Περιμένοντας να τελειώσει ο χειμώνας

Ψήγματα από το 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Το μακρινό γάβγισμα των σκυλιών

Δανία, Φινλανδία, Σουηδία, 2017

Η ζωή του 10χρονου Όλεγκ σε ένα μικρό χωριό στα σύνορα Ουκρανίας-Ρωσίας φέρει τα σημάδια του τρόμου και της αβεβαιότητας των βομβαρδισμών που αποτελούν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο στην περιοχή. Ο Σίμον Λέρεν Βίλμοντ αποτυπώνει την πραγματικότητα των κατοίκων μιας εμπόλεμης ζώνης μέσα από τα μάτια ενός ορφανού παιδιού και της γιαγιάς του, Αλεξάνδρας, οι οποίοι, μην έχοντας άλλο σπίτι, παραμένουν πιστοί στο χωριό τους και υπομένουν τις αντίξοες συνθήκες.

Πρόκειται για μια εξύμνηση της ανθρώπινης αντοχής και επιμονής, ακόμα και στο χείλος της καταστροφής. «Είμαστε σα ζώα που, κρυμμένα στη φωλιά τους, περιμένουν να τελειώσει ο χειμώνας», λέει η γιαγιά Αλεξάνδρα. Τις μέρες ο Όλεγκ τριγυρνάει και κολυμπάει στο ποτάμι με τον καλύτερο φίλο του, Γιάρικ, ή βοηθάει τη γιαγιά του με τις δουλειές του σπιτιού. Τις νύχτες, όταν οι εκκωφαντικοί ήχοι των βομβαρδισμών πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο, ο Όλεγκ και η γιαγιά του κοιμούνται σφιχταγκαλιασμένοι στο υπόγειο του σπιτιού τους. Η στοργή και η αγάπη αναδεικνύονται ως σανίδες σωτηρίας των δύο πρωταγωνιστών, η μόνη διαφυγή από τη φρίκη και τον παραλογισμό του πολέμου.

Το ντοκιμαντέρ διανύει την εναλλαγή των εποχών στο μικρό χωριό και μαζί της τις χρόνιες επιπτώσεις του πολέμου στους πρωταγωνιστές. Καθώς η γη παγώνει τον χειμώνα και ανθίζει την άνοιξη, ο θεατής βλέπει την επιρροή του πολεμικού κλίματος στον Όλεγκ, ενώ ακολουθεί τον μεγαλύτερο φίλο του, Κόστια, ο οποίος συλλέγει σφαίρες και του μαθαίνει να χρησιμοποιεί το πιστόλι του. Ταυτόχρονα, καθώς η εξαντλητική αβεβαιότητα του αύριο καταβάλλει όλο και περισσότερο τη γιαγιά του, ο Όλεγκ αναγκάζεται να ωριμάσει πρόωρα σε ένα περιβάλλον όπου μια απειλητική σκιά κρέμεται πάνω από την παιδική αθωότητα.

Η ιδιαίτερη φωτογραφία προσδίδει στο ντοκιμαντέρ την ψευδαίσθηση του μυθοπλαστικού, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα κινηματογραφικής ταινίας με εξαιρετικό ρυθμό και πολυδιάστατους χαρακτήρες. Δεν υπάρχουν, όμως, ηθοποιοί και ηχητικά εφέ. Μόνο οι σχέσεις των ανθρώπων σε έναν μικρόκοσμο όπου η επόμενη μέρα δεν είναι ποτέ δεδομένη…

Το ντοκιμαντέρ απέσπασε, μεταξύ άλλων, το βραβείο «Χρυσός Αλέξανδρος» στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Related posts:

  1. Το λιώσιμο των πάγων