Το τέλος του μύθου

Είναι δεδομένο πως τον χρόνο δεν μπορεί να τον νικήσει κανείς. Αυτό δεν θα μπορούσε να μην ισχύσει και για χώρο των αθλημάτων, και συγκεκριμένα του μπάσκετ. Τελευταία θύματα του χρόνου, λοιπόν, οι Ginobili, Navarro και Diaw, ενώ αναμένεται να ακολουθήσουν και οι Wade, Nowitzki και Vince Carter. Η περίπτωση του Manu Ginobili είναι λίγο πιο αξιοπρόσεκτη για τους λάτρεις του NBA και των Spurs. Και με την περίπτωση του θα ασχοληθούμε στο παρόν άρθρο.

Ο κύριος με το νούμερο 20 στην πλάτη του, μετά από 23 χρόνια καριέρας, αποσύρθηκε το φετινό καλοκαίρι. Μέσα σε πέντε γραμμές, σε δημοσίευση του στο twitter στις 27 Αυγούστου, ανακοίνωσε αυτό που, έτσι κι αλλιώς, δεν θα αργούσε να γίνει αλλά λίγοι ήθελαν, δηλαδή η απόσυρσή του. Ήταν κάτι αναμενόμενο, μιας και ο Αργεντίνος άσος έχει πατήσει τα 41 του έτη. Σε συνέντευξή του ανέφερε: «δεν μπορούσα να δω τον εαυτό μου έτοιμο για ακόμη μία σεζόν». Η απόσυρση, με άλλα λόγια, ήταν μονόδρομος.

Το κενό που αφήνει στον κόσμο του μπάσκετ μεγάλο. Όπως μεγάλη ήταν και η καριέρα του. Μία καριέρα που ξεκίνησε στην πατρίδα του, το 1995, στην Andino και συνεχίστηκε για μία εξαετία στην Ευρώπη, στις Estudiantes (1996-98), Viola Reggio Calabria (1998-2000) και Virtus Bolonga (2000-02). Κοινός παρονομαστής και στις τρεις ομάδες το γεγονός ότι αγωνίστηκε και στις τρεις από δύο χρόνια. Το 2002, με την κατάκτηση της EuroLeague με την Bologna να έχει προηγηθεί ένα χρόνο νωρίτερα, μεταπήδησε στην ομάδα με την οποία έμελλε να ταυτιστεί όσο λίγοι.

Οι San Antonio Spurs είχαν φροντίσει να τον κάνουν draft στον 2ο γύρο το 1999. Στα «σπιρούνια» βρήκε τον Tim Duncan και τον Tony Parker, με τους οποίους συνέθεσε ένα ονειρικό τρίδυμο, που πάνω σε αυτό βασίστηκε η μοναδική φιλοσοφία του Gregg Popovich. Κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα ΝΒΑ, το πρώτο την πρώτη του χρονιά. Ακολούθησαν αυτά του 2005, του 2007 και του 2014. Το 2008 κέρδισε το βραβείο του καλύτερου έκτου παίκτη, απόδειξη πως δεν ήταν το πρότυπο του super star, έχοντας ξεκινήσει ως βασικός στα 349 από τα 1057 παιχνίδια του.

Στην εθνική ομάδα της Αργεντινής παρέα με τον Scola, τον Prigioni, τον Nocioni, τον Delfino και κάμποσους ακόμα, αποτέλεσαν ένα εξαιρετικό σύνολο και μία ομάδα που θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια. Μαζί κατέκτησαν το χρυσό και το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Αθήνας και της Κίνας, αντίστοιχα, και το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Indianapolis του 2002. Αν, μάλιστα, προσθέσουμε πως μαζί με τον Bill Bradley είναι οι μόνοι παίκτες που έχουν κατακτήσει EuroLeague, ring στο NBA και χρυσό σε Ολυμπιακούς Αγώνες, τότε ο μύθος του Ginobili παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις.

Έχουν γραφτεί αμέτρητα επίθετα για να περιγράψουν την αξία του Manu Ginobili, αλλά ιστορίες σαν και τις παρακάτω σε κάνουν να αντιληφθείς το μεγαλείο του παίκτη:

  • Σε μία προπόνηση ο Ginobili βούτηξε για την μπάλα, την έπιασε και την έδωσε σε έναν συμπαίκτη του για το καλάθι. Ο Popovich σταμάτησε το παιχνίδι και ρώτησε την ομάδα τι σήμαινε αυτή η φάση. Ο Ginobili τόνισε πως έπρεπε να παίζουν τόσο σκληρά όλη την ώρα για να κάνουν το repeat του πρωταθλήματος του 2007. Ο Popovich συμφώνησε και τότε είπε : «Και Manu, είναι Σεπτέμβρης. Ποτέ μην το ξανακάνεις αυτό τον Σεπτέμβρη»!
  • Ο Popovich ρώτησε τον Ginobili αν επρόκειτο να δεχθεί τον ρόλο του έκτου παίκτη, αλλιώς θα τον ξεκινούσε βασικό αν εκείνος διαμαρτυρόταν. Ο Ginobili δέχτηκε τον ρόλο του. Ο general manager των Spurs, R.C. Buford, ανέφερε: «Ο ρόλος του στη φιλοσοφία μας ήταν όσο μεγάλος ήταν και του Tim Duncan. Όταν ο Manu έρχεται από τον πάγκο, είναι δύσκολο για κάποιον από τους υπόλοιπους να διαμαρτυρηθεί γιατί δεν ξεκινάει ή για τον ρόλο του».

Είναι δεδομένο πως η απουσία του Αργεντινού σούπερ σταρ θα γίνει εμφανής στον μπασκετικό χώρο. Όμως, συνώνυμα του Ginobili είναι ο υγιής ανταγωνισμός και η ομαδικότητα, αρετές που σε συνδυασμό με άλλα στοιχεία ξεχωρίζουν τους καλούς παίκτες από τους μύθους!

No related posts.