Ερωτήματα

Όσοι ασπάζονται ένα θρησκευτικό δόγμα και πιστεύουν βαθύτατα σε αυτό, έχουν αποκλείσει όλα τα άλλα. Είναι πεπεισμένοι ότι η θρησκεία τους είναι η καλύτερη, και κατέχουν την αλήθεια. Αυτό δημιουργεί συγκρούσεις και διαχωρισμούς. Το ερώτημα που θέλω να θέσω σε πολλούς πιστούς είναι: Πώς έχουν καταλήξει να πιστεύουν σε ένα δόγμα;

Αν μπορούσαμε να εξηγήσουμε το τι είναι δόγμα θα λέγαμε πως δόγμα είναι η πίστη που θεωρεί ότι έχει γενική ισχύ, ότι είναι αναγκαστικά αληθής και υποχρεωτική για όλους». Οι άνθρωποι, λοιπόν, έχουν μελετήσει ενδελεχώς όλα τα άλλα δόγματα, τα ιερά κείμενα, τις ιερές γραφές, τους δασκάλους και έχουν καταλήξει ότι το τάδε δόγμα ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους ή επιλέγουν το δόγμα που έχουν ασπαστεί οι γονείς τους; Πώς για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα «επιλέγουμε» αυτό που έχουν επιλέξει οι άλλοι; Μήπως από συνήθεια; Γιατί υιοθετούμε άκριτα τα πιστεύω των άλλων χωρίς έλεγχο και μελέτη;

Οι περισσότεροι ζουν με την αυταπάτη πως ξέρουν τι θέλουν, πως γνωρίζουν για ποιον λόγο έχουν ασπαστεί το τάδε δόγμα, ενώ πραγματικά θέλουν αυτό που προσδοκούν οι άλλοι να θέλουν. Η ανάγκη του να ανήκουμε κάπου μας προσφέρει κάποια ασφάλεια, μας προσδίδει κάποια ταυτότητα. Ίσως δεν έχει μεγάλη σημασία για μας το πού «φωλιάζουμε» τις αβεβαιότητές μας, αρκεί και οι συγγενείς μας, οι φίλοι μας, ο κοινωνικός μας περίγυρος να είναι το ίδιο. Κι έτσι πορευόμαστε στη ζωή. Όσο μεγαλώνουμε παύουμε να θέτουμε ερωτήματα, να θίγουμε θέματα ταμπού. Κάντε μια δοκιμή και πείτε στους γονείς σας και στον κοινωνικό σας περίγυρο ότι μετά από διάβασμα, μελέτη και εσωτερική αναζήτηση έχετε ασπαστεί τον ινδουισμό. Θα μείνετε έκπληκτοι με τις αντιδράσεις τους. Θεωρούν δεδομένο ότι εφόσον ζούμε σε μια κοινωνία που οι πλειοψηφία είναι «χριστιανοί» θα πρέπει κι εσύ να ακολουθήσεις αυτά τα βήματα. Αν κάνεις το λάθος και σκεφτείς εκτός αυτού του πλαισίου θα σε «τιμωρήσουν» με την αδιαφορία τους και οι θρασείς θα σε περιφρονήσουν.

Τέτοιου είδους ταμπέλες, όμως, όπως χριστιανοί, βουδιστές, ινδουιστές, μουσουλμάνοι δεν είναι που χωρίζουν τους ανθρώπους; Δεν αντέχουμε να ζούμε μέσα στην αμφισβήτηση, να έχουμε συνέχεια απορίες. Όσο μεγαλώνουμε δεν κάνουμε ερωτήσεις όπως κάναμε όταν ήμασταν παιδιά. Και αν μας ρωτήσει κανένας πιτσιρικάς για τον Θεό, χωρίς να συλλογιστούμε ούτε στιγμή θα του απαντήσουμε πως ναι, υπάρχει. Αν με την επιμονή του μας ρωτήσει πώς γίνεται αυτός ο Θεός, ο φιλεύσπλαχνος και ο παντοδύναμος να αφήνει να πεθαίνουν από τη πείνα χιλιάδες παιδιά; Πώς γίνεται ο Χριστός να έκανε το θαύμα με το ψωμί και τα ψάρια και τώρα άνθρωποι να πεθαίνουν αβοήθητοι και πεινασμένοι;

Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε ούτε εμείς τις απαντήσεις κι ας το παίζουμε μπροστά τους σπουδαίοι. Η θρησκεία είναι ο δρόμος της αγάπης στη ζωή και όχι η πίστη σε κάτι, είναι η δράση χωρίς το «εγώ» με τα κρυφά κίνητρά του και όχι οι τελετουργίες σε ναούς. Θρησκεία είναι η αναζήτηση εκείνου που είναι το ύψιστο, χωρίς δόγματα που παραπλανούν.

No related posts.