Ωδή στα Χανιά

Επισκέφθηκα τα Χανιά για πρώτη φορά το 2003 και όταν ο Στάθης (σ.σ. κολλητός) μου ανακοίνωνε στα μέσα Ιουλίου «ψήσου για Χανιά, κλείνω εισιτήρια, εγώ, εσύ κι ο Θάνος (σ.σ. έτερος σύντροφος)» δε χρειάστηκε να το σκεφτώ ιδιαίτερα. «Η τριάδα έκλεισε», του απάντησα. Άλλωστε, δεν μπορώ να πω ότι θυμόμουν ανεξίτηλα όλα τα κομμάτια του παζλ που συνθέτουν τα Χανιά, οπότε είχα ένα επιπλέον κίνητρο να μπω στο αεροπλάνο για Αθήνα (και κατόπιν στο πλοίο για Σούδα).

Νιώθω ανέκαθεν να με συνδέουν πολλά άυλα πράγματα με την Κρήτη, αν και βέρος Σαλονικιός. Ένα από αυτά είναι οι μαντινάδες. Αυτά τα ομοιοκατάληκτα στιχάκια αποτελούν για κάποιο λόγο ένα από τα κρυφά ταλέντα μου (δεν το λέω εγώ, μου έχει επισημανθεί από πολλούς φίλους και γνωστούς). Μάλιστα, ο σκωπτικός χαρακτήρας τους σε πολλές περιπτώσεις μου δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη οικειότητα. Λένε ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι είναι αθυρόστομοι, μάλλον δεν αποτελώ εξαίρεση.

Έτοιμοι, λοιπόν; Πάμε να γνωρίσουμε τα Χανιά μέσα από τη μαγεία των μαντινάδων:

Μπήκαμε στο Blue Galaxy,
με Στάθη και Θανάση,
Για τα Χανιά ταξίδευε,
σχεδόν όλη η πλάση

Καμπίνα εμείς δεν κλείνουμε,
γιατί είμαστε αλάνια,
Ταξίδι με το sleeping bag
για μακρινά λιμάνια

Χορτάσαμε να βλέπουμε
τις όμορφες κοπέλες,
Γέμιζε η μπαταρία μας
για τις μεγάλες τρέλες.

Μετά από ένα οχτάωρο
πατήσαμε στην Κρήτη,
Iason studios λέγονταν
το κρητικό μας σπίτι

Βρισκόμασταν μες στην καρδιά
απ’ την Παλιά την Πόλη,
που έμελλε τα πόδια μας
να τη γυρίσουν όλοι

Ξέρω, η πάρλα μ’ έπιασε
και θα μακρηγορήσω,
συνεκτική περιγραφή
στο εξής θα προσπαθήσω

Ξεκίνημα με φαγητό,
στο Καφενείο στη Σπλάντζια,
στάκα και ντάκος, τσικουδιά,
σου καίγεται η φλάτζα

Αν, τώρα, ονειρεύεστε,
μπουγάτσα με α@@@δια,
στον Ιορδάνη σπεύσατε,
καμιά δεν είναι ίδια

Για μία τσάρκα βραδινή
η πρόταση είναι μία,
Συναγωγή, κοπέλια μου,
μπαράκι με ιστορία

Εμένα, βέβαια, μου ‘τυχε
κατάσταση του κ@λου,
στο μαγαζί με όνομα
Μοναστήρι του Καρόλου

Μόνο τυχαία δεν άφησα
για εδώ τις παραλίες,
Που μου γεμίσαν την ψυχή
με εικόνες κι εμπειρίες

Σε δύο μέρη θα σταθώ,
που θέλουν ποδαράδα,
Αξίζει ο κόπος, φίλοι μου,
Αθάνατη Ελλάδα…

Η πρώτη στάση είναι γνωστή,
εκεί στο Ελαφονήσι,
τοπίο που σπάνια θα δεις
σε όλη σου τη ζήση

Όμως ο νους δεν ξεκολλά
απ’ το Σεϊτάν Λιμάνι,
Μες στην καρδιά μου τατουάζ,
κανένα δεν το φτάνει…

Κι όπως λέει και το τραγούδι: «…και με δάκρυα απ’ την Κρήτη, φεύγω κι αποχαιρετώ…».

Υ.Γ. Δε διεκδικώ ποσοστά από τα προαναφερθέντα ονόματα πλοίων, μπαρ, εστιατορίων κ.λπ. Καλή καρδιά!

Υ.Γ.1 Οι φωτογραφίες προέρχονται από το προσωπικό αρχείο της… τριάδας.

No related posts.