«Η χώρα του ποτέ»

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: η τελευταία καλή ανάμνηση

Εάν η Ελλάδα ονομαζόταν διαφορετικά, μία από τις πιο πιθανές ονομασίες θα ήταν «Η χώρα του ποτέ», κι αυτό διότι στην Ελληνική κοινωνία υπάρχει διάχυτη η άποψη ότι ποτέ και τίποτα δεν θα αλλάξει σε αυτή τη χώρα (προς το καλύτερο φυσικά).

Αυτή η παθητική στάση και ο λεγόμενος ωχαδερφισμός, διέπουν πολλούς, αν όχι τους περισσότερους Έλληνες. Ένα από τα θέματα, στα οποία συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, είναι και το ποδόσφαιρο. Το κεφάλαιο ποδόσφαιρο είναι κάτι που «πληγώνει» πολύ το φίλαθλο κοινό, και μάλιστα είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι παρόλα τα κοινωνικά προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα, οι φίλαθλοι διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον τους, έστω κι αν απέχουν από τα γήπεδα.

Εντούτοις, όταν πέρα από τη ζωή σου, υποβαθμίζουν και τα χόμπι σου, τότε αρχίζεις να εξανίστασαι και τρυπώνει σιγά σιγά στο μυαλό σου η ιδέα να φορέσεις μια κουκούλα και να γίνεις κι εσύ μέλος των «γνωστών-αγνώστων». Είναι απορίας άξιον ποια θα πρέπει να είναι η αντίδραση ενός φιλάθλου, όταν βλέπει το εγχώριο ποδόσφαιρο διαρκώς να φθίνει, και την ομάδα του είτε να συναντά «τεχνητά» εμπόδια στον δρόμο της επιτυχίας, είτε να υποβοηθείται από άλλους παράγοντες. Βεβαίως, αυτή η απορία προκύπτει στο μυαλό των υγιώς σκεπτόμενων φιλάθλων και όχι σε αυτό των οπαδών που είθισται να σκέφτονται διαφορετικά.

Ο αναμορφωτής του Ελληνικού ποδοσφαίρου

Η “New Generation” παραγόντων και η επιτυχία της Εθνικής Ελλάδος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004, έδωσαν σε κάποιους, ίσως στους παρείσακτους στη σημερινή εποχή ρομαντικούς, την εντύπωση ότι μια νέα εποχή γεμάτη προσδοκίες για μεγαλεία, ήταν έτοιμη να ανατείλει. Αντ’ αυτού, τέσσερα χρόνια μετά τα πράγματα είναι ίδια και χειρότερα. Είναι χειρότερα γιατί οι «νεοεισακτέοι» παράγοντες και η νέα λίγκα δεν δείχνουν να διαφέρουν από τους… προγόνους τους. Ίσα-ίσα που τα ίδια προβλήματα παραμένουν για να… τσιτώνουν τα νεύρα των φιλάθλων και των οπαδών. Μάλλον το περιτύλιγμα έχει αλλάξει και πιθανόν οι τρόποι με τους οποίους γίνονται τα διάφορα «ανθρώπινα» λάθη. Η παράγκα έγινε κάτι σαν πολυτελής βίλα και οι διαμένοντες σε αυτή έχουν παραμερίσει το… λαϊκό στυλ και υιοθέτησαν savoir vivre . Εποχές Μητρόπουλων και τα λοιπά έχουν τελειώσει. Η γκλαμουριά είναι το νέο προφίλ. Μεγαλόπνοα σχέδια για Ευρωπαϊκές πορείες, για υπερσύγχρονα γήπεδα, για δυσθεώρητους προϋπολογισμούς είναι τα καινούργια κόλπα για να προσελκύσουν ένα κοινό που έχει αηδιάσει με αυτά που βλέπει. Πόσο ακόμη θα κοιμάται ο κόσμος; Δεν μπορεί, κάποτε θα πουν: μέχρι εδώ! Όλοι ενωμένοι, ανεξαρτήτως χρώματος κασκόλ θα κάνουν μια πορεία, κάτι για να βροντοφωνάξουν ότι δεν θέλουν άλλους ψηλομύτηδες με κοστούμια που νομίζουν πως τα τερτίπια τους δεν γίνονται αντιληπτά. Κάποτε κάποιος είπε: «Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε. Οι άλλοι να πάνε να γ…». Τέλειωσαν αυτά σήμερα; Δεν μπορεί να το πιστεύει κάποιος αυτό. Πότε επιτέλους θα… νιώσουμε;

Ο Πέτρος Κόκκαλης είναι ένας από τη «Νέα Γενιά» παραγόντων

Κατά τα άλλα, τα πρωταθλήματα παίζονται στα δικαστήρια επειδή η Ε.Π.Ο. … βαριέται να εξετάσει τους φακέλους των παικτών, για να διαπιστώσει αν μπορεί κάποιος παίκτης να αγωνιστεί ή όχι, τα 5αετή πλάνα ξεπερνούν την «ημερομηνία λήξης», γήπεδα ακούμε και δεν βλέπουμε, προπονητικά κέντρα επίσης, δίκτυα κυνηγών ταλέντων επίσης, και η κατηφόρα… τελειωμό δεν έχει.

Εν πάση περιπτώσει, δε βαριέσαι; Τι να κάνουμε; Μήπως κάνουμε ποτέ και τίποτα; Εδώ οι πάντες καταπατούν καθημερινά τις ζωές μας και τα δικαιώματά μας, ακόμη και όλοι εμείς μεταξύ μας κοιτάμε πώς να πάρουμε κάτι που δεν μας ανήκει, αρκεί να το πάρουμε. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, έτσι δεν είναι; Ωχ αδερφέ μου τελείωσα! Αφού τα είπα, πάω να αράξω χαΛαρά στον καναπέ μου μαζί με τον φραπέ μου. Εμείς να ‘μαστε καλά και για τους άλλους… ΝΑ!

Δημήτρης Λαζόπουλος
jlazopoulos@hotmail.com

No related posts.