«Ασπραπή»

Γύρισε από τη δουλειά. Κούραση.

Έβαλε τα χθεσινά αποφάγια να ζεσταθούν στον φούρνο μικροκυμάτων και κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας.

Το κεφάλι βούιζε, τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή, άλλη πόση ταλαιπωρία να πάει και να έρθει στη δουλειά. Τα μεσημεριανά δρομολόγια των λεωφορείων είναι μεγάλη ταλαιπωρία.

Η φίλη μου η Μ. λέει πως τα λεωφορεία αντιπροσωπεύουν τη ροή της ζωής. Εκεί μέσα μαθαίνεις νέα, ακούς κουτσομπολιά και καημούς, βιώνεις (πολλά) νεύρα αλλά και ζεις όμορφες στιγμές. Πεταχτά φιλιά ανάμεσα στα σκουντήγματα, γέλια με την παρέα, δείγματα καλοσύνης που κάθε φορά σου αφήνουν ένα χαμόγελο στα χείλη.

Σήμερα, τα χαμόγελα δεν ήταν εκείνα που θα χαρακτήριζαν την ημέρα που πλέον έχει φτάσει στα μέσα της.

Κάθεται στο τραπέζι και ακούει την περιστροφή που κάνει το πιάτο μες το φουρνάκι.

Πιάνει ασυναίσθητα το κινητό. Το ανοίγει και βλέπει τα νέα από τις ζωές των διαδικτυακών «φίλων». Άλλοι ταξιδεύουν, άλλοι ακόμη σπουδάζουν, μερικοί παντρεύτηκαν κιόλας.

Το πιάτο μέσα στο φουρνάκι έχει πλέον σταματήσει να γυρίζει.

Ξαφνικά νιώθει τα μάτια υγρά. Μα καλά πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια; Κι εγώ τι υποτίθεται πως έκανα με τη ζωή μου;

Δεν μπορεί να τα σκέφτεται πάλι αυτά. Ό,τι έγινε, έγινε.

Ανοίγει το φουρνάκι, το φαγητό είναι χλιαρό. Το κλείνει και φεύγει από την κουζίνα. Δεν θα φάει σήμερα.

Κατευθύνεται βιαστικά προς τη βιβλιοθήκη και σχεδόν ασυναίσθητα απλώνει το χέρι. Πάει μόνο του πλέον στο καθιερωμένο ράφι.

Πιάνει το βιβλίο, το αγγίζει και το ανοίγει στη μοναδική σελίδα απ’ όπου ξεχωρίζει ένας σελιδοδείκτης. Αγγίζει το φύλλο και το χαϊδεύει, ενώ σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια.

«Μια αστραπή η ζωή μας, μα προλαβαίνουμε»* διαβάζει δυνατά.

Πάντα το ίδιο βιβλίο, πάντα η ίδια σελίδα για να πάρει δύναμη.

Ό,τι και να γίνει ποτέ δεν θα πάψει να ελπίζει πως θα τα καταφέρει.

_______
*Το απόφθεγμα είναι του Νίκου Καζαντζάκη

Απόφθεγμα: Νίκος Καζαντζάκης
Φωτογραφίες: Γιάννης Τζιμπρές

No related posts.