Αλκίνοος Ιωαννίδης: «…σε μια ήσυχη συναυλία γειτονιάς»

Βλέμματα απορίας και ψίθυροι πλημμύρισαν το Θέατρο της Ρεματιάς την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου λίγο από πριν την έναρξη της συναυλίας του Αλκίνοου Ιωαννίδη και μέχρι ο γνωστός καλλιτέχνης να εξηγήσει τι ακριβώς συνέβαινε. Αυτό που αρχικά εξέπληξε το κοινό έδωσε τη θέση του σε επιφωνήματα θαυμασμού και σε χειροκροτήματα. Ο λόγος; Η ταυτόχρονη διερμηνεία της συναυλίας στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα καθώς και η χρήση υπέρτιτλων.

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, η Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία και ο Δήμος Χαλανδρίου προσέφεραν μια μοναδική μουσική βραδιά, πραγματικά για όλο τον κόσμο, αφού την εν λόγω συναυλία μπορούσαν να παρακολουθήσουν ακόμα και κωφοί αλλά και βαρήκοοι. Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί καινοτομία για τα ελληνικά δεδομένα και δημιουργεί προσδοκίες για ανάλογες τέτοιες κινήσεις που δείχνουν θέληση για αλλαγή όχι «από έξω προ τα μέσα» αλλά «από μέσα προς τα έξω».

Το κοινό πραγματικά κατέκλυσε το Θέατρο της Ρεματιάς στο Χαλάνδρι, ενώ κανείς δεν φαινόταν να ασφυκτιά από τον συνωστισμό, μιας και το δροσερό αεράκι σε συνδυασμό με τα δέντρα που περικυκλώνουν το θέατρο συμπλήρωναν την αίσθηση μιας άκρως καλοκαιρινής νύχτας. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δήλωσε εξαρχής πως η ορχήστρα θα αποτελείται αποκλειστικά από έγχορδα και ζήτησε εκ προοιμίου συγνώμη για τυχόν καθυστερήσεις λόγω «κουρδίσματος».

Και η μαγική βραδιά ξεκίνησε. Η μελωδική φωνή του Αλκίνοου Ιωαννίδη, οι γεμάτοι νόημα στίχοι και η ζωντάνια που εξέπεμπε ο καλλιτέχνης δεν άργησαν να αγγίξουν την ψυχή του κοινού που έμοιαζε να γοητεύεται από όσα πρωτίστως ένιωθε. Στίχοι ρομαντικοί, στίχοι κοινωνικοί, στίχοι πολιτικοί, στίχοι που ταξιδεύουν, στίχοι που γεμίζουν το μυαλό με σκέψεις και εικόνες, στίχοι που καταδεικνύουν την κοινωνική αδικία, στίχοι που καυτηριάζουν τα κακώς κείμενα, στίχοι αγάπης αλλά και στίχοι στενάχωροι, τυλιγμένοι με μελωδίες που δεν μπορούν να μην πλησιάσουν ακόμα και τον πλέον απαθή άνθρωπο.

Ο έφηβος μπορεί να μεγάλωσε λίγο αλλά δεν έχασε την καθαρή ματιά και την ευαισθησία του και συνεχίζει να προκαλεί ρίγη συγκίνησης με την μοναδική φωνή του αλλά και να εκστασιάζει το κοινό του που αποτελείται από μικρούς και μεγάλους. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης αστειευόταν με το κοινό, έδινε τη σκυτάλη στους μουσικούς του, τραγουδούσε άνευ συνοδείας οργάνων, ενώ δεν παρέλειψε να κάνει και τα χατίρια των ακροατών του που ζητούσαν επίμονα τα αγαπημένα τους τραγούδια.

Χωρίς αμφιβολία, ο Αλκίννος Ιωαννίδης ταξίδεψε με τη μικρή του βαλίτσα όλο το κοινό του, χωρίς διακρίσεις, την στιγμή μάλιστα που στη Βουλή ψηφίζονταν η αναγνώριση της νοηματικής και της γλώσσας Μπράιγ ως ισότιμες με την ελληνική, δείχνοντας πως όλοι έχουν δικαίωμα να απολαύσουν μια συναυλία, πράγμα που μέχρι εκείνο το βράδυ μάλλον έμοιαζε αδιανόητο για κάποιους. Άλλωστε, η μουσική υπάρχει μέσα σε όλους μας και γεμίζει ελπίδα ακόμα και τα πιο βαθιά σκοτάδια.

…Τι είναι Ζωή, τι ειν’ η Ζωή/ και τι τ’ ανάμεσό τους/ Ένα φωτάκι αγέννητο/ μες την καρδιά του σκότους/ πάντα θα ξημερώνει…

No related posts.