Περάστε έξω, σας παρακαλώ!

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2018 (Χρόνια πολλά, Ελλάδα!): Μπαρτσελόνα- Ρεάλ Μαδρίτης 5-1. Ένα απίστευτο ματς με μία απίστευτη εξέλιξη, που κατέληξε σε φιάσκο των Μαδριλένων, οι οποίοι για πολλοστή φορά τον τελευταίο καιρό παρουσιάζονται εξαιρετικά κατώτεροι των προσδοκιών. Έχουμε την ατυχία να παρακολουθούμε μία από τις χειρότερες αγωνιστικές περιόδους της «βασίλισσας» και αυτό επιβεβαιώθηκε περίτρανα το βράδυ της Κυριακής.

Μετά από μία τόσο βαριά ήττα, συνήθως οι δημοσιογράφοι παρουσιάζονται εξαιρετικά ευδιάθετοι, καθώς τους δίνεται η ευκαιρία να ασκήσουν μεγάλη κριτική στις ομάδες και να γράψουν ανακρίβειες, οι οποίες, μέσα στον εκνευρισμό και τα έντονα συναισθήματα των οπαδών, παραλείπονται και αγνοούνται από τον αναγνώστη. Στόχος, βέβαια, δεν είναι να επικρίνουμε και να κατακρίνουμε την αγωνιστική συμπεριφορά της Ρεάλ, αλλά να αναζητήσουμε τις αιτίες πίσω από αυτήν την κρίση και να αποδώσουμε τις ευθύνες κατάλληλα. Και οι αιτίες ποικίλλουν και δεν εμφανίστηκαν χθες ή την προηγούμενη βδομάδα, αλλά αντίθετα διακρίνονται σε βάθος χρόνου. Ας μιλήσουμε λοιπόν ρεαλιστικά…

Τακτική ανάλυση και ροή του αγώνα

Η Ρεάλ Μαδρίτης ξεκίνησε τον αγώνα με το καθιερωμένο 4-3-2-1, με μοναδική αλλαγή τον Νάτσο στην θέση του απόντα λόγω τραυματισμού Καρβαχάλ και τον Ίσκο, που κέρδισε την θέση βασικού έναντι του ντε-φορμέ αυτήν την εποχή Ασένσιο. Ο αγώνας ξεκίνησε πολύ άσχημα για τους πρωταθλητές Ευρώπης, οι οποίοι βρέθηκαν πολύ νωρίς πίσω στο σκορ έπειτα από φοβερή ενέργεια και ασίστ του Ζόρντι Άλμπα, ο οποίος σέρβιρε έτοιμο γκολ στον Κοουτίνιο, με τον δεύτερο να ανοίγει το σκορ πλασάροντας προ κενής εστίας. Η Μπαρτσελόνα συνέχισε να έχει την κατοχή (70-30) χάνοντας σπουδαία ευκαιρία να κάνει το 2-0, αλλά ο Κορτουά είπε «όχι» στην προσπάθησε του Αρτούρ. Η υπεροχή των Καταλανών στο παιχνίδι μετουσιώθηκε εντέλει με κερδισμένο πέναλτι από τον Σουάρες (το οποίο υποδείχθηκε με το VAR), με τον Ουρουγουανό να αναλαμβάνει την εκτέλεση και να κάνει το 2-0.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ο τραυματίας Βαράν αποχώρησε, την θέση του πήρε ο Λούκας Βάσκεζ, ως ένας επιθετικογενής φουλ μπακ και το σύστημα άλλαξε σε 3-5-2 με τον Νάτσο να γίνεται στόπερ και τον Μαρσέλο να παίρνει μέτρα στην επίθεση. Η υποτονικότητα της Ρεάλ εξαφανίστηκε και η διάθεση του Μαρσέλο να πιέσει οδήγησε στο γκολ στο 52’, δίνοντας νέο ενδιαφέρον στο ματς. Λίγα λεπτά αργότερα, η ανεβασμένη Ρεάλ κόντεψε να φέρει το ματς στα ίσα, αφού ο Μόντριτς σημάδεψε το δοκάρι από κοντινή απόσταση. Από αυτό το χρονικό σημείο και μετά, η Μπαρτσελόνα κυριάρχησε σε όλους τους τομείς, βλέποντας την αντίπαλό της να παθαίνει μπλακ άουτ και να δέχεται ακόμα τρία γκολ μέχρι το τέλος του αγώνα. Χατ-τρικ ο απίστευτος Σουάρεζ, τρομερό παιχνίδι από Ζόρντι Άλμπα και Σέρχι Ρομπέρτο και επιβεβαίωση ότι οι Καταλωνοί είναι ομαδάρα και χωρίς τον Μέσι.

Λοπετέγκι έξω(;)

Μεσοβδόμαδα, σε συνέντευξη τύπου ο Λοπετέγκι ανέφερε χαρακτηριστικά ότι έχει την πλήρη υποστήριξη των παικτών του καθώς και την εμπιστοσύνη τους. Ο ίδιος δήλωσε πώς πιστεύει σε αυτήν την ομάδα ακόμα περισσότερο και από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές του, ενώ ο Μαρσέλο υποστήριξε πως οι συμπαίκτες του και ο ίδιος «θα δώσουν την ζωή τους» για τον προπονητή τους. Μάλλον, έπρεπε να τους ρωτήσει προτού μιλήσει. Ο ίδιος ήταν και πάλι ο καλύτερος παίκτης της Ρεάλ, παλεύοντας ωστόσο μόνος του με τα θηρία.

Δεν έχει σημασία τόσο η ήττα, όσο ο τρόπος με τον οποίο ήρθε. Η «βασίλισσα» μπήκε στο πρώτο ημίχρονο τόσο υποτονικά, λες και έπαιζε κάποιο απλό ματς πρωταθλήματος ή έναν άσημο αγώνα Κυπέλλου. Οι παίκτες έμπαιναν χωρίς δύναμη στις διεκδικήσεις και το πάθος έλειπε από κάθε ενέργειά τους. Αβέβαιες μεταβιβάσεις, ελάχιστα τρεξίματα, μηδαμινές πρωτοβουλίες και απουσία ηγετών σε άμυνα και επίθεση. Με όλο τον σεβασμό, αλλά πρώτη φορά βλέπω ομάδα με «υγιή αποδυτήρια», σε αγώνα που ο προπονητής παίζει κορόνα-γράμματα την παραμονή του στην τεχνική ηγεσία της, να εμφανίζεται τόσο απαθής και χαλαρή, από την αρχή μάλιστα του αγώνα. Ίσως ο Λοπετέγκι να μην έχει περάσει όσο θα ήθελε την φιλοσοφία του στους παίκτες, ή ίσως οι ίδιοι οι παίκτες δεν διατίθενται να παλέψουν γι’ αυτόν. Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα είναι απλά απογοητευτικό και είναι εξαιρετικά αμφίβολο το κατά πόσο η βασική αιτία αυτής της κρίσης είναι αγωνιστική και όχι εξωαγωνιστική.

Κακά τα ψέματα, η Ρεάλ Μαδρίτης έχει να εμφανιστεί στο πρωτάθλημα από τον Μάιο του 2016 όταν και το κατέκτησε. Που σημαίνει πως οι παίκτες είτε έχουν χάσει το κίνητρό τους είτε δεν έχουν πια τον τρόπο να αντιμετωπίζουν κλειστές άμυνες και δύσκολες έδρες. Για το πρώτο είναι υπεύθυνος ο προπονητής. Για το δεύτερο;

Ασταθής άμυνα, αργό κέντρο και άστοχη επίθεση

Ας τα πάρουμε ανάποδα αυτήν την φορά, ξεκινώντας με τον Μπενζεμά. Ο Γάλλος επιθετικός, πέρα από εκνευριστικά άστοχος, δυσκολεύει τους συμπαίκτες του τόσο με τις τοποθετήσεις του όσο και με τις μεταβιβάσεις του. Το πρόβλημά του στο τελείωμα καλά κρατεί και αυτό επιβραδύνει την ανάπτυξη της ομάδας και την εξέλιξη του παιχνιδιού της. Μπέιλ και Ίσκο παρουσιάζονται κουραστικοί, επιπόλαιοι, κρατούν την μπάλα παραπάνω από όσο πρέπει και παρασέρνονται εύκολα από την συνολική απελπιστική εικόνα της ομάδας. Το βασικό πρόβλημα της Ρεάλ κόντρα στην Μπαρτσελόνα ήταν το κέντρο της, όπου οι Μόντριτς, Κρός και Κασεμίρο αργούσαν στις επιστροφές τους, έκαναν ανόητα λάθη στην μεσαία γραμμή και μετά το 55’ εγκατέλειψαν εντελώς τα αμυντικά τους καθήκοντα (με εξαίρεση τον Κασεμίρο που δεν έχει και άλλες αρμοδιότητες). Τέλος, η άμυνα των Μαδριλένων είναι σίγουρα μία από τις χειρότερες στην Ευρώπη αυτήν την εποχή. Οι Ράμος και Βαράν εμφανίζουν παντελή έλλειψη συνεννόησης, καταφεύγοντας σε λάθη που οδηγούν τους αντιπάλους σε γκολ. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει ο Νάτσο στο πρώτο γκολ που έχασε εντελώς τον ταχύτατο Άλπμα, πέναλτι του Βαράν στον Σουάρες για το δεύτερο γκολ (για τρίτη φορά φέτος υποπίπτει σε τέτοια παράβαση) και παιδικό λάθος του αρχηγού στο πέμπτο γκολ χάνοντας την μπάλα όντας ο τελευταίος αμυντικός.

Εν πάση περιπτώσει, το πρόβλημα είναι συνολικό και δεν έχει να κάνει με την ατομική επίδοση συγκεκριμένων παικτών. Ο πάγκος δεν βοηθάει, οι παίκτες επέστρεψαν από μία γεμάτη αγωνιστική χρονιά που κορυφώθηκε με το παγκόσμιο κύπελλο της Ρωσίας και εμφανίζουν σίγουρα σημάδια κούρασης. Η απουσία του Ρονάλντο μετά από εννέα χρόνια έχει θέσει την ομάδα σε φάση ανασύνταξης και αναζήτησης νέων τρόπων ανάπτυξης. Κανείς δεν την κατηγορεί που δεν παίζει όπως έπαιζε όταν κατακτούσε τα τρία συνεχόμενα Champions League. Απλά είναι λυπητερό να βλέπεις μία τόσο σπουδαία ομάδα να καταρρέει λίγους μήνες μετά την μεγαλουργία της.

Η επόμενη μέρα

Το πρώτο κλάσικο χωρίς εξωγήινους (Μέσι και Ρονάλντο) ήταν παράσταση του ενός και προσέφερε στις δύο πλευρές αντιφατικά συναισθήματα. Η Μπαρτσελόνα συνεχίζει ως το απόλυτο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου, ενώ η Ρεάλ επικεντρώνεται στο να αφήσει τις κακές εμφανίσεις πίσω της και να ξεκαθαρίσει ποιοι ακριβώς είναι οι στόχοι της φετινής χρονιάς. Αναμένει βέβαια να δει και το κατά πόσο ο Λοπετέγκι θα συνεχίσει να βρίσκεται στον πάγκο της, καθώς αναμένονται εξελίξεις σχετικά με την παραμονή του στην ομάδα. Μία μέρα που οι οπαδοί των δύο ομάδων για διαφορετικούς λόγους θα αργήσουν να ξεχάσουν, μία μέρα χαράς, μία μέρα λύπης, μία ποδοσφαιρική ημέρα.

Γιατί το ποδόσφαιρο είναι γεμάτο συγκινήσεις, έντονα συναισθήματα, απογοητεύσεις και επιτυχίες. Εκεί κρύβεται και η μαγεία του. Συγχαρητήρια στους νικητές και σεβασμό για τους ηττημένους. Εξάλλου, κάθε αγώνας είναι ένα νέο μάθημα, μία νέα πρόκληση. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ.

No related posts.