Το αγνοημένο θαύμα

Ένα από τα ντοκιμαντέρ που συζητήθηκαν περισσότερο στο 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, για την πρωτοτυπία του θέματός του αλλά και την άρτια εκτέλεσή του, ήταν το «Η πιο μεγάλη ώρα» (“These are my hours”, 53′, 2018), του Αμερικανού σκηνοθέτη Σκοτ Κίρσενμπαουμ, το οποίο είχε ως θέμα τη γέννηση, και μάλιστα τον κατ’ οίκον τοκετό.

Ένα θέμα παραγκωνισμένο, αν όχι ταμπού, από την τέχνη αλλά και από τον δημόσιο λόγο γενικότερα. Η πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ, μάλιστα, παρουσία του σκηνοθέτη και της πρωταγωνίστριας με την οικογένειά της, αποτέλεσε τη διεθνή του πρεμιέρα.

Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τη μάλλον σύντομη, συναρπαστική διαδρομή της Έμιλι, μαίας και μητέρας τριών ακόμη παιδιών, σε όλα τα στάδια του τοκετού, από τις πρώτες ωδίνες μέχρι τη γνωριμία του νεογνού με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Η διαδικασία λαμβάνει χώρα στο σπίτι της οικογένειας, σε μια μικρή πόλη της Βόρειας Καρολίνα, το ξημέρωμα της 6ης Δεκεμβρίου 2017. Ήδη από τα πρώτα λεπτά της ταινίας, η Έμιλι αποσαφηνίζει ότι δεν πρόκειται για τυπική περίπτωση επιτόκου και ότι προτιμά να διαβεί ολόκληρο το δύσκολο μονοπάτι μόνη της, με την ελάχιστη δυνατή παρέμβαση και εμψύχωση από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός της, χωρίς καν τη λήψη αναλγητικών ουσιών.

Παρά τη μικρή διάρκεια του ντοκιμαντέρ, ο σκηνοθέτης αποτυπώνει γλαφυρά και με σεβασμό το μεγαλείο της γέννησης, των πρώτων στιγμών ενός νέου ανθρώπου στη ζωή, της υποδοχής του από τη μητέρα και την οικογένειά του. Αν και χρησιμοποιεί συχνά κοντινά πλάνα, ο σκηνοθέτης δεν παρεμβαίνει καθόλου σε όλη τη διαδικασία, ούτε δημιουργεί οποιοδήποτε αίσθημα αμηχανίας ή αδιακρισίας στον θεατή.

Η ταινία κυλά απλά και αβίαστα, χωρίς ωστόσο καμία διάθεση ωραιοποίησης του σωματικού πόνου, τα ψήγματα αφήγησης της Έμιλι προσθέτουν προσωπικό τόνο και συναίσθημα, η χρήση θερμών χρωμάτων στη φωτογραφία δημιουργούν αίσθημα θαλπωρής, ως ένα είδος αντισταθμίσματος στην ένταση της στιγμής. Τον ίδιο ρόλο διαδραματίζουν και τα πλάνα που υπογραμμίζουν τη σιωπηλή, υποστηρικτική παρουσία στο χώρο των δευτερευόντων χαρακτήρων του ντοκιμαντέρ, του συζύγου της Έμιλι, της μητέρας της και της μαίας.

Το ντοκιμαντέρ επιτυγχάνει να καταγράψει, με τρόπο άρτιο και ειλικρινή, αλλά και την απαραίτητη δόση συναισθήματος, το καθημερινό και ταυτόχρονα άγνωστο θαύμα της γέννησης. Πρόκειται για την πρώτη ρεαλιστική απεικόνιση της γέννας στη μεγάλη οθόνη, και μάλιστα σε πλαίσιο τεκμηρίωσης. Μια ιδέα απλούστατη για ένα απολύτως φυσικό γεγονός, που όμως μοιάζει μακρινό και ξένο ακριβώς εξαιτίας της αποσιώπησής του.

Σε έναν κόσμο που παράγει και διακινεί καθημερινά τεράστιες ποσότητες πληροφοριών, η ανάγκη για κανονικοποίηση της γέννας, της διαδικασίας που ενώνει όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη φυλή, τη θρησκεία, την καταγωγή, την κοινωνική τους προέλευση είναι πιο απαραίτητη από ποτέ.

No related posts.