Ο Βαξεβάνης, η Ζαχαράκη και η εριστική διαλεκτική

Η τηλεοπτική αψιμαχία μεταξύ του εκδότη και δημοσιογράφου, Κώστα Βαξεβάνη, και της αναπληρώτριας εκπρόσωπου της Ν.Δ., Σοφίας Ζαχαράκη, δείχνει ότι όταν απουσιάζει ο διάλογος και τα έλλογα επιχειρήματα μεταξύ συζητητών, τότε επικρατούν οι φωνασκίες και οι επιθέσεις σε προσωπικό επίπεδο.

Η έλλειψη επιχειρημάτων και στοιχειωδών γνώσεων της κ. Ζαχαράκη για το πώς λειτουργεί το σύστημα Δικαιοσύνης και ποια είναι τα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια δικαστήρια την οδήγησε σε μία ακατάσχετη φλυαρία, επαναλαμβάνοντας την ίδια συνεχώς ερώτηση και χρησιμοποιώντας τον ίδιο επιθετικό τόνο, χωρίς να ακούσει καν να ακούει όσα της έλεγε ο δημοσιογράφος. Όταν «αντιλήφθηκε» το λάθος που είχε κάνει και τον λόγο για τον οποίο είχε γίνει περίγελος, αντί να ζητήσει μία συγγνώμη, όπως ορθά απαιτούσε ο Βαξεβάνης, και να τελείωνε εκεί ο μεταξύ τους λεκτικός διαξιφισμός, επέμενε να ρωτάει το ίδιο και το ίδιο χωρίς καμία ουσία. Το αποτέλεσμα αυτής της τηλεοπτικής σύγκρουσης το γνωρίζουμε όλοι. Ο εκδότης και δημοσιογράφος της έκανε μήνυση και ζήτησε από τις αρμόδιες αρχές να τη συλλάβουν – το πώς, ωστόσο, θα καταλήξει η υπόθεση στις δικαστικές αίθουσες αποτελεί ένα άλλο θέμα.

Η λογοδιάρροια της Ζαχαράκη, ο επιθετικός τόνος στην ερώτησή της και η επιμονή της, μου θύμισαν ένα βιβλίο του Arthur Schopenhauer, το οποίο είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια, με τίτλο «Εριστική διαλεκτική (Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκαιο)». Εριστική διαλεκτική είναι η τέχνη της αντιπαράθεσης, κατά τη διάρκεια της οποίας αποσπούμε από τους άλλους την εντύπωση ότι έχουμε δίκαιο ούτως η άλλως. Ενδέχεται, δηλαδή, να έχει κάποιος «αντικειμενικά» δίκαιο για ένα θέμα και στα μάτια των υπόλοιπων παρευρισκόμενων, ακόμα και στα δικά του, να φαίνεται σαν να έχει άδικο.

Δυστυχώς, σε μία διαλογική αντιπαράθεση, ο καθένας αγωνίζεται, κατά κανόνα, για την εδραίωση της θέσης του και όχι για την αλήθεια. Η μέθοδος και η τακτική της εκπροσώπου της Ν.Δ. ταιριάζει γάντι με το τέχνασμα αριθμού 29, που αναφέρει ο συγγραφέας στο βιβλίο του: «Εάν αντιλαμβάνεσαι ότι τα επιχειρήματα σου αποκρούονται, τότε προχώρησε σε αντιπερισπασμό. Άρχισε απνευστί να μιλάς για κάτι εντελώς διαφορετικό, σαν να ήταν αναπόσπαστο μέρος του υπό συζήτηση θέματος».

Σε όλη αυτήν την υπόθεση, πάντως, και οι δύο έχουν μερίδιο ευθύνης. Ο Βαξεβάνης, ως έμπειρος δημοσιογράφος, έκανε το λάθος για το οποίο κατηγορεί τους πολιτικούς. Όταν ο ίδιος μέσω της έρευνάς του δημοσιεύει ένα θέμα στην εφημερίδα ή το περιοδικό του (θέμα που θίγει κάποιον πολιτικό πρόσωπο), ο άλλος αντί να απαντήσει με επιχειρήματα στα δημοσιεύματα καταφεύγει σε μήνυση. Το ίδιο έκανε και ο ίδιος στην «επίθεση» και τη λασπολογία που δέχτηκε από τη Ζαχαράκη. Αντέδρασε με υπερβολικό και λανθασμένο τρόπο. Έχασε την ψυχραιμία του (ο θυμός μπορεί να σε κάνει να χάσεις το δίκαιο σου) και της έκανε μήνυση.

Θα μπορούσε κάλλιστα να ανταπαντήσει με επιχειρήματα και ντοκουμέντα, με ένα άρθρο στο Διαδίκτυο ή στο έντυπο που διατηρεί και, έτσι, να την αποστομώσει. Αναρωτιέμαι, αν η σύγκρουση δεν είχε γίνει στο τηλεοπτικό στούντιο και είχε γίνει σε κάποια ιστοσελίδα ή σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης θα είχε πάρει την ίδια έκταση και θα είχαμε την ίδια κατάληξη;

No related posts.