεται, να διαφοροποιεί τον τρόπο σκέψης του και, τελικά, να γίνεται καλύτερος. Να προσπαθεί να βλέπει την αλήθεια του συνανθρώπου του, να ψάχνει σε εκείνον το φως και αν δεν το βρίσκει, να φεύγει, να πηγαίνει αλλού…

Όλα αυτά, φυσικά, αν έχει το υπόβαθρο ενός καλού ανθρώπου. Αν όχι, περαστικά του! Και είναι πολλοί αυτοί που δεν έχουν το υπόβαθρο ενός καλού ανθρώπου και που στον κόσμο τους βασιλεύει η κακεντρέχεια και η κακοψυχία. Το κουτσομπολιό, η βίαιη εισχώρηση στην αύρα του άλλου και η μιζέρια. Αυτό το «δεν έχω ζωή» και η μόνη μου ενασχόληση είναι ζωή του «άλλου». Το τι θα φάει, τι θα πιει, με ποιον θα βγει, με ποιον θα κάνει σεξ, τι ρούχα φοράει, αν πάχυνε, αν αδυνάτισε, αν είναι straight, αν είναι γκέι, αν είναι μόνος, αν έχει σχέση, αν θα παντρευτεί, αν, αν αν… Και πάντα, μα πάντα ένας κακός λόγος γι’ αυτόν τον «άλλον», για έναν άνθρωπο τον οποίο αυτοί οι οποίοι τον κατηγορούν για επιλογές του που δεν τους αφορούν, πολλές φορές δεν τον γνωρίζουν καν ως άνθρωπο. Απλά τον κατηγορούν γιατί μπορούν!

Τέτοιου είδους συμπεριφορές είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές στην ελληνική (και, ίσως, όχι μόνο) κοινωνία. Μία κοινωνία, που σε ένα μεγάλο μέρος της είναι βαθιά συντηρητική, ρατσιστική και φασίζουσα (αν όχι φασιστική). Μία κοινωνία που βρίζει τους γκέι, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για τους αναπήρους, φοβάται τους οροθετικούς και με τα βλέμματά της κάνει τους φαλακρούς από τις χημειοθεραπείες καρκινοπαθείς να ντρέπονται που δεν έχουν μαλλιά. Μία κοινωνία που αδίστακτα δικαιολογεί τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου και ηρωοποιεί τον ημί-τρελο καλασνικοφόρο, Κωνσταντίνο Κατσίφα, μόνο και μόνο γιατί ήταν Έλληνας και δολοφονήθηκε από Αλβανούς. Μία κοινωνία που χαίρεται για τη βομβιστική επίθεση στον ΣΚΑΪ, όπως πριν από μερικά χρόνια χαιρόταν με το κάψιμο της Marfin και τη δολοφονία τεσσάρων ανθρώπων. Μία κοινωνία που δίνει υψηλή τηλεθέαση σε εκπομπές στις οποίες βρίθει το hate speech αμόρφωτων (ή και μη) δημοσιολόγων. Μία κοινωνία που πηγαίνει στα περίπτερα και αγοράζει χυδαίες φυλλάδες εκδοτών, που αντί να ζουν στο περιθώριο, χαϊδεύουν τα βάρβαρα ένστικτα της κοινωνίας αυτής και για τον λόγο αυτό αποθεώνονται από αυτήν!

Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει όλα τα παραπάνω υπερβολές, να τα αρνηθεί και να θέσει στη συζήτηση τα δικά του επιχειρήματα. Κοιτώντας, όμως, στο κοινωνικό του περιβάλλον, ακόμη και στον στενό ή πιο ευρύ οικογενειακό του κύκλο, σίγουρα θα βρει τέτοιες περιπτώσεις κακόψυχων ανθρώπων. Περιπτώσεις ανθρώπων που ασκούν bullying, μισούν τους ξένους και τους γκέι και αγαπούν τη βία και το να προξενούν φόβο στους συνανθρώπους τους. Και αν πρόκειται, απλώς, για γείτονες που τους συναντάς στον δρόμο μία στο τόσο, δεν τρέχει και τίποτα. Αν, όμως, πρόκειται για συγγενείς, που ειδικά αυτές τις μέρες θα τους δεις πολλές φορές, λόγω των οικογενειακών τραπεζωμάτων, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. Και εκεί είναι η στιγμή που οι καλόψυχοι, αλλά πιο αφελείς θα σου πουν: «Δώσε τόπο στην οργή. Είναι χρονιάρες μέρες, πρέπει να είμαστε αγαπημένοι και ήρεμοι. Και στο κάτω-κάτω, είναι η άποψή τους».

Όχι, δεν μπορεί να είναι σεβαστή η άποψή τους, ακόμη και αν πρόκειται για συγγενή πρώτου ή δευτέρου βαθμού, όταν η άποψη αυτή είναι τοξική! Στον φασίστα και τον νεοναζί θα φερθείς φασιστικά και θα τον απομονώσεις, ακόμη και τα Χριστούγεννα ή την Πρωτοχρονιά, ακόμη κι αν είναι συγγενής σου. Πώς μπορείς να συγχρωτίζεσαι, να χορεύεις, να αγκαλιάζεσαι, να φιλιέσαι με ανθρώπους που επικροτούν τον θάνατο και, γενικά, χαίρονται με τη δυστυχία άλλων ανθρώπων; Ο φόβος, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, της πιθανότητας να μείνουμε μόνοι μας είναι ένας φόβος που πρέπει να ξεπεράσουμε. Κανείς δεν μένει μόνος του, αν δεν αξίζει ή αν δεν επιδιώκει να μείνει μόνος του. Καλοί άνθρωποι με τους οποίους να ταιριάζουμε υπάρχουν πάρα πολλοί, είναι στο χέρι μας να τους βρούμε ή όταν μας βρουν αυτοί να μην τους γυρίσουμε την πλάτη.

Σημασία, εξάλλου, και στην προκριμένη περίπτωση, δεν έχει το πλήθος αυτών που θα έχεις γύρω σου, αλλά η ποιότητά τους. Και αυτό είναι, τελικά, το νόημα που θα πρέπει να έχουν οι γιορτές στις μέρες μας. Να αποτελούν μία υπενθύμιση ότι πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να υψώσουμε το ανάστημά μας και να διαλύσουμε το σκοτάδι. Γιατί οι γιορτές είναι χαρά, και χαρά σημαίνει φως!

No related posts.