Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

48ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Η γιορτή μόλις έληξε…

Αρκεί ο Cuaron για την προώθηση του εναλλακτικού προφίλ;

Αυτό ήταν και για φέτος. Το μεγάλο κινηματογραφικό γεγονός της Θεσσαλονίκης έριξε την αυλαία του πριν 15 μέρες περίπου. Για πολλούς, αποτελεί το κορυφαίο πολιτιστικό δρώμενο της Ελλάδας, για τους υπολοίπους, ένα ακόμη φεστιβαλάκι τοπικού χαρακτήρα. Πού βρίσκεται, όμως, η αλήθεια; Ή, καλύτερα, πού και πώς τοποθετήθηκε το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2007;

Χωρίς να θέλουμε να κουράσουμε τους αναγνώστες μας (καθώς η αρχική σκέψη ήταν να παραθέσουμε ξεχωριστά και εξόχως τυπικά τα της διοργάνωσης και των θεαμάτων-ταινιών), θα σταθούμε συνολικά (όχι, όμως, και επιφανειακά) στα βασικότερα σημεία του δεκαημέρου.

Φώτα… Κάμερα… Πάμε!!!

Ξεκινάμε, λοιπόν, από τις ταινίες. 234 στο σύνολό τους, όπου προβάλλονταν σε 9 (κινηματογραφικές και διαμορφωμένες) αίθουσες, κατανεμημένες σε 5 διαφορετικές κατηγορίες και σε άλλες 27 ενότητες. Πολλές καλές, αρκετές μέτριες, λίγες οι εκπλήξεις. Να τα βάλουμε, όμως, σε μια σωστή σειρά.

Αρχής γενομένης από το Ελληνικό Διαγωνιστικό Τμήμα. Δίχως ίχνος υπερβολής, το πλέον απογοητευτικό θέαμα των τελευταίων 5 ετών. Είναι απορίας άξιο το πώς καταφέρνουν οι εγχώριες παραγωγές να δημιουργούν εντυπώσεις και τελικά να δυσαρεστούν κοινό και κριτικούς, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη τις καθ’ όλα γενναιόδωρες οικονομικές ενισχύσεις από τους χορηγούς [είτε είναι ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός, είτε η ΕΡΤ και το ΕΚΚ (Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου), κατά κύριο λόγο] και το τελικό φτωχό ή υστερούν «πακετάρισμα» (υπόθεση, σκηνοθεσία, σενάριο, ερμηνείες). Σε σημείο να ελπίζουμε ότι κάθε επόμενη προβολή θα είναι λιγότερο χειρότερη από την προηγούμενη. Αλλά μάταια, διότι κανένας δεν αποδέχεται το γεγονός πως το κοινό δε θέλει επαναλήψεις, μα να αλλάξει παραστάσεις. Τι άλλη ερμηνεία μπορεί να δώσει κάποιος στη θέαση του αλλόκοτα μοντέρνου Valse Sentimentale, της αδιάφορης Επιστροφής, των εκνευριστικά υπερρεαλιστικών Γυναικείων Συνωμοσιών, των έχω-κάνει-κέφι-και-κεφάλι-άλλο-πράμα Κλεφτών. Και εκεί που νομίζεις ότι αυτό ήταν, εμφανίζονται μπροστά οι Παρέες με ύφος σήριαλ και Μια Μέλισσα που αναδεικνύει το Alter Ego σου. Το καλύτερο, όμως, μένει για το τέλος: πάνω που είσαι έτοιμος να αναφωνήσεις ΕΛΕΟΣ! θαυμάζεις τον εαυτό σου που έγινε μάρτυρας μιας εκ των τριών αθλιοτέρων κινηματογραφικών ταινιών που γυρίστηκαν τα τελευταία 110 χρόνια, του Κορόιδου Εν Τάξει. Εντάξει, και ας πιαστήκαμε όλοι κορόιδα Κ_Α_Ν_Ο_Ν_Ι_Κ_Α ! Η πρώτη φορά ήταν; Δυστυχώς, όμως, ούτε η τελευταία. Τι φταίει τελικά; Υπερβάλλων επαγγελματισμός; Επιτηδευμένος ερασιτεχνισμός; Μεγαλομανία; Ή φόβος για το πού θα μπει το όνομά μας; Μήπως όλα μαζί και τίποτα; Ούτε ένας δεν θα βρεθεί που θα απαντήσει υπεύθυνα σε αυτά τα ερωτήματα. Όπως και η παραδοχή / ανάληψη ευθύνης των δημιουργών για το αποτυχημένο αποτέλεσμα.

Κοντολογίς, η εικόνα του Ελληνικού Κινηματογράφου ολοένα και ωχριά έναντι λοιπών πολύ χαμηλότερου προϋπολογισμού, αξιοπρεπέστατων προτάσεων από τη Βαλκανική χερσόνησο. Ειδικότερα στα Διεθνή Φεστιβάλ με τους Ευρωπαίους δεν τίθεται θέμα, οι δε Ανατολικοί προοδεύουν αλματωδώς. Εμείς; Κάθε χρόνο και χειρότερα…

Καιρός να περάσουμε στα καθιερωμένα και άκρως ενδιαφέροντα αφιερώματα σε μεγάλους σκηνοθέτες, όπου παρουσιάζεται το συνολικό έργο τους. Τα οποία φέτος ήταν ιδιαιτέρως φροντισμένα και ομοιογενή, με καλές κόπιες. William Klein και John Sayles εξ Αμερικής, Yasmin Ahmad και Chang – dong Lee από την Άπω Ανατολή, ο Ρουμάνος Nae Caranfil, ο πρόσφατα αποθανών Νίκος Νικολαΐδης, αλλά την παράσταση έκλεψε ο σπουδαίος Ιάπωνας, αδικημένος εν ζωή για το έργο του, αναγνωρισμένος μετά θάνατον, Mikio Naruse. Είναι άσκοπο να μπούμε σε περαιτέρω λεπτομέρειες, καθώς οι εν λόγω ταινίες δε διαγωνίζονται, ούτε πρόκειται για αναγνωριστικές βολές.

Οι Ημέρες Ανεξαρτησίας έλαμψαν στην πλειονότητά τους, με μικρά διαμάντια νέων σχετικά δημιουργών από όλες σχεδόν τις γωνιές του πλανήτη, σε μια απόπειρα εξοικείωσης του θεατή με διαφορετικές εικόνες και ήθη από τα είδη γνωστά. Το ίδιο ισχύει και για το τμήμα του Διεθνούς Διαγωνιστικού, μονάχα που οι παραφωνίες εδώ ήταν περισσότερες σε σχέση με το παρελθόν.

Τέλος, οι ειδικές προβολές δεν έκαναν το ίδιο έντονη την παρουσία τους σε σχέση με πέρυσι. Οι συγκεκριμένες ταινίες μέχρι τα μέσα του επερχόμενου έτους θα προωθηθούν στις ελληνικές αίθουσες, οπότε και θα αναφερθούμε εκτενώς σε επόμενα τεύχη.

Οι προσκεκλημένοι έχουν την τιμητική τους στην ακόλουθη παράγραφο, οι οποίοι τιμήθηκαν για την προσφορά τους στην 7η Τέχνη με το βραβείο του Χρυσού Αλέξανδρου.

Προεξάρχων όλων, ο John Malkovich, ο οποίος δίχασε με τις δηλώσεις και το παρουσιαστικό του τους θαυμαστές του. Έπονται ο ιδιαίτερα συμπαθής στους κινηματογραφόφιλους Danny Glover, o John Sayles, οι σχετικά άγνωστοι στο ευρύ ελληνικό κοινό Chris Cooper, David Strathairn και Sam Rockwell, o πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής Jiri Menzel, οι «εναλλακτικοί» Λατινοαμερικάνοι Alfonso Cuaron, Diego Luna και Pablo Cruz. Η σημαντικότερη όμως εμφάνιση ήταν πιθανόν αυτή του προέδρου της Fox Filmed Entertainment and Twentieth Century – Fox Film Corporation, κυρίου Jim Gianopoulos. Κατάμεστες οι αίθουσες από σινεφίλ και μη κάθε ηλικίας στη διάρκεια των Masterclasses, όπως και στις προβολές όπου θα παρευρίσκονταν.

Ωραία όλα αυτά, προσθέτουν και μια glamorous νότα σε απλά ελληνικά στο όλο σκηνικό, αναβαθμίζουν(;) την εικόνα και το κύρος της Γιορτής του Κινηματογράφου, αλλά κάποιοι πρέπει να τα κανονίσουν πρωτύτερα. Σωστά αντιληφθήκατε ότι έχουμε καταπιαστεί εδώ και μερικές γραμμές με την οργάνωση της διοργάνωσης. Στα χνάρια του Ελληνικού Διαγωνιστικού Τμήματος και η όλη οργάνωση, αρκούντως απογοητευτική και ελληνική σε πολλά σημεία. Επί παραδείγματι: Τελετή Έναρξης με καθυστέρηση μια ώρας παρά δέκα λεπτά, Τελετή Λήξης με καθυστέρηση σαράντα λεπτών το λιγότερο, η επισημότητα από τους επισήμους ήταν απούσα, το Γραφείο Τύπου ανενημέρωτο, αντί να διαφωτίσει, δυσχέραινε την όλη κατάσταση, οι χώροι των συνεντεύξεων τύπου (ήτοι Masterclass, σε απλά ελληνικά δις) ανεπαρκείς, δημοσιογραφικές προβολές με απαράδεκτο ήχο (σε ορισμένες περιπτώσεις θεωρείτο μεγάλη πολυτέλεια), αίθουσες περιορισμένης χωρητικότητας θεατών, αναβολές ή αλλαγές στο πρόγραμμα άνευ λόγου και αιτίας (σ.σ. Αλήθεια, εκείνο το ελληνικό ντοκιμαντέρ γιατί δεν προβλήθηκε ΠΟΤΕ; Πού υπάρχει; Ή, μήπως, μόνο τον τίτλο κατάφεραν να ολοκληρώσουν;).

Είναι προφανές ότι και πάλι τα προβλήματα επισκίασαν τα λοιπά θετικά στοιχεία. Και ας πασχίζουν ορισμένοι να ορθώνουν παράστημα και να διατυμπανίζουν το Διεθνή χαρακτήρα του Φεστιβάλ. Η ειρωνεία, όμως, είναι ότι πολλοί εκ των υπευθύνων ξεχνούν συχνά-πυκνά (όχι ηθελημένα, το πιστεύουμε αυτό) το επίθετο που κοσμεί τα τελευταία 15 χρόνια το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Διεθνές. Ή δεν το πολυπιστεύουν ούτε οι ίδιο ότι είναι πλέον Διεθνές; Ματαίως ψάχνετε για απάντηση. Και εδώ δεν υπάρχει.

Και κλείνουμε με τα βραβεία της Κριτικής Επιτροπής, η οποία μάλλον βράβευσε «… χωρίς κριτικό πνεύμα …». Δεν μπορεί να δοθεί άλλη εξήγηση όταν μένουν απ’ έξω ταινίες αρτιότατες και αψεγάδιαστες τεχνικά, ενώ βραβεύονται τα πλέον αδιάφορα και βαρετά έργα. Αυτά από το Διεθνές Τμήμα, διότι το Ελληνικό εδώ και κάμποσα χρόνια είναι υπόθεση μιας ταινίας και μόνο. Δε διατυπώνουμε την άποψη ορισμένων ότι το τάδε φιλμ αδικήθηκε, αλλά όχι και να σαρώνει κυριολεκτικά ένας τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας. Σαφώς και είναι χρηματικά έπαθλα, θα ισχυριστούν (όχι αδίκως) κάποιοι. Πότε, όμως, θα πάψει επιτέλους ο εξευτελισμός της λέξης Ποιότητα; Όσοι επιθυμείτε να την προσδιορίσετε, λαμβάνοντας υπόψη τις τελικές επιλογές, αναμένουμε με χαρά τα μηνύματά σας. Και εμείς έπειτα, δε θα έχουμε κανένα λόγο να αμφιβάλουμε.

Εν τέλει, πάλι τα συναισθήματα είναι ανάμικτα μετά το σβήσιμο των μηχανημάτων προβολής. χωρίς να επαναλάβουμε τα παραπάνω, συνοψίζουμε με το παρακάτω εδάφιο, το οποίο ας εκληφθεί από τον καθένα όπως του ταιριάζει καλύτερα. Το 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2007 έμοιαζε με κάποιο γόη, ο οποίος φορούσε ένα λεκιασμένο κοστούμι, προηγούμενης γραμμής (όχι κλασικό, δυστυχώς) και λασπωμένα λουστρίνια. Ζούμε με την ελπίδα ότι στα Χρυσά του γενέθλια, θα είναι περιποιημένο και σοβαρό. Εν αναμονή, λοιπόν, του 50ού Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (αν λέγεται μέχρι τότε έτσι…).

Ως υστερόγραφο, τις 10 φεστιβαλικές ταινίες που ξεχωρίσαμε εκείνο το δεκαήμερο του Νοέμβρη (σ.σ. η σειρά παράθεσης είναι τυχαία).

  1.  Frozen – Παγωνιά (2007, Ινδία. Σκηνοθεσία: Shivajee Chandrabhushan)
  2.  Klopka – Παγίδα (2007, Σερβία. Σκηνοθεσία: Srdjan Golubovic)
  3.  Sugisball -Φθινοπωρινός Κύκλος (2007, Εσθονία. Σκηνοθεσία: Veiko Ounpuu)
  4.  Restul e tacere – Τα υπόλοιπα είναι σιωπή (2007, Ρουμανία. Σκηνοθεσία: Nae Caranfil)
  5.  Myrin – Μολυσμένο Αίμα (2006, Ισλανδία.Σκηνοθεσία: Baltasar Kormakur)
  6.  Stellet Licht (2007,Μεξικό. Σκηνοθεσία: Carlos Reygadas)
  7.  Continental , un film sans fusil – Μια ταινία δίχως όπλα (2007, Καναδάς. Σκηνοθεσία: Stephane LaFleur)
  8.  Sztuczki – Κόλπα (2007,Πολωνία. Σκηνοθεσία: Andrzej Jakimowski)
  9.  Sroda, czwartek rano – Τετάρτη, Πέμπτη πρωί (2007, Πολωνία. Σκηνοθεσία: Grzegor Pacek)
  10.  Auf der anderen Seite – Η άκρη του ουρανού (2007, Γερμανία / Τουρκία. Σκηνοθεσία: Fatih Akin)

No related posts.