Οι «Θεσμοφοριάζουσες» προσφέρουν γέλιο και κοινωνικό προβληματισμό

Μετά τις παραστάσεις «Αχαρνείς» (2005) και «Εκκλησιάζουσες» (2012), ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ανεβάζει εφέτος τις «Θεσμοφοριάζουσες», μία συμπαραγωγή των Α.Μ. Τέχνη Χώρος – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης και ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων – Ε.Φ. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στο Αρχαίο Θέατρο της Δοδώνης την Παρασκευή 13 Ιουλίου, ενώ στις 16 και 17 Ιουλίου ενθουσίασε το κοινό της Θεσσαλονίκης.

Κεντρικό πρόσωπο της σάτιρας του Αριστοφάνη στο έργο είναι ο τραγικός συγγραφέας Ευριπίδης (Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος), που προσπαθεί να ξεφύγει από το μένος των γυναικών, οι οποίες επρόκειτο να συνεδριάσουν στη γιορτή των «Θεσμοφορίων» και να αποφασίσουν να τον δολοφονήσουν. Αυτό ως εκδίκηση για τα όσα γράφει για εκείνες στα έργα του ο αρχαίος τραγικός. Ο Ευριπίδης, λοιπόν, στρέφεται αρχικά για βοήθεια στον τραγικό ποιητή Αγάθωνα (Γιώργος Χρυσοστόμου) και όταν εκείνος αρνείται, στον συγγενή του Μνησίλοχο (Μάκης Παπαδημητρίου). Το σχέδιο είναι να τρυπώσει ο Μνησίλοχος ως γυναίκα στα «Θεσμοφόρια» και να αποτρέψει τα σχέδια των γυναικών. Η συζήτηση ξεκινά, ο Μνησίλοχος φαίνεται πως αρχικά πετυχαίνει τον σκοπό του, όμως, στην πορεία, οι γυναίκες αντιλαμβάνονται ότι είναι άντρας…

Μέσα από τις αστείες του περιστάσεις, το έργο του Αριστοφάνη αποτελεί, αναμφίβολα, ένα ιστορικό κειμήλιο για τη θέση της γυναίκας στην Αρχαία Ελλάδα και τις αδικίες που αυτές υφίσταντο σε σχέση με τους άνδρες, οι οποίοι απολάμβαναν κάθε μορφής ελευθερία. Τα τολμηρά κείμενα του Αριστοφάνη, ο οποίος δεν δίσταζε να τα βάλει ακόμη και με τον ευρέως δημοφιλή Ευριπίδη, στηλιτεύουν όλα τα κακώς κείμενα της εποχής του, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην έκδηλη ανισότητα των φύλων και θα μπορούσαν, με κάποιες προσαρμογές, να είναι επίκαιρα ακόμη και σήμερα.

Αυτό κατάφερε να αναδείξει και ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, μέσα από τη σκηνοθετική του ματιά, αφήνοντας τους ηθοποιούς να ξεδιπλώσουν ελεύθερα το ταλέντο τους πάνω στη σκηνή. Εξάλλου, δεν ήταν λίγες οι φορές που το κοινό της Θεσσαλονίκης, γοητευμένο με όσα έβλεπε, χειροκροτούσε θερμά. Τα σκηνικά της Μαγδαληνής Αυγερινού είναι λιτά, αλλά αρκούντος ικανά να υποστηρίξουν τον χώρο όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, ενώ τα κουστούμια του Άγγελου Μέντη συμβάλλουν, με την καλαισθησία και τα χρώματά τους, στη διατήρηση μίας ευχάριστης ατμόσφαιρας.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στους Μάκη Παπαδημητρίου και Γιώργο Χρυσοστόμου. Ειδικά ο πρώτος, με το ταπεραμέντο και την ενέργειά του πάνω στη σκηνή, προσφέρει άφθονο γέλιο, σε έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στο απύθμενο υποκριτικό του ταλέντο. Ο Χρυσοστόμου, από την πλευρά του, που εκτός από τον ποιητή Αγάθωνα υποδύεται και τον φύλακα που επιτηρεί τον Μνησίλοχο (όταν τον ανακαλύπτουν οι γυναίκες και τον δένουν για να μην το σκάσει), αποδεικνύει πως μπορεί, ως ηθοποιός, να υποδυθεί πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Το ίδιο ισχύει και για τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, που προσεγγίζει τον Ευριπίδη με τρόπο συμβατό με τη γνώμη που είχε ο Αριστοφάνης γι’ αυτόν. Τέλος, ξεχωρίζει και η Άντρη Θεοδότου (3η γυναίκα), μία αστεία φιγούρα που αφήνει το δικό της στίγμα στην παράσταση.

Συνολικά, πρόκειται για ένα εξαιρετικό έργο, που συνδυάζει ποιοτικό χιούμορ και κοινωνικό προβληματισμό. Και επειδή το έργο αυτό αποδίδεται με σεβασμό από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, μιλάμε πια για μία θεατρική παράσταση, συμπαραγωγής Α.Μ. Τέχνη Χώρος – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης και ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων – Ε.Φ., που αρέσει πολύ!

No related posts.