Obscuro Barocco: η ποίηση των πλάνων

Ένα από τα πιο ιδιαίτερα και καλαίσθητα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκαν στο 20ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ήταν το “Obscuro Barocco”, της Ευαγγελίας Κρανιώτη. Μία ταινία που εξερευνά, με επίκεντρο τη ζωή της τρανς ακτιβίστριας Luana Muniz, η οποία έφυγε από τη ζωή λίγο πριν την ολοκλήρωση της ταινίας, την αθέατη όψη του καρναβαλιού στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Η πρωταγωνίστρια δεν αυτοσυστήνεται στους θεατές, τουλάχιστον όχι με συμβατικούς όρους. Η ιστορία, η καθημερινότητα, η φιλοσοφία της, η συνεχής αναδιαμόρφωσης της ταυτότητάς της προκύπτουν μέσα από την αφήγησή της, η οποία ρέει αδιάκοπα, λιτή και ταυτόχρονα ποιητική. Καθώς βρίσκεται στη δύση της ζωής της, μοιράζεται το βίωμά της, μιλά για τις μεταμορφώσεις της ίδιας αλλά και της πόλης που τόσο αγαπά, περιγράφει τους ανθρώπους του Ρίο ντε Τζανέιρο αλλά και τη δική της μοναξιά, όσα της δίνουν χαρά και θλίψη. Παράλληλα, η ταινία εστιάζει και στην ιδιαίτερα δραστήρια ΛΟΑΤ κοινότητα της πόλης, ακολουθώντας την από τα πάρτι και τα drag shows μέχρι τις πολυάνθρωπες διαδηλώσεις στους δρόμους του Ρίο.

Η κάμερα δεν τοποθετείται στατικά απέναντι στην πρωταγωνίστρια, αλλά αντιθέτως την ακολουθεί, μέσα από κοντινά κυρίως πλάνα, χωρίς όμως ποτέ να γίνεται αδιάκριτη ή να κουράζει τον θεατή. Σε αυτό συνηγορεί, άλλωστε, τόσο το σφιχτό μοντάζ όσο και η χρήση των αντιθέσεων πάνω στις οποίες είναι δομημένη η ταινία: οι φρενήρεις ρυθμοί του καρναβαλιού και η μοναξιά της πρωταγωνίστριας, οι δρόμοι της πόλης και η βραζιλιάνικη ζούγκλα, η ΛΟΑΤ κοινότητα του Ρίο και τα παιδιά που μεγαλώνουν στο κοινωνικό περιθώριο της πόλης, το ξεφάντωμα και ο πολιτικός ακτιβισμός.

H Luana, γοητευτική, πολύχρωμη και διαρκώς μεταβαλλόμενη, μια πρωτεϊκή, θα λέγαμε, μορφή, μοιάζει εν τέλει να ταυτίζεται με την ίδια την πόλη. Ιδιαίτερα έξυπνη είναι και η προσθήκη του Αρλεκίνου, ενός μεσήλικα ήρωα που παρεμβάλλεται στην αφήγηση της Luana καθώς περιπλανάται στη γιορτινή πόλη, μιλώντας μόνο με τα μάτια και αποτελώντας, ίσως, το alter ego της πρωταγωνίστριας σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Βαθιά ποιητική, τρυφερή αλλά πάνω απ’ όλα ειλικρινής, χωρίς καμία πρόθεση ωραιοποίησης της σκληρής πραγματικότητας στην πόλη του Ρίο, η ταινία στέκεται με σεβασμό απέναντι στο ευαίσθητο θέμα το οποίο πραγματεύεται. Η σκηνοθέτης Ευαγγελία Κρανιώτη προχωρά ένα βήμα παραπέρα στην προσέγγιση του ΛΟΑΤ ζητήματος στο ντοκιμαντέρ, βγαίνοντας από το σύνηθες ακτιβιστικό πλαίσιο και δίνοντας μια ανθρώπινη ματιά πάνω στο ζήτημα της έμφυλης, και όχι μόνο, ταυτότητας.

Το ντοκιμαντέρ βραβεύτηκε στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου με το ειδικό βραβείο για ταινίες queer θεματολογίας, ενώ στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης απέσπασε το βραβείο νεότητας φοιτητών πανεπιστημίων.

No related posts.