Ομάδα που μόνο… oμάδα δεν θυμίζει

Αν κάποιος μου έλεγε πως η Ρεάλ Μαδρίτης των 13 Champions League θα αδυνατούσε να σκοράρει για κάτι παραπάνω από πέντε αγωνιστικά 90λεπτα, το λιγότερο θα γελούσα. Αν κάποιος μου έλεγε πως η Ρεάλ Μαδρίτης των 42 συνεχόμενων αγώνων σκοραρίσματος το 2016 θα είχε τόσο μεγάλο επιθετικό πρόβλημα, θα πίστευα πως αναφέρεται σε κάποια ομάδα τοπικού επιπέδου που απλά υιοθέτησε το όνομα της «βασίλισσας».

Είναι γεγονός: Στις 20 Οκτωβρίου 2018 καταγράφεται η μεγαλύτερη ξηρασία σκοραρίσματος στην τεράστια ιστορία αυτού του μεγάλου κλαμπ (465 αγωνιστικά λεπτά). Επιπλέον, η «βασίλισσα» της Ευρώπης αδυνατεί να κερδίσει για πέμπτο συνεχόμενο ματς (καθώς ηττήθηκε από τη Λεβάντε στο “Santiago Bernabeu” με σκορ 2-1), ισοφαρίζοντας την ανάλογη αρνητική της επίδοση το 2009. Βέβαια, εκείνη η ομάδα ήταν στην εποχή Πελεγκρίνι, ο οποίος θα αποχωρούσε από τον πάγκο στο τέλος της σεζόν, έτσι και αλλιώς, για να έρθει ο μεγάλος Μουρίνιο.

Η ροή του αγώνα

Στον αγώνα με τη Λεβάντε, η Ρεάλ βρέθηκε πολύ νωρίς στον αγώνα με πίσω στο σκορ, έπειτα από λάθος εκτίμηση και συννενόηση ανάμεσα σε Βαράν και Κουρτουά, με αποτέλεσμα ο Λουίς Μοράλες να τσιμπήσει την μπάλα και να πλασάρει προ κενής εστίας. Σαν μην έφτανε αυτό, λίγα λεπτά αργότερα, νέο λάθος από τον Βαράν ο οποίος έκανε χέρι μέσα στην περιοχή και έδωσε την ευκαιρία στον Ρότζερ Μάρτι να διπλασιάσει τα τέρματα της ομάδας του από την άσπρη βούλα και να την βάλει σε θέση ισχύος από πολύ νωρίς.

Έπειτα από το σημείο αυτό, ακολούθησε ένας καταιγισμός ευκαιριών από τη μεριά της «βασίλισσας», η οποία αδυνατούσε να βάλει την μπάλα στο πλεκτό, σημαδεύοντας είτε το δοκάρι είτε τον εκπληκτικό Όιερ. Ίδια εικόνα και στο δεύτερο ημίχρονο με τις αλλαγές του Μπέιλ, του Μπενζεμά και του Θεμπάγιος να δίνουν ακόμη περισσότερη ταχύτητα στην επίθεση, η οποία όμως εξακολουθούσε να είναι αναποτελεσματική. Το γκολ ήρθε στο 72’, έπειτα από φοβερή ενέργεια και σουτ του παθιασμένου Μαρσέλο. Η Ρεάλ βρήκε ξανά δίχτυα στο 88’, με τον Μαριάνο, ο οποίος, όμως, υποδείχθηκε σε θέση οφσάιντ, σωστά, από τον βοηθό.

Δείχνει ότι δεν θέλει και όχι ότι δεν μπορεί…

Στον συγκεκριμένο αγώνα, η Ρεάλ δεν ήταν τόσο κακή όσο δείχνει το αποτέλεσμα και δεν ήταν τόσο καλή όσο δείχνουν τα στατιστικά. Το σίγουρο είναι ένα, η ομάδα βρίσκεται σε αγωνιστική κρίση, σε κακή ψυχολογική κατάσταση και σε περίοδο απίστευτης κακοτυχίας. Τέσσερα δοκάρια, δύο ακυρωθέντα γκολ, 21 τελικές, εννέα σουτ στην εστία και μερικές απίστευτες επεμβάσεις από τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Δεν μπορώ να ανακαλέσω στην μνήμη μου κάποιο ματς στο οποίο μία ομάδα ήταν τόσο άτυχη, πέρα από εκείνο το Μπαρτσελόνα-Τσέλσι (2-2) στον επαναληπτικό ημιτελικό του 2012, όταν και η λονδρέζικη ομάδα είχε τον… Θεό πάνω από το κεφάλι της! Κάπως έτσι ήταν το Σάββατο και η Λεβάντε. Τυχερή, εκνευριστικά αποτελεσματική και κερδισμένη.

Βέβαια, το σκορ θα μπορούσε να είχε πάρει διαστάσεις μεγάλου κάζου αν ο βοηθός δεν είχε ακυρώσει ως οφσάιντ το γκολ της Λεβάντε στο 42ο λεπτό, γκολ το οποίο έδινε στο σκορ διαστάσεις θριάμβου για τους φιλοξενούμενους. Όλα αυτά λίγη σημασία έχουν. Η ομάδα έχασε και καλείται να ανασυνταχθεί ενόψει του clasico της επόμενης βδομάδας, αναμένοντας και εξελίξεις σχετικά με την παραμονή ή την αποχώρηση του Λοπετέγκι μέσα στην εβδομάδα.

Τι πραγματικά φταίει;

Το Σάββατο ο Λοπετέγκι επέλεξε να κάνει ροτέισον, αφήνοντας στον πάγκο Μπείλ, Μπενζεμά, Κροος και δίνοντας για πρώτη φορά την ευκαιρία στον Μαριάνο να ξεκινήσει βασικός σε ματς πρωταθλήματος και στον Μαρσέλο να παίξει μετά τον τραυματισμό του. Στο ημίχρονο, άλλαξε το σύστημα από 4-3-2-1 σε 3-5-2 περνώντας τον Μπέιλ στην θέση του τίμιου, αλλά ανεπαρκή, προς το παρόν, Οντριοθόλα, ρισκάροντας σημαντικά προκειμένου να βρει το πολυπόθητο γκολ.

Μπορεί ο Λοπετέγκι να μην είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για την εικόνα της ομάδας του, αλλά οι επιλογές του δεν αποδίδουν και αυτό είναι φανερό σε όλες τις γραμμές του γηπέδου. Αδυνατεί να περάσει την φιλοσοφία του στους παίκτες και παίρνει αποφάσεις που δείχνουν απειρία, εκνευρισμό και σύγχυση. Η είσοδος του Μπέιλ προσέδωσε μεγαλύτερη ενέργεια στην επίθεση, αλλά η αλλαγή του ακούραστου Οντριοθόλα, αντί του ανύπαρκτου και σχεδόν ζαλισμένου Λούκας Βάσκεζ, ήταν λάθος. Η επίθεση ενισχύθηκε, αλλά ο Μπέιλ δεν μπορούσε να τροφοδοτηθεί κατάλληλα, καθώς δεν είχε κανένα απολύτως στήριγμα από το δεξί μπακ που δεν υπήρχε. Ο Λοπετέγκι μπορεί να μην απολυθεί προς το παρόν, όμως μία ενδεχόμενη ήττα από την Μπαρτσελόνα την ερχόμενη Κυριακή πιθανότατα θα είναι τελεσίδικη.

Από την άλλη μεριά, οι παίκτες μπήκαν με απάθεια στον αγωνιστικό χώρο και με εξαίρεση τον φοβερό Μαρσέλο, όπως μαρτυρούν και τα στατιστικά αλλά και η εικόνα του αγώνα, όλοι οι υπόλοιποι έκαναν ένα τσουβάλι λάθη. Από μεταβιβάσεις, μέχρι συννενοήσεις, τελειώματα και σέντρες. Οι Βαράν και Σέρχιο Ράμος δεν μοιάζουν φέτος με το περσινό καλύτερο αμυντικό δίδυμο στον κόσμο. Ειδικά ο πρώτος παρουσιάζεται υπνωτισμένος και διαρκώς κατώτερος των προσδοκιών μετά το Μουντιάλ, κάνοντας ανόητα λάθη που στοιχίζουν. Ο Κουρτουά χωρίς να φταίει απαραίτητα έχει δεχθεί 10 γκολ στους πρώτους επτά αγώνες με την φανέλα της Ρεάλ και συγκεκριμένα έχει διατηρήσει την εστία του ανέπαφη μόνο δύο φορές.

Μόντριτς, Κασεμίρο και Ίσκο σπάνε την μπάλα στα άκρα και περνάνε κάθετες μεταβιβάσεις οι οποίες διευκολύνουν την ανάπτυξη της ομάδας, αλλά υπολείπονται σε τρεξίματα και αποτελεσματικότητα, που είναι και το πιο ουσιώδες για το πρωτάθλημα. Τέλος, στην επίθεση όπου συναντάμε και το μεγαλύτερο πρόβλημα, ο Μπενζεμά μπορεί να ξεκίνησε δυνατά τη σεζόν, αλλά άρχισε και πάλι να κάνει αγωνιστική κοιλιά, όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Ο Μαριάνο έδωσε τα πάντα για να σκοράρει, αλλά η απειρία του και η έλλειψη ποιότητας τον κράτησε μακριά από το γκολ. Μπέιλ και Λούκας Βάσκεζ δεν βοήθησαν όσο θα έπρεπε, κάνοντας αρκετές λάθος μεταβιβάσεις και χάνοντας ανεπανάληπτες ευκαιρίες που έπρεπε να καταλήξουν γκολ.

Τι να το κάνει το καινούργιο γήπεδο χωρίς τον κόσμο δίπλα της;

Είκοσι χιλιάδες κενές θέσεις είχε το Σάββατο το ‘Santiago Bernabeu’, προβληματίζοντας διοίκηση και οπαδούς σχετικά με το πόσο απαραίτητη είναι η πολυέξοδη επέκταση του γηπέδου το 2020-2021. Ο πρόεδρος Φλορεντίνο Πέρεζ βρέθηκε στις κερκίδες του γηπέδου και, σίγουρα, η εικόνα, εντός και εκτός του αγωνιστικού χώρου, δεν του άρεσε. Εγείρονται πολλά ερωτήματα, λοιπόν, σχετικά με τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο και τις κινήσεις της ομάδας για ενίσχυση στα σημεία που πονάει.

Δεν είπε κανείς ότι θα είναι εύκολο

Όλος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης ήξερε ότι η μετά Ρονάλντο εποχή θα είναι μεταβατική και δύσκολη για την οικογένεια της Ρεάλ. Μία Ρεάλ η οποία πέρυσι σκόραρε κάτι λιγότερο από τρία γκολ ανά παιχνίδι (2,47), έχοντας στο πρωτάθλημα 2,39 μέσο όρο expected goals, φέτος σκοράρει 1,4, έχοντας 1,9 expected goals. Οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές προσαρμόζουν τις κινήσεις τους, παίρνουν περισσότερες πρωτοβουλίες και αντιλαμβάνονται καλύτερα την δυναμική τους, σταματώντας να περιστρέφονται γύρω από έναν παίκτη.

Τα αρνητικά αποτελέσματα συσσωρεύονται και πιθανότατα να θέσουν από πολύ νωρίς την ομάδα εκτός της διεκδίκησης του πρωταθλήματος. Όποιος έχει παρακολουθήσει, όμως, έστω και λίγο την ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης, γνωρίζει ότι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό σωματείο του κόσμου ποτέ δεν στηριζόταν στα ονόματα και στις φανέλες, πάντα εύρισκε τρόπο να ανακάμπτει και να κερδίζει τίτλους. Υπομονή και στήριξη για την ομάδα των 13 Champions Leagues και των 33 πρωταθλημάτων.

No related posts.