Το παρελθόν, το παρόν και η Σαντορίνη απέναντι

Ψήγματα από το 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Στο σώμα της

Ελλάδα, 2018

Στο νότιο άκρο της Θηρασιάς, του γειτονικού νησιού της Σαντορίνης, βρίσκεται χτισμένη η Μονή της Κοίμησης, εγκαταλελειμμένη πλέον για όλον τον χρόνο, εκτός από τις 31 Ιουλίου, όταν μια ομάδα ανθρώπων επιστρέφει για να κατοικήσει και να προσευχηθεί στη Μονή για 15 μέρες.

Το ντοκιμαντέρ του Ζαχαρία Μαυροειδή σκιαγραφεί το πορτραίτο αυτής της ιδιόμορφης κοινότητας, που συγκεντρώνεται και διαλύεται για να συναντηθεί ξανά τον επόμενο χρόνο. Η κάμερα ακινητοποιείται, δίνοντας έμφαση στην κίνηση εντός του πλάνου, καθώς ο θεατής παρακολουθεί την καθημερινότητα στη Μονή που μια φορά τον χρόνο βουίζει από τη ζωντάνια των προσωρινών κατοίκων της. Η εικονοληψία τοποθετεί τον θεατή στα στενά σοκάκια του μικρού οικισμού, ευθυγραμμίζόμενη με τις γωνίες και τους τρούλους των χαρακτηριστικών λευκών σπιτιών, ή του επιτρέπει να αγναντεύσει το απέραντο γαλάζιο από τους γκρεμούς του νησιού με φόντο τη Σαντορίνη.

Παρά το πλήθος διαφορετικών ανθρώπων που κατοικούν στον οικισμό, πρωταγωνίστριες του ντοκιμαντέρ αναδεικνύονται οι ηλικιωμένες γυναίκες της ομάδας, ως οι πιο ευλαβείς ακόλουθοι της θρησκευτικής τελετουργίας, αλλά και ως ακούραστες εργάτριες, χωρίς τις οποίες η Μονή δε θα μπορούσε να λειτουργήσει. Οι ηλικιωμένες μιλάνε στον σκηνοθέτη για τη ζωή που έζησαν, τα βάρη που κουβάλησαν και κουβαλούν μέχρι και σήμερα και τις συναντήσεις τους με τον θεό και τον θάνατο. Στις γυναίκες αυτές ο θεατής αναμφίβολα θα αναγνωρίσει ηλικιωμένα πρόσωπα, όχι ξένα, αλλά αλλόκοτα οικεία και συγγενικά, και τη νοσταλγία που τους συνοδεύει για ένα παρελθον ελαττωματικό για κάποιους, ρομαντικό για άλλους, μα τόσο σημαντικό για τις ίδιες.

Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ σχεδόν εθνογραφικό, αλλά γεμάτο με ανθρώπινες εμπειρίες και προσωπικότητες που του δίνουν μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση και επισημαίνουν στον θεατή πως η ζωή όντως διαρκεί μια μέρα.

No related posts.