Ένας άβουλος αρχηγός

Δύο χρόνια έχουν περάσει από τη 10η Ιανουαρίου 2016, απ’ όταν, δηλαδή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδιζε τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη στον δεύτερο γύρο των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας και γινόταν αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Στον τότε προεκλογικό του αγώνα, ο κ. Μητσοτάκης είχε πει ότι, σε περίπτωση εκλογής του, θα χρειαζόταν 111 ημέρες (μέχρι το Πάσχα του 2016) ώστε να αλλάξει τη Ν.Δ. προς το καλύτερο. Πολλοί, πίστεψαν τότε ότι αυτή ήταν η μεγάλη ευκαιρία της «γαλάζιας παράταξης» να γίνει εκσυγχρονιστική, αποκτώντας περισσότερο φιλελεύθερα και, εντέλει, προοδευτικά χαρακτηριστικά. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε ταχθεί ανοιχτά σε αυτήν την αναμέτρηση υπέρ του κ. Μεϊμαράκη. Ο τελευταίος θα ήταν ένας αντίπαλος τον οποίο ο Πρωθυπουργός είχε κερδίσει ήδη μία φορά και θα γνώριζε πώς να τον αντιμετωπίσει.

Ωστόσο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από την πρώτη κιόλας στιγμή που έγινε πρόεδρος στη Νέα Δημοκρατία, τηρεί απλά τις ισορροπίες, είναι έρμαιο των καταστάσεων που διαμορφώνονται στην ελληνική πολιτική σκηνή και προσπαθεί να τα έχει καλά «και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα». Πλέον, βάζει όλο και περισσότερο νερό στο κρασί του και ενώ ως βουλευτής αποτελούσε μία μετριοπαθή, λογική και μη λαϊκίστικη φωνή (ψήφισε, μεταξύ άλλων, και το νομοσχέδιο για την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια), ως πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ρέπει προς την αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση, έχοντας για… πρωτοπαλίκαρό του τον προερχόμενο από το ΛΑ.Ο.Σ., Άδωνι Γεωργιάδη, που μπορεί να έχει στρογγυλέψει κάπως τον λόγο του σε σχέση με τα πρώτα του χρόνια στην πολιτική, όμως οι απόψεις του δεν παύουν να είναι βαθιά συντηρητικές και σίγουρα όχι φιλελεύθερες και προοδευτικές.

Προσπαθώντας, μάλιστα, να παλαντζάρει μεταξύ των δικών του πιστεύω και των πιστεύω των ακροδεξιών στελεχών και των στελεχών της λαϊκής δεξιάς του κόμματός του, ο κ. Μητσοτάκης καταλήγει να μην έχει ξεκάθαρες απόψεις για θέματα που απασχολούν την κοινή γνώμη. Επί παραδείγματι, στο «Μακεδονικό», η επίσημη θέση της Νέας Δημοκρατίας είναι θολή, καθώς από τη μία λέγεται ότι η Αξιωματική Αντιπολίτευση τάσσεται υπέρ της σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, από την άλλη, όμως, εξέχοντα στελέχη αυτής, όπως ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, Απόστολος Τζιτζικώστας, και ο Εκπρόσωπος Τύπου της, Βασίλης Κικίλιας, υποστηρίζουν τα συλλαλητήρια που διοργανώνονται για την ονομασία της χώρας με πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Φαίνεται, πάντως, ότι τα δύο αυτά χρόνια που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, όχι μόνο δεν έχει καταφέρει να τη μετατρέψει σε ένα εκσυγχρονιστικό, φιλελεύθερο κόμμα, όπως πολλοί ήλπιζαν με την εκλογή του, αλλά αντίθετα, έχει αλλάξει ο ίδιος, όντας βυθισμένος στην ανάγκη να τηρήσει τις ισορροπίες και να μην έρθει σε σύγκρουση με τις συντηρητικές τάσεις που έχουν ισχυρή φωνή μέσα στη «γαλάζια παράταξη». Πρόκειται για μία κατάσταση που ενδέχεται να ευνοήσει τόσο τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και το Κίνημα Αλλαγής (Δημοκρατική Συμπαράταξη & Ποτάμι) όσο και άλλα κόμματα που προσπαθούν να αποδείξουν ότι εκφράζουν τον προοδευτισμό στην πολιτική ζωή της χώρας.

Βέβαια, το αν και κατά πόσο τα παραπάνω θα επηρεάσουν τα αποτελέσματα των επόμενων εκλογών είναι κάτι που θα φανεί εν καιρώ. Προς το παρόν, το μόνο που μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά είναι πως, τελικά, το φορτίο του προοδευτισμού είναι πολύ βαρύ για να το αντέξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης…

No related posts.