Στις μικρές ερασιτεχνικές ομάδες

Στων μικρών ερασιτεχνικών ομάδων τις κοινωνίες,
με τα λίγα μέλη, τα όσα πρέπει,
όπου ξεχνούν να σημειώσουν τις αποδημίες στα βιβλία τους,
και οι ενηλικιώσεις των παιδιών τους, με χαρά γίνονται δεκτές μιας κι αυξάνονται τα μέλη.
Εκεί, κι’ ας το επεδίωξαν στη θεμελίωσή τους να είναι οι Πρόεδροι,
ως να ιδρύονταν καινούργια αποικία,
υποφέρουν όλοι μαζί και όσοι απ’ αυτούς τις εμπνευστήκαν
δεν μπορούν, τα αθλητικά να μην φορέσουν,
δεν μπορούν, στο γήπεδο να αρνηθούν να μπουν,
κι ας είναι
αθλητές απόμαχοι και η ομάδα τους καφενείο του χωριού,
μόνο γνωστή στους ίδιους,
μηδέποτε θέμα στις ειδήσεις και στων εφημερίδων μόνο στα ψιλά.

Δεν είναι η χαρά της κίνησης,
ποτέ αυτή δεν ήταν από μόνη της αρκετή,
όχι πάντως στις αθλοπαιδιές.
Είναι της εβδομάδας που προηγείται του αγώνα,
οι συζητήσεις, η ιεροτελεστία της στολής,
ο αριθμός της που με μαγική επωδό μοιάζει,
στα αποδυτήρια καλώντας, ποιος ξέρει ποιες δυνάμεις.
Οι ελλείψεις και οι κακοτεχνίες
είναι στη μνήμη τους που μένουν ζωντανές.
Μόνο εκεί,
στις ερασιτεχνικές ομάδες,
κάθε Κυριακή τελούνται Ολυμπιάδες.
Την οσμή αυτών των θυσιών,
τον ιδρώτα, το αίμα των τραυματισμών,
την κνίσα του χρόνου του ελεύθερου που καίγεται,
τις επικλήσεις των αγαθοδαιμόνων στους καυγάδες των συζύγων,
καθώς θα λείπουν απ’ το σπίτι κι αυτήν την Κυριακή.

Αυτές τις θυσίες δέχονται με χαρά οι εναγώνιοι Θεοί.
Μόνο εκεί ο Ολυμπισμός κατοικεί,
στις μικρές ομάδες τις ερασιτεχνικές.

Κι’ αν σταματήσει κάποιου η καρδιά,
την ώρα που αγωνίζεται,
αυτόν θα στέψουν οι Ελλανοδίκες νικητή,
γιατί,
τον νίκησε με δόλο η σύγχρονη ζωή,
με άγχος, με δηλητήριο τροφή,
με αέρα βρώμικο, χωρίς Θεούς.
Και οι Ζάνες, εδώ και πολύ καιρό,
κοσμούν την Εθνική οδό μας,
σε όλο της το μήκος,
στο βάθρο τους όμως,
το όνομα κανενός ερασιτέχνη δεν θα βρεις,
γιατί ήταν, είναι και θα είναι
Ο μόνος δικαίως νικητής.

No related posts.