Οι απεργοσπάστες, οι δημοσιογράφοι και οι «κομμώτριες»

Στις 26 Σεπτεμβρίου οι Ενώσεις Συντακτών κήρυξαν 24ωρη απεργία και για άλλη μια φορά οι δημοσιογράφοι του Διαδικτύου άκουσαν τα μύρια όσα από τους συναδέλφους τους, περί «απεργοσπαστών», «βολεμένων» και άλλα κοσμητικά επίθετα.

Είμαι απόφοιτος του Τμήματος Δημοσιογραφίας και Μ.Μ.Ε. του Α.Π.Θ., εργάζομαι ήδη 13 χρόνια σε διαδικτυακά Μ.Μ.Ε., οι Ενώσεις Συντακτών -λυπάμαι που το λέω- δεν έχουν στηρίξει ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ τους συναδέλφους που εργάζονται στο Διαδίκτυο και δεν τους αναγνωρίζουν ως δημοσιογράφους.

Για να τελειώνουμε με τα ανέκδοτα, οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στο Διαδίκτυο περιγράφονται στις συμβάσεις είτε ως ιδιωτικοί υπάλληλοι είτε ως αρθρογράφοι (sic). Και αυτό το γνωρίζουν ως και οι πέτρες. Επομένως, είναι περίεργο το γεγονός ότι πολλοί εμφανίζονται να… πέφτουν από τα σύννεφα για το γεγονός ότι συμβαίνει αυτό!

Οι μομφές που διατυπώνονταν χρόνια ολάκερα εναντίον όλων ημών που δουλεύουμε σε διαδικτυακά μέσα κινούνταν από τη λέξη «ανεβαστήρια» μέχρι «copypastάκηδες» και άλλα πολλά τέτοια «όμορφα».

Όταν πριν από μερικά χρόνια, στη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου στην Αυστρία, εξηγούσα σε συνάδελφο ότι οι Ενώσεις Συντακτών στην Ελλάδα δεν αναγνωρίζουν τους δημοσιογράφους που εργάζονται σε διαδικτυακά Μέσα, με κοίταξε κατάπληκτος και μου είπε: «Δεν ξέρω αν θα πρέπει να γελάσω ή να κλάψω!».

Το «διαίρει και βασίλευε» σε τούτη τη χώρα πάει σύννεφο και δυστυχώς πλήττει και το δικό μας επάγγελμα. Διεκδικούμε μια παγκόσμια πρωτοτυπία ως χώρα: στην Ελλάδα ο γιατρός εγγράφεται στον εκάστοτε Ιατρικό Σύλλογο, ο δικηγόρος στον αντίστοιχο Δικηγορικό και οι δημοσιογράφοι χωρίζονται σε Δημοσιογράφους (με δικαίωμα εισδοχής στο club των προνομιούχων) και σε «ανεβαστήρια», «κομμώτριες» και ιδιωτικούς υπαλλήλους (αυτοί οι χαρακτηρισμοί έχουν ειπωθεί από χείλη μεγαλόσχημων συναδέλφων και τους παραθέτω για την αξία της συζήτησης).

Δε μας «πουλάει» κανείς, όπως διάβασα σε σχετικό σχόλιο μιας συναδέλφου στο Facebook. Ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε οι οικονομικοί παράγοντες, ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας. Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο εαυτός μας και κυρίως το ότι ξεχνάμε πως η πιάτσα είναι μικρή.

Και, δυστυχώς, είναι κρίμα που έχει καταντήσει τόσο θλιβερή, ιδίως όταν αναφέρεται κανείς σε ανθρώπους -όπως ο υποφαινόμενος- που αγαπάνε ακόμα αυτή τη δουλειά κι αυτό που σπούδασαν…

No related posts.