Κρίση στο ελληνικό ποδόσφαιρο

Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία πέντε χρόνια στα ελληνικά γήπεδα και το χάος που επικρατεί, πρέπει να αναρωτηθούμε αν το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται σε κρίση και αν είναι αυτό που θέλουμε να βλέπουμε. Σε μια χώρα που δίδαξε το «ευ αγωνίζεσθαι» και την ευγενή άμιλλα, παρατηρεί κανείς περισσότερο να υπάρχουν σκηνές βίας και επεισόδια εντός και εκτός γηπέδου παρά να διεξάγεται ομαλά ένας αγώνας.

Ανέκαθεν υπήρχαν κόντρες μεταξύ των φιλάθλων του Π.Α.Ο.Κ. και του Άρη, μεταξύ εκείνων που υποστήριζαν τον Ολυμπιακό και εκείνων που υποστήριζαν τον Παναθηναϊκό, όσο και διενέξεις μεταξύ των Θεσσαλονικέων και Αθηναίων φιλάθλων. Τα γνωστά σε όλους ντέρμπι των «αιωνίων» μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού διακόπηκαν ή ματαιώθηκαν εννέα φορές από την αρχή του ελληνικού πρωταθλήματος (1930) έως σήμερα (2018). Το ίδιο συνέβη και στα ντέρμπι μεταξύ Π.Α.Ο.Κ. – Άρη, που διακόπηκαν έξι φόρες. Δεν είναι και λίγες οι φορές που οι φίλαθλοι των ομάδων έδιναν και συνεχίζουν να δίνουν ραντεβού για να λύσουν τις διαφορές τους και να έρθουν σε σύγκρουση. Από τη μια, υπάρχει το κατεστημένο της Αθήνας, με όλους τους τίτλους να πηγαίνουν σε αθηναϊκές ομάδες (Α.Ε.Κ., Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός) και από την άλλη υπάρχει η δίψα των Θεσσαλονικιών για διάκριση και για να φέρουν τίτλους στην Βόρεια Ελλάδα.

Όσο παράλογο και αν ακούγεται, η μεμονωμένη μετακίνηση αλλά και η γενικότερη μετακίνηση των φιλάθλων απαγορεύτηκε εδώ και μια δεκαετία περίπου στην Ελλάδα. Όσο και αν θέλει κανείς να ταξιδέψει μαζί με την αγαπημένη του ομάδα και να παρακολουθήσει τον αγώνα, αυτό είναι σχεδόν ακατόρθωτο, εκτός και αν δεν φανερώσει τι ομάδα υποστηρίζει. Ποτέ η άφιξη των αθηναϊκών ομάδων στην Θεσσαλονίκη δεν ήταν εύκολη υπόθεση και ιδιαίτερα αυτή του Ολυμπιακού. Όπως προαναφέρθηκε, από την μια η δίψα των Θεσσαλονικέων για διάκριση και κατακτήσεις τίτλων και από την άλλη οι διακρίσεις των αθηναϊκών ομάδων, και ιδιαίτερα του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη, έχοντας τους περισσότερους τίτλους, δυσχέρανε την κατάσταση.

Αν όχι όλοι, η πλειοψηφία των Θεσσαλονικιών φιλάθλων αλλά και των ευρύτερων περιοχών πιστεύουν ότι τα περισσότερα πρωταθλήματα και κύπελλα είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο πήγαιναν και πηγαίνουν στις αθηναϊκές ομάδες, και ιδιαίτερα στον Ολυμπιακό πλην ορισμένων εξαιρέσεων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αναδύεται ένα αίσθημα αγανάκτησης, μίσους και οργής, κάνοντας, επί παραδείγματι, το γήπεδο του Π.Α.Ο.Κ., την Τούμπα να φαντάζει ζούγκλα, δημιουργώντας μια πολύ καυτή ατμόσφαιρα που πραγματικά φοβούνται όλοι οι αντίπαλοι. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και οι φίλαθλοι του Άρη που δημιουργούν με τη σειρά τους μια εκπληκτική ατμόσφαιρα, ωστόσο τα τελευταία χρόνια ο Άρης προσπαθεί να ξανανέβει στην Α’ Εθνική, ύστερα από κάποια σημαντικά οικονομικά προβλήματα που τον ανάγκασαν να πέσει κατηγορία.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, παρατηρείται μια διόγκωση του φαινομένου βίας στον αθλητικό χώρο τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδων. Ας ξεκινήσουμε από τον πιο πρόσφατο τελικό ντροπής που διεξήχθη πέρυσι στο Βόλο μεταξύ του Π.Α.Ο.Κ. και της Α.Ε.Κ. και των επεισοδίων που έγιναν στις κερκίδες του γηπέδου, καθώς και έξω από αυτό. Ένας τελικός που δεν έμεινε τόσο στην μνήμη των ανθρώπων για το Kύπελλο που κατέκτησε ο Π.Α.Ο.Κ. μετά από 14 χρόνια, αλλά για τα επεισόδια με τα οποία γράφτηκε ακόμη μια μαύρη σελίδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο και για τα οποία έγραψαν πολλές εφημερίδες και sites από όλον τον κόσμο.

Ακόμη, παρατηρεί κανείς ότι υπάρχουν όλο και περισσότερα παιχνίδια κεκλεισμένων των θυρών λόγω προηγούμενων επεισοδίων και τιμωριών. Αναρωτήθηκε κανείς όμως που οφείλονται όλα αυτά; Μάλλον όχι, διαφορετικά εθελοτυφλούμε. Φυσικά και μεγάλο μερίδιο έχουν οι ίδιοι οι πρόεδροι ή τα στελέχη των ομάδων που δυναμιτίζουν το κλίμα μεταξύ των φιλάθλων, καθώς βέβαια και η ίδια η πολιτεία που δεν είναι ικανή να τηρήσει έναν νόμο ή που σε πολλές περιπτώσεις δείχνει επιείκεια και εύνοια προς μια ομάδα έναντι άλλων.

Σημαντικό, όμως, παράγοντα για την αναπαραγωγή φαινομένων βίας στον αθλητικό χώρο παίζει και η οικονομική κρίση. Οι άνθρωποι πηγαίνουν στα γήπεδα για να εκτονωθούν, για να φωνάξουν, διότι εκεί είναι το μόνο μέρος που μπορούν να ακουστούν χωρίς να τους πιάσουν, καθώς λειτουργούν σαν σύνολο, αισθάνονται ότι βρίσκονται σε μια ομάδα με την ίδια ταυτότητα και τις ίδιες πεποιθήσεις. Ωστόσο, πολλοί δεν καταλαβαίνουν ότι με το να κάνουν επεισόδια το μόνο που καταφέρνουν είναι να βλάπτουν την ομάδα που αγαπούν και κατ’ επέκταση να φέρνουν σε κίνδυνο τον ίδιο τους τον εαυτό.

Βλέπουμε πολύ καλούς παίκτες να θέλουν να φύγουν από το ελληνικό πρωτάθλημα γιατί φοβούνται για τη σωματική τους ακεραιότητα και για την οικογένεια τους. Τέλος, βλέπουμε ότι η Ελλάδα έχει πέσει στην 15η θέση στην κατάταξη της U.E.F.A., με αποτέλεσμα να στέλνει πέντε ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αλλά ούτε πλέον ο πρωταθλητής ούτε ο τρίτος στη βαθμολογία δικαιούνται απευθείας θέση στους ομίλους του Champions League και του Europa League αντίστοιχα.

Θα ήταν καλό, λοιπόν, να βγάλουμε τα πράσινα, κίτρινα, κόκκινα και μαύρα γυαλιά που φοράμε και να δούμε έξω από το κουτί. Ο καθένας μπορεί να υποστηρίζει την ομάδα του με τον δικό του μοναδικό τρόπο, χωρίς όμως να δημιουργεί επεισόδια, ώστε να βοηθήσει να εξελιχθεί περαιτέρω το ελληνικό ποδόσφαιρο.

No related posts.