Σε τι κοινωνία ζούμε;

 

Ανέκαθεν, η κοινωνία και ο κόσμος που την αποτελεί διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο και ασκούσε μεγάλη επίδραση στη προσωπική ζωή των ανθρώπων. Άνθρωποι φοβούμενοι την κριτική, την αποτυχία, καθώς και η επικράτηση του ανταγωνισμού, του μίσους και της φιλαυτίας, δεν βοηθούσαν στη δημιουργία αληθινών σχέσεων μεταξύ των ατόμων.

Στις μέρες μας, ωστόσο, εκτός από αυτά τα στοιχεία που επικρατούν σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό, ήρθαν να προστεθούν και άλλα, όπως η υπερκατανάλωση και ο μιμητισμός. Η πλειοψηφία των ανθρώπων ενδιαφέρεται για το τι θα πει ο έξω κόσμος, για το τι κάνουν οι άλλοι και για τα πόσα υλικά αγαθά έχουν στην κατοχή τους.

Σήμερα, όσο πότε, κυριαρχεί η εικονική πραγματικότητα και σε μεγάλο βαθμό όλοι εξαρτώνται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, Instagram, twitter), ανεβάζοντας φωτογραφίες και δείχνοντας την «τέλεια» ζωή τους. Ειρωνικό, όμως, είναι το γεγονός ότι αυτοί οι οποίοι ποστάρουν και ανεβάζουν λιγότερα πράγματα στα social media έχουν και καλύτερη ζωή. Αξιοσημείωτο είναι ότι πλέον παρατηρούμε μικρά παιδιά ηλικίας 3-5 χρονών, καθώς βέβαια και μεγάλους, να χρησιμοποιούν άριστα τα κινητά και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές τελευταίας τεχνολογίας. Ωστόσο, εδώ τίθεται το ερώτημα αν άραγε κρατάμε εμείς το κινητό ή αυτό εμάς.

Επίσης, οι άνθρωποι προσπαθούν να αγοράσουν όλες αυτές τις συσκευές τελευταίας τεχνολογίας, καθώς και ρούχα από οίκους μόδας, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα εξασφαλίσουν κοινωνική καταξίωση και θα γίνουν αποδεχτοί στην κοινωνία. Αυτό συμβαίνει κυρίως στις μικρότερες ηλικίες,(13-18, 18-25), καθώς ο ένας μιμείται τον άλλον, ζηλεύει τα υλικά αγαθά που έχει ο φίλος του και, γενικά, με το να ντύνονται με ακριβά και επώνυμα ρούχα νομίζουν ότι θα γίνουν πιο αποδεχτοί μέσα στις παρέες. Αν κοιτάξει κανείς την πλειοψηφία των νέων θα δει ότι όλοι ντύνονται με το ίδιο στυλ, με τον ίδιο τύπο υποδημάτων, έχουν το ίδιο κούρεμα και χτένισμα μαλλιών και γενικά ο ένας δεν διαφέρει πολύ από τον άλλον. Ο καθένας προσπαθεί να αντιγράψει τον άλλον, ωστόσο οι περισσότεροι αποτυγχάνουν, γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι ο κάθε ένας από αυτούς είναι ξεχωριστός και έχει το δικό του στυλ και τη δική του προσωπικότητα.

Εξίσου σημαντικό είναι ότι στην σημερινή κοινωνία τα άτομα συμβιβάζονται με τα ψέματα παρά με την αλήθεια. Είναι πολύ δύσκολο κάποιος να παραδεχτεί τα λάθη του, αλλά αντιθέτως είναι πολύ εύκολο να επισύρει ευθύνες στους άλλους. Γενικά, έχουμε μάθει να μας εκθειάζουν, να λένε καλά λόγια για εμάς και, πολλές φορές εν γνώσει μας, προτιμάμε κάποιος να μας πει ψέματα απ’ ότι την αλήθεια, η οποία πονάει περισσότερο.

Τέλος, ζούμε σε έναν ουτοπικό κόσμο. Οι άνθρωποι επηρεασμένοι από την υπερκατανάλωση και τον μιμητισμό και προσπαθώντας να αντιγράψουν την κουλτούρα και τον τρόπο ζωής των μεγάλων χωρών (Αμερική, Αγγλία), αναλώνονται σε ανούσια πράγματα και ξεχνάνε την πραγματική ουσία τόσο των πραγμάτων όσο και της ζωής. Μία χώρα σαν την Ελλάδα που τίποτα δεν πάει καλά, σημαντικό είναι οι άνθρωποι να καταλαβαίνουν τα προβλήματα και να μην ενδιαφέρονται μόνο για την εικόνα. Υποκρινόμαστε ότι όλα πάνε καλά, ωστόσο διαρκώς βλέπουμε μία κατεστραμμένη οικονομία, μια παιδεία που το σύστημα της αλλάζει κάθε φορά που αλλάζει και η κυβέρνηση και μέχρι και στον αθλητισμό επικρατεί η διαφθορά, οι διαπλοκές, τα παράνομα στοιχήματα. Γενικώς, παρατηρούμε ότι η Ελλάδα όλο και περισσότερο φτωχαίνει.

Καλό θα ήταν, λοιπόν, ο καθένας να εκτιμά όσα έχει, να μην στηρίζεται μόνο στην εικόνα και στο φαίνεσθαι, αλλά αντιθέτως να προσπαθεί να γίνει αυτός ο ίδιος καλύτερος ως άνθρωπος και, εν συνεχεία, να προσπαθήσει να βελτιώσει την κοινωνία στην οποία ζει. Δεν πρέπει να είναι ένα άβουλο ον, αλλά αντιθέτως να συμμετέχει στα κοινά, να παίρνει πρωτοβουλίες, να αποκτά πολιτική συνείδηση, έτσι ώστε να βελτιωθεί και η κοινωνία, η οποία σε σχέση με το παρελθόν όλο και πιο πολύ χαλάει.

No related posts.