Κι όταν αυτοί θα φύγουν…

Πολλές φορές έρχονται στιγμές στη διάρκεια της ζωής μας που λέμε έχω όλα όσα θέλω… Δουλειά, λεφτά, κοινωνική καταξίωση, φίλους… Αρκούμαι σ’ αυτά και δεν θέλω τίποτα άλλο. Τι γίνεται, όταν, όμως, οι άνθρωποι πάνω στους οποίους έχεις στηριχτεί και ξέρεις ότι θα είναι πάντα δίπλα σου, και στις χαρές σου και στις λύπες σου, φεύγουν; Αναγκάζεσαι να συμβιβαστείς ή κλείνεσαι στον εαυτό σου;

Πρόκειται για κάτι που αντιμετωπίζουν, για να μην πούμε όλοι, οι περισσότεροι άνθρωποι στη ζωή τους. Το τι κάνουν όμως μετά, όταν οι άνθρωποί τους φύγουν (δεν αναφέρομαι στο θάνατο) είναι μια καθαρά δική τους υπόθεση. Τις περισσότερες φορές τον πρώτο καιρό κλείνονται στον εαυτό τους και στη συνέχεια αναγκαστικά, προκειμένου να μην μείνουνε μόνοι τους, συμβιβάζονται. Κάνουν καινούριες παρέες, γνωρίζουν καινούριους ανθρώπους και αλλάζουν την καθημερινότητά τους χωρίς να χάνουν επαφή βέβαια με αυτούς που σηκώθηκαν και έφυγαν.

Τον πρώτο καιρό τα πάντα μοιάζουν ίδια. Ατελείωτες ώρες στα τηλέφωνα και το Internet , συχνές επισκέψεις και φυσικά με την πρώτη ευκαιρία επιδιώκουν να βρεθούν κοντά σε αυτούς που φύγανε. Με το πέρασμα του χρόνου όμως η όλη κατάσταση μεταβάλλεται… για να φτάσεις στο σημείο: «Τι κάνεις; Πως περνάς;», θέλω να μου πεις μόνο ότι είσαι καλά και να μην μου μιλήσεις για την καθημερινότητά σου γιατί αφ’ ενός δεν την ξέρω και αφ’ ετέρου πολλές φορές βαριέμαι να ακούω για ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις που δεν είναι γνώριμες σε μένα. Ας εκμεταλλευτούμε το χρόνο που θα μείνεις εδώ και ας περάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούμε. Αυτό όμως είναι το ζητούμενο; Να αρκεστώ σε μια καλή διασκέδαση με ανθρώπους που ήμουν κάθε μέρα μαζί για δέκα ολόκληρα χρόνια;

Είναι δύσκολο να το καταλάβεις, όταν δεν σου έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Η Πέπη μας επισκέπτεται σπάνια… μία ή δύο φορές το εξάμηνο. Και αυτό για δύο με τρεις μέρες. Μάταια προσπαθούμε να κερδίσουμε το χαμένο χρόνο. Ας μην ξεγελιόμαστε δεν μπορείς να αναπληρώσεις ολόκληρους μήνες σε λίγα μόνο εικοσιτετράωρα. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 2013, όταν και οι δυο θα ετοιμαζόμαστε να κάνουμε οικογένεια. Και μετά; Αυτό ήταν; Θα φτάσουμε στο σημείο να θυμόμαστε ο ένας τον άλλον μόνο σε ονομαστικές εορτές, στέλνοντας απλά ένα μπουκέτο λουλούδια; Μάλλον… Ίσως και όχι… Θα δούμε!

Βαγγέλης Στολάκης
stolakis@gmail.com

No related posts.