Ακόμα και το νερό…

Τρεις περίπου μήνες μετά την πρώτη του προβολή στο Ολύμπιον, το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου, «Μέχρι την τελευταία σταγόνα», επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για το 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Μία ταινία η οποία εστιάζει στην ιδιωτικοποίηση του νερού σε χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ζήτημα το οποίο απασχολεί έντονα την ελληνική κοινή γνώμη, επομένως δε θα μπορούσε να λείπει από τη φετινή διοργάνωση.

Προϊόν έρευνας τεσσάρων και πλέον ετών, το ντοκιμαντέρ ρίχνει φως σε μια σειρά από ερωτήματα που αφορούν το παρελθόν και το παρόν της διαχείρισης του νερού στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δίνοντας έμφαση στις χώρες της περιφέρειας. Γιατί μία σειρά από ευρωπαϊκές μητροπόλεις, όπως το Παρίσι και το Βερολίνο, έχουν προχωρήσει στην επαναδημοτικοποίηση τη διαχείριση της ύδρευσης και τι είδους προβλήματα ανέκυψαν στην πορεία; Ποια συμπεράσματα έχουν προκύψει από τις περιπτώσεις ιδιωτικοποίησης ανά την Ευρώπη; Τι θέλουν να πετύχουν οι πολυεθνικές του νερού; Ποιος ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Έχει νόημα η κινητοποίηση των πολιτών ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις; Είναι η πρόσβαση στο νερό ανθρώπινο δικαίωμα; Τι σημαίνει, εν τέλει, η διαχείρισή του για την εποχή και το οικονομικό σύστημα στο οποίο ζούμε;

Μέσα από συνεντεύξεις με ανθρώπους-κλειδιά σε 13 πόλεις, μεταξύ των οποίων η Θεσσαλονίκη και η Αθήνα, καθώς και πλήθος ντοκουμέντων που παρατίθενται καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, το ντοκιμαντέρ απαντά στα παραπάνω ζητήματα και ταυτόχρονα καταρρίπτει τους μύθους που συνοδεύουν την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών. Ο θεατής διαπιστώνει ότι τα επιχειρήματα των πολυεθνικών όχι απλώς αποδεικνύονται ανεπαρκή, αλλά και ότι οι απαντήσεις των οργανωμένων πολιτών είναι, συχνά, καλύτερα τεκμηριωμένες. Παρόλα αυτά, ούτε ο όγκος των πληροφοριών ούτε η γρήγορη ροή της ταινίας κουράζουν τον θεατή. Σε αυτό συντελούν η προσεγμένη μουσική επένδυση του Γιάννη Παξεβάνη και το σφιχτό μοντάζ των Βασίλη Τσουκαλά και Αργύρη Κωνσταντινίδη.

Το παρόν ντοκιμαντέρ, όπως και όλες οι δουλειές του Γ. Αυγερόπουλου, συνδυάζει την τεκμηρίωση με την κινηματογραφική αισθητική, αποτελώντας ένα πολύτιμο εργαλείο για κάθε ανήσυχο πολίτη. Πιστός στην παράδοση του guerilla filming, ο σκηνοθέτης και δημοσιογράφος αντιμετώπισε το επίκαιρο και ταυτόχρονα διαχρονικό θέμα του ντοκιμαντέρ με τρόπο ψύχραιμο και ορθολογικό, παρέχοντας πλούσιο υλικό για σκέψη και διάλογο.

Το μήνυμα που μεταφέρει η ταινία είναι, ωστόσο, αισιόδοξο: το νερό, το πλέον απαραίτητο και αναντικατάστατο στοιχείο για τη ζωή, βρίσκεται σε κίνδυνο, αλλά η επαγρύπνηση των πολιτών μπορεί να ανατρέψει τα δεδομένα. Σε μια εποχή που η ερευνητική δημοσιογραφία έχει ουσιαστικά εκλείψει από τα Μ.Μ.Ε., είναι παρήγορο το γεγονός ότι ντοκιμαντέρ όπως το «Μέχρι την τελευταία σταγόνα» εξακολουθούν να βρίσκουν θέση στις κινηματογραφικές αίθουσες και τυγχάνουν θερμής αποδοχής από το κοινό.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε στην επίσημη ιστοσελίδα της παραγωγής http://www.uptothelastdrop.com/.

Related posts:

  1. Περιμένοντας να τελειώσει ο χειμώνας