Μιχάλης Μαθιουδάκης: «Το να κάνεις κινηματογράφο στην Ελλάδα είναι σαν να πρέπει να φτιάξεις ένα γλυκό με βάση την κρέμα, ένα μιλφέιγ»

Καθημερινοί χαρακτήρες, καυστικό χιούμορ, μηνύματα που ενοχλούν και μπόλικο μεράκι αποτελούν τα κύρια «ζαρζαβατικά» του «Μανάβικου» του Μιχάλη Μαθιουδάκη, ο οποίος προσπαθεί να κάνει το θεατή να βρει από την ασφάλειά του και να ρισκάρει, να ζήσει επιτέλους.

Ο Μιχάλης Μαθιουδάκης γεννήθηκε το 1987 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Φυσική στο Ηράκλειο Κρήτης και στη συνέχεια κινηματογράφο σε ιδιωτική σχολή της Αθήνας. «Το Μανάβικο» αποτελεί μια ταινία μικρού μήκους που καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της ελληνικής οικογένειας που δυστυχώς μένουν αναλλοίωτα στο χρόνο.

-Μήπως «το Μαναβικό» είναι ολίγον… παλιακό;

«Το Μανάβικο» είναι μία ταινία που αντιπροσωπεύει την Ελλάδα όπως την βλέπω εγώ. Μυρίζει κάτι παλιακό. Ήθελα και θέλω να κάνω ταινίες που να μυρίζουν κάτι από Ελλάδα. Το θέμα της ταινίας είναι ουσιαστικά το καθυστερημένο έως ανύπαρκτο κόψιμο του ομφάλιου λώρου της γενιάς μας με την ασφάλεια της ελληνικής οικογένειας.

-Ποιο ήταν το ερέθισμα για να χτίσετε «Το Μανάβικο»;

Το ερέθισμα ήρθε σ’ ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι με φίλους. Ο Αχιλλέας είπε μία αστεία ιστορία για την εποχή που δούλευε σ’ ένα μανάβικο στη Θεσσαλονίκη. Αυτή η ιστορία ήταν η αφορμή. Όταν έχω μία ιδέα για σενάριο, το επόμενο βήμα είναι να εντάξω σ’ αυτήν τους προσωπικούς μου προβληματισμούς. Θέματα όπως το γεγονός ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται σε μία δεδομένη ασφάλεια, φοβάται να ρισκάρει και φτάνει στο σημείο να μην έχει κάτι να περιμένει. Να ζει, χωρίς να ζει.

-Πόσο καιρό σας πήρε να φτιάξετε χαρακτήρες, να βρείτε συνεργάτες, να κάνετε γυρίσματα και να ετοιμάσετε την ταινία σας;

Το σενάριο άρχισα να το δουλεύω τον Φεβρουάριο του 2016, ένα μήνα μετά ήταν έτοιμο και μπήκα στη διαδικασία των γυρισμάτων, αν και δεν ήμουν έτοιμος. Αλλά, από την άλλη, ποτέ δεν θα είσαι πραγματικά έτοιμος για κάτι. Οπότε μερικές φορές πρέπει απλά να το κάνεις. Για να κάνεις λάθη και στη συνέχεια να μάθεις από αυτά. Βρήκα τον πρωταγωνιστή σε μία θεατρική παράσταση (τελικά έπαιξε ο Διονύσης Κλάδης λόγω υποχρεώσεων του Θεοδόση) και μετά προσέγγισα την Φωτεινή Μπαξεβάνη για να της προτείνω το ρόλο της «κυρίας Βούλας».

Είχα σκοπό να προχωρήσω την ταινία με κάποια λιγοστά μέσα αλλά μου ήρθε ξαφνικά η πρόταση να βοηθήσω στην παραγωγή της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους του Δημήτρη Τσιλιφώνη, το «Do It Yourself». «Το Μανάβικο» καθυστέρησε δύο μήνες να γυριστεί, αλλά το να βρίσκομαι… «από το παράθυρο» σε μία ταινία μεγάλου μήκους και να βοηθάω, αποτέλεσε το μεγαλύτερο σχολείο για εμένα. Η ταινία γυρίστηκε τον Ιούνιο του 2016 με τη βοήθεια πολλών γλυκών ανθρώπων. Η πιο επίπονη διαδικασία, αλλά και η πιο δημιουργική ήρθε μετά το γύρισμα. Παρόλο που «το Μανάβικο» φαίνεται να είναι μία απλή ταινία, χρειαστήκαμε περίπου επτά με οκτώ μήνες για να ολοκληρώσουμε τα γυρίσματα.

-Παιδευτήκατε για να διαλέξετε χαρακτήρες;

Ο κινηματογράφος που με εκφράζει είναι ένας κινηματογράφος χαρακτήρων. Είναι σημαντικό για μένα κάθε ένας να προκύπτει από την πραγματική ζωή, να είναι καθημερινοί άνθρωποι τους οποίους τους έχουμε συναντήσει. Ίσως και παραπάνω από μία φορά.

– Μήπως ο «Αχιλλέας» είστε εσείς;

Ο Αχιλλέας (Διονύσης Κλάδης) είναι ο εκπρόσωπος της νέας γενιάς, μίας γενιάς που ζει «σε ασφάλεια» και προσπαθεί να αναβάλλει τα προβλήματα της για αύριο, ή γιατί όχι και για μετά το σαββατοκύριακο. Προφανώς και βλέπω στοιχεία του Αχιλλέα πάνω μου. Σίγουρα, ένα από τα μότο μου είναι: «αν δεν μπορείς να επηρεάσεις ένα πρόβλημα μια δεδομένη στιγμή, καλύτερα να κάνεις πως δεν υπάρχει, έστω για λίγο. Για να μπορέσεις να απολαύσεις έναν ωραίο καφέ, έστω για μία ώρα».

-Γιατί οι νέοι δεν τολμούν σήμερα;

Η ροή της ζωής, όπως την έχω δει εγώ -μπορεί να κάνω και λάθος- ξεκινάει από μια πλήρη κίνηση. Όλοι στα 20 είμαστε επαναστάτες, νομίζουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Όντως μπορούμε. Απλά δεν θα είμαστε εκεί για να βιώσουμε την αλλαγή και μόλις το διαπιστώσουμε, ξενερώνουμε. Έτσι από την πλήρη κίνηση περνάμε σταδιακά στην πλήρη ακινησία. Τα έχουμε βιώσει όλα σταδιακά και δεν μας ιντριγκάρει άλλο ένα από τα ίδια. Θέλω να πιστεύω ότι οι νέοι όντως τολμούν ή θέλουν να τολμήσουν, απλά από ένα σημείο και μετά, βρίσκουν μία δεδομένη ασφάλεια που τους ικανοποιεί και πάνε προς την πλήρη ακινησία. Το σημαντικό είναι να μπορείς να το αντιληφθείς αυτό, ότι δηλαδή κατευθύνεσαι προς ένα αδιέξοδο, και να τολμήσεις ξανά.

-«Το Μανάβικό» σας κέρδισε πολλά συγχαρητήρια στο Φεστιβάλ της Δράμας»…

Ο κύριος λόγος που κάνεις μία ταινία είναι για να εκφραστείς και να προσπαθήσεις να πειραματιστείς με μία νέα γλώσσα. Μετά την ολοκλήρωση της ταινίας μπαίνεις σε μια διαδικασία για την οποία δεν είσαι πραγματικά προετοιμασμένος. Η διαδικασία αυτή αφορά στην επικοινωνία του έργου με τον έξω κόσμο. Το φεστιβάλ της Δράμας είναι ένα σημείο συνάντησης για ανθρώπους που αγαπάνε το σινεμά. Μία πόλη που αγκαλιάζει τους ανθρώπους που θέλουν να κάνουν κινηματογράφο.

-Έχετε προτάσεις για συμμετοχή και σε άλλα φεστιβάλ;

Η ταινία έχει έντονο ελληνικό χαρακτήρα και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ταξιδέψει πολύ μακριά. Ωστόσο, μέχρι στιγμής έχει ταξιδέψει σε Δράμα, Αθήνα, Νέα Υόρκη, Λάρισα, Χανιά, Παρίσι, Βερολίνο, κλπ. Το σημαντικό όμως δεν είναι το να ταξιδέψει η ταινία, όσο το να μπορέσει να αφήσει κάτι ελάχιστο σε έστω έναν θεατή. Κάτι που να το πάρει μαζί του, φεύγοντας. Παραφράζω μία φράση που έχω ακούσει για το θέατρο: «Για να υπάρξει κινηματογράφος, για να έχει λόγο ύπαρξης μία ταινία, αρκεί να υπάρχει ένας θεατής».

-Είστε έτοιμος για μια νέα ταινία;

Την επόμενη ταινία την γυρίσαμε τον Απρίλη του 2017 και βρίσκεται σ’ ένα μετα-παραγωγικό στάδιο.

-Πόσο εύκολο είναι να κάνει κανείς κινηματογράφο στην Ελλάδα της κρίσης;

Υπάρχουν διάφορα γλυκά που μπορεί να φτιάξει ένας ζαχαροπλάστης. Όσο άπειρος και να είναι, αν η βάση του γλυκού είναι η σοκολάτα, τότε το γλυκό θεωρώ πως θα τρώγεται από τους περισσότερους ανθρώπους εκεί έξω. Και από εμένα προφανώς. Ο Αμερικάνικος κινηματογράφος φτιάχνει γλυκά με βάση τη σοκολάτα. Το να κάνεις κινηματογράφο στην Ελλάδα είναι σαν να πρέπει να φτιάξεις ένα γλυκό με βάση την κρέμα, ένα μιλφέιγ. Ένα γλυκό δύσκολο στην παρασκευή για να βγει πραγματικά καλό. Αλλά και καλό να βγει, είναι λίγοι εκεί έξω που θα θέλουν να μπουν στη διαδικασία να το φάνε. Πρέπει να είσαι πολύ θετικά προκατειλημμένος για να μπεις στη διαδικασία να φας ένα άγλυκο γλυκό που μπορεί να μη σου έχει πετύχει κιόλας.

Παρ’ όλα αυτά, είναι υπέροχο να κάνεις κινηματογράφο έτσι κι αλλιώς. Πιο συγκεκριμένα το να σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις κινηματογράφο στην Ελλάδα, δημιουργεί ένα πολύ έντονο, συμπυκνωμένο συναίσθημα. Το να έρχεσαι αντιμέτωπος με συνεχόμενες δυσκολίες, σε συνδυασμό με τη λογική του DIY που σε αναγκάζει να βρίσκεις συνέχεια λύσεις, δημιουργεί καταστάσεις που σε ωριμάζουν πιο γρήγορα. Το πιο σημαντικό όμως είναι το ότι συνυπάρχεις και συνεργάζεσαι με τόσους διαφορετικούς ανθρώπους και προσωπικότητες. Ο κινηματογράφος είναι συνεργασίες που οδηγούν σε σχέσεις.

-Τι κάνει μια ταινία ενδιαφέρουσα;

Για να είναι μία ταινία ενδιαφέρουσα πρέπει να λάβουμε υπόψιν δύο παράγοντες. Αρχικά, την κατασκευή της ταινίας. Όλοι όσοι δουλεύουν για μία ταινία είναι δημιουργοί της. Πρέπει όλοι να έχουν το ίδιο όραμα, από τον σκηνοθέτη μέχρι τον ηλεκτρολόγο. Όλοι να βλέπουν την ίδια ταινία και να δίνουν σ’ αυτήν το είναι τους. Θέλει λάτρεις του σινεμά, λάτρεις της διαδικασίας. Θέλει ανθρώπους που ζητούν ένα τρόπο να εκφραστούν μέσα από μια δημιουργική διαδικασία.

Δεύτερον, τον θεατή. Ας πούμε ότι η ταινία είναι ένα γλυκό. Δεν έχεις πάντα όρεξη να φας γλυκό. Κάποιες φορές, αρκεί να αναζητήσεις το γλυκό, να έχεις όρεξη για το συγκεκριμένο γλυκό και τότε αν και το γλυκό έχει παρασκευαστεί με αγάπη, θα έρθει απλόχερα η ικανοποίηση, ειδικά στην πρώτη κουταλιά. Η προσωπική κατάσταση, η ηλικία, τα βιώματα, η ώρα της προβολής, αν είναι άνοιξη ή Φθινόπωρο, αν δεν έχει θέρμανση το σινεμά ή αν είσαι σε θερινό, όλα αυτά μπορούν να επηρεάσουν το κατά πόσο μία ταινία μπορεί για κάποιον να καταλήξει να είναι ενδιαφέρουσα ή όχι.

-Αξίζει τον κόπο να κάνει το βήμα ένας νέος δημιουργός;

Το πρώτο βήμα; Προφανώς και αξίζει και είναι και σχετικά εύκολο. Αρκεί να το τολμήσει. Τώρα για ολόκληρο περίπατο, είναι σαν να κάνεις πεζοπορία στον Όλυμπο. Θέλει παρέα και καλά παπούτσια.

-Τελικά, πιστεύετε στο «κακό μάτι»;

Πιστεύω στο «κακό μάτι», με την έννοια της κακής ενέργειας.

Πληροφορίες Ταινίας

Το Μανάβικο

Διάρκεια: 13’20’’

Είδος: Comedy/Drama

Έτος Παραγωγής: 2017

Παραγωγή, Σενάριο και Σκηνοθεσία: Μιχάλης Μαθιουδάκης

Σύντομη Περιγραφή

Ο Αχιλλέας δουλεύει στο μανάβικο του πατέρα του. Σήμερα, μία μέρα που ξεκινά σαν όλες τις άλλες, ο Αχιλλέας είναι ματιασμένος.

Σύνοψη

Ο Αχιλλέας δουλεύει στο μανάβικο του πατέρα του και μένει ακόμα με τους γονείς του. Σήμερα, μία μέρα που ξεκινά σαν όλες τις άλλες, ο Αχιλλέας έχει ένα επιπλέον πρόβλημα, είναι ματιασμένος. Η κυρία Βούλα θα χρειαστεί τη βοήθεια του Αχιλλέα με το κουβάλημα φρούτων και λαχανικών. Σε αυτή τη διαδρομή μέχρι την κουζίνα της κυρίας Βούλας, ο Αχιλλέας θα αναγνωρίσει τα δύο του προβλήματα και θα προσπαθήσει να τα λύσει.
Συντελεστές

Παίζουν: Διονύσης Κλάδης, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Γιώργος Σουξές, Γιάννης Μποσταντζόγλου, Βαγγέλης Ρωμνιός, Βασίλης Μιχαλαριάς / A’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Μάνια Πασαγιαννίδου / Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Βίκη Χρηστάκη / Βοηθός Σκηνοθέτη Προπαραγωγικά: Ισμήνη Ιγγλέση / Σκριπτ: Ειρήνη Μπιρμπίλη / Διεύθυνση Παραγωγής: Τέτα Αποστολάκη / Εκτέλεση Παραγωγής: Τζίνα Παυλοπούλου / Βοηθοί Παραγωγής: Ισμήνη Ιγγλέση. Διονυσία Γκέκα, Γιάννης Μαθιουδάκης / Σκηνογραφία: Μαρία Κοσμαδάκη, Λία Αντωνέλλη / Βοηθός Σκηνογραφικού: Άγγελος Φωστιέρης / Κουστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη / Διεύθυνση Φωτογραφίας, Focus Puller: Δημήτρης Μανιώρος / Κάμερα: Μάνος Αρμουτάκης / Βοηθοί Κάμερας: Κώστας Δαβελάς, Βαγγέλης Κατσαρός / Ηλεκτρολόγος: Βαγγέλης Παλάντζας / Βοηθός Ηλεκτρολόγου: Βασίλης Μιχαλαριάς / Εγγραφή Ηχου, Μίξη και Σχεδιασμός Ηχου: Σπύρος Αραβοσιτάς / Μουσική: Χρήστος Σπηλιόπουλος / Μοντάζ: Γιώργος Τσιρογιάννης / Κόλορινγκ: Μάνος Αρμουτάκης / Μακιγιάζ και Hair Styling: Κατερίνα Μιχαλούτσου / Υπότιτλοι: Αλεξάνδρα Δυράνη Μαούνη / Φωτογραφική Κάλυψη: Πέγκυ Ζούτη / Υλικό Προώθησης, Γραφιστικά: Αθηνά Καλομοίρη / Συμπαραγωγοί: Ματθαίος Όλμα, Newt Productions / Παραγωγή, Σενάριο και Σκηνοθεσία: Μιχάλης Μαθιουδάκης

Επίσημες Συμμετοχές σε Φεστιβάλ

  • 40ο Εθνικό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, Σεπτέμβριος 2017
  • 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας», Σεπτέμβριος 2017
  • New York Greek Film Festival 2017, Οκτώβριος 2017
  • 7o Micro μ Festival, Οκτώβριος 2017
  • 5o Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Χανίων, Οκτώβριος 2017
  • 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λάρισας, Φεβρουάριος 2018

No related posts.