Πίσω από τη μάσκα του χαμόγελου

Ο θάνατος διασήμων ανθρώπων, όπως του γνωστού σεφ και συγγραφέα Άντονι Μπουρντέν, σοκάρει τους ανθρώπους, διότι η εικόνα που πρόβαλλαν προς τα έξω οι εν λόγω προσωπικότητες του θεάματος ήταν τόσο λαμπερή που κανείς δεν μπορούσε να δει στο βλέμμα τους, στο γέλιο τους τη θλίψη, τη ματαιότητα και το κενό.

Το λάθος που κάνουμε οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ότι συγχέουμε τους ρόλους που υποδύονται αυτοί οι άνθρωποι στην επαγγελματική τους ζωή με την προσωπική τους ζωή. Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι ένας πετυχημένος κωμικός μπορεί να υποφέρει από την κατάθλιψη ή ότι έχει κρίσεις άγχους! Το χαμόγελο είναι μία μορφή άμυνας, μία ασπίδα προστασίας, για να αντέξει τον έξω κόσμο. Το γέλιο λειτουργεί ως ναρκωτικό.

Όταν βλέπουμε έναν διάσημο και πετυχημένο, οι περισσότεροι ταυτίζονται και θέλουν να του μοιάσουν. Φθονούμε την αναγνωρισιμότητα, την αίγλη του, τη σχέση του με το κοινό και προπαντός το χρήμα. Όταν, όμως, οι κάμερες κλείνουν και τα φώτα σβήνουν, το άτομο μένει μόνο με τον εαυτό του, χωρίς θαυμαστές, χωρίς image makers και χωρίς κόλακες. Η αντιμετώπιση με τον πραγματικό σου εαυτό είναι από τα πιο σκληρά πράγματα.

Τότε, αρχίζει μία μάχη με μοναδικό εχθρό και αντίπαλο τον εαυτό σου. Αρχίζουν τα ερωτήματα, οι απορίες και οι σκέψεις συνεχώς στροβιλίζονται. Όσο προσπαθείς να τις σταματήσεις δεν μπορείς να τα καταφέρεις. Εδώ είναι τα δύσκολα. Αν τα καταφέρεις να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου, τις μύχιες σκέψεις σου χωρίς να στηρίζεσαι σε θεωρίες άλλων, χωρίς να καταφύγεις σε δόγματα και θρησκείες, τότε έχεις κερδίσει έναν «πόλεμο».

Αν αφαιρέσουμε τις φιλοδοξίες, τους τίτλους, τις κοινωνικές θέσεις και τον πλούτο τι μένει; Τίποτα. Ένα απέραντο κενό. Μία εσωτερική φτώχεια. Το να γεμίσουμε αυτό τον κενό, αυτή την οδυνηρή μοναξιά γίνεται η μόνιμη απαίτησή μας. Προσπαθούμε να γεμίσουμε αυτό το πηγάδι με τα πλούτη, με τις φιλοδοξίες μας, με την τέχνη, με την πολιτική, με τις γνώσεις και με κάθε δυνατό υλιστικό μέσο. Εκείνοι που δεν έχουν χαζέψει με αυτήν τη μάταιη προσπάθεια στρέφονται στην πνευματική ζωή, στον Θεό. Ο Θεός γίνεται το μέσο για να γεμίσουν αυτόν τον απύθμενο λάκκο. Έτσι ο Θεός γίνεται ένας άλλος τρόπος φυγής από τον πόνο και τον φόβο, από την εσωτερική φτώχεια.

Οι φυγές όσο ευγενικές κι αν είναι οδηγούν στη σύγχυση, σε θλίψη και αποβλάκωση!

No related posts.