Έχει ο καιρός γυρίσματα…

Πόσο θεμιτό είναι να γελάει κανείς με τους καλοκάγαθους και τους αφελείς ανθρώπους; Πού σταματούν τα όρια της πλάκας και αρχίζει η μετατροπή της σε bullying; Μπορεί ένας ηλίθιος να δώσει μάθημα ζωής σε κάποιον που θεωρεί εαυτόν έξυπνο; Η κλασική κωμωδία του Φρανσίς Βεμπέρ, «Δείπνο Ηλιθιών», που ανεβαίνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο «Θέατρο Κάππα» από τον Σπύρο Παπαδόπουλο, έχει τις απαντήσεις.

Ο Πιέρ Μπροσάν (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης) έχει δομήσει έτσι τη ζωή του ώστε να παλαντζάρει με σχετική ευκολία μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας. Ιδιοκτήτης ενός πετυχημένου εκδοτικού οίκου στο Παρίσι, φοροδιαφεύγει, απατάει τη σύζηγό του (Ξανθή Γεωργίου), ενώ στο διαμέρισμά του βρίσκονται και ορισμένοι αυθεντικοί πίνακες ανεκτίμητης αξίας. Παράλληλα, πρωταγωνιστεί με τους φίλους του σε ένα… ιδιαίτερο παιχνίδι, το «Δείπνο Ηλιθίων». Διοργανώνουν δείπνα και κερδίζει αυτός που φέρνει τον πιο ηλίθιο, αυτόν δηλαδή με τον οποίο σπάνε περισσότερη πλάκα. Κι ενώ ο Πιέρ, για εκείνο το βράδυ, νόμιζε πως είχε βρει τον άνθρωπό του στο πρόσωπο του Φρανσουά Πινιόν (Σπύρος Παπαδόπουλος), η εξέλιξη της ιστορίας τον κάνει να αναθεωρήσει, παραδεχόμενος στο τέλος ότι ο ηλίθιος είναι ο ίδιος.

Ευφυέστατο το σενάριο του Βεμπέρ περνάει το κοινωνικό του μήνυμα με διακριτικότητα, λυρικότητα και -το βασικότερο όλων- χωρίς το έργο να είναι ψυχοπλακωτικό και βαρύ. Δημιουργεί, με άλλα λόγια, μια χαρμολύπη στον θεατή, που τον βοηθάει να σκεφτεί και να συνειδητοποιήσει μία βασική αξία της ζωής. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα και δεν πρέπει να ασκεί bullying στον άλλον με το πρόσχημα της πλάκας, διότι πέρα από το γεγονός ότι με τη συμπεριφορά του μπορεί να καταρρακώσει τον άλλον ψυχολογικά, είναι πιθανόν οι πράξεις του να του γυρίσουν μπούμερανγκ.

Η σκηνοθεσία του Παπαδόπουλου είναι απλή, λιτή και απέριττη, ακριβώς δηλαδή ό,τι χρειαζόταν για να αναδειχθεί το σενάριο του Βεμπέρ. Το ίδιο ισχύει και για τα σκηνικά της Αθανασίας Σμαραγδή. Οι ερμηνείες των Σπύρου Παπαδόπουλου και Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη απλά εξαιρετικές. Εντύπωση προκαλεί η αστείρευτη ενέργεια του πρώτου πάνω στη σκηνή, ενώ φαίνεται να έχει μελετήσει άψογα τον χαρακτήρα του Φρανσουά Πινιόν, τον οποίο ερμηνεύει. Αρέσουν οι Βασίλης Ρίσβας, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Χρήστος Σπανός και Άννα Μενεκάκου, αλλά η ερμηνεία της Ξανθής Γεωργίου είναι μάλλον αδύναμη.

Συνολικά, είναι μια παράσταση που κερδίζει της εντυπώσεις, προβληματίζοντας με θετικό τρόπο και ψυχαγωγώντας τον θεατή. Όχι άδικα βρίσκεται στη δεύτερη σεζόν επιτυχίας της!

No related posts.