Τελικά, αντέχουμε την αλήθεια;

Υπάρχουν «καλά» ψέματα; Είναι θεμιτό να λέμε σε κάποιον ψέματα διότι ξέρουμε ότι η αλήθεια μπορεί να τον πληγώσει; Και από την άλλη, αντέχουμε τις αλήθειες που μας πληγώνουν; Μήπως τελικά, πολλές φορές τα ψέματα είναι αναγκαία, τόσο γι’ αυτόν που τα λέει όσο και γι’ αυτόν που τα ακούει; Η θεατρική παράσταση «Το Ψέμα» του Φλοριάν Ζελέ, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη, πραγματεύεται αυτό το φαινομενικά απλό ζήτημα, το οποίο όμως στην ουσία είναι αρκετά περίπλοκο.

Σε μία γειτονιά του Παρισιού, η Αλίς (Σμαράγδα Καρύδη) και ο Πολ (Θοδωρής Αθερίδης) περιμένουν επίσκεψη από ένα φιλικό τους ζευγάρι, τη Λοράνς (Μυρτώ Αλικάκη) και τον Μισέλ (Κωνσταντίνος Κάππας), όταν η Αλίς αποκαλύπτει στον Πολ πως είδε τον Μισέλ να αγκαλιάζεται και να φιλιέται ερωτικά με μία άγνωστη γυναίκα στον δρόμο. Και ενώ η Αλίς επιμένει πως το δείπνο πρέπει να ακυρωθεί, ο Πολ υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να πουν στη Λοράνς την αλήθεια. Το δείπνο ολοκληρώνεται, με την Αλίς να είναι αγενής, γεγονός που εκνευρίζει τον Πολ. Στη μετέπειτα συζήτηση του ζευγαριού αποκαλύπτεται ότι και αυτοί έχουν τα δικά τους ένοχα μυστικά. Πόσο έτοιμος όμως είναι ο ένας να αποδεχθεί την αλήθεια που παραδέχεται για τον εαυτό του ο άλλος;

H ιστορία εκτυλίσσεται σε έναν και μόνο χώρο, το σαλόνι του σπιτιού του Πολ και της Αλίς κάπου στο Παρίσι. Το σκηνικό είναι λιτό (δε χρειαζόταν εξάλλου τίποτα περισσότερο) και αποτελείται από τρεις καναπέδες, πλαστικό χλοοτάπητα και αρκετές γλάστρες με φυτά, που απαρτίζουν τη βεράντα του σπιτιού του Πολ και της Αλίς. Πίσω από τους καναπέδες υπάρχει ένα κουβούκλιο που αναπαριστά το εσωτερικό του σπιτιού. Η αφήγηση του έργου είναι γραμμική, αν και σε ένα σημείο η δράση διακόπτεται και γίνεται μη γραμμική, αφού υπάρχει και επιστροφή στο σημείο αυτό στο τέλος του έργου. Η σκηνοθεσία του Θοδωρή Αθερίδη είναι εξαιρετική και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κινηματογραφική. Το σενάριο του Φλοριάν Ζελέ καλό, με έντονο το στοιχείο του χιούμορ. Σε κάποια σημεία ίσως προβλέψιμο, αλλά περνάει το μήνυμα που θέλει και μάλιστα με ανάλαφρο -όχι εύπεπτο- και δροσερό τρόπο. Οι ηθοποιοί πολύ καλοί στους ρόλους τους, με τον Θοδωρή Αθερίδη να ξεχωρίζει για την ενέργεια και την αύρα του επάνω στη σκηνή.

Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, το «Ψέμα» είναι ένα έργο που ψυχαγωγεί τον θεατή και παράλληλα τον προβληματίζει, όχι έντονα, και γι’ αυτό αποτελεί μία ποιοτική επιλογή για να περάσει κανείς ένα ευχάριστο δίωρο.

No related posts.