Συνέντευξη με τη Γιούλη Χαρίση

Η Γιούλη Χαρίση είναι ένα πρόσωπο του αθλητισμού. Πρόκειται για ένα χαρισματικό άτομο με πολλές και διαφορετικές ιδιότητες, αφού συνδυάζει τoν χορό, τη γυμναστική και, μην σας φανεί παράξενο, τη φιλολογία. Σε μια τόσο νεαρή ηλικία είναι ήδη απόφοιτη δύο σχολών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής, Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού) και είναι γνωστή καθηγήτρια μοντέρνου και σύγχρονου χορού στο πανεπιστημιακό γυμναστήριο. Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, αυτήν την πολυπράγμονα προσωπικότητα…

-Πότε ξεκίνησες τον χορό;
Αρχικά, ξεκίνησα με latin χορούς στην ηλικία των 10. Παρόλα αυτά, έβλεπα πως το συγκεκριμένο είδος δε με γέμιζε και συνέχισα με μοντέρνο στην ηλικία περίπου των 15 ετών. Έκανα ένα μικρό διάλειμμα λόγω Πανελληνίων, για περίπου δύο χρόνια, πράγμα που έχω μετανιώσει. Από τότε το κάνω κάθε μέρα ανελλιπώς μέχρι σήμερα.

Επομένως, ήμουν αρκετά «μεγάλη» για να αποφασίσω μόνη μου για το τι ακριβώς μου αρέσει. Πριν από αυτό ασχολούμουν, ήδη από τα τέσσερα μου χρόνια, με την ενόργανη, κάνοντας πρωταθλητισμό. Ωστόσο, σταμάτησα όταν τελείωσα το Δημοτικό και μετά συνέχισα με τον χορό. Μου ήταν πολύ εύκολη η μετάβαση από την ενόργανη στον χορό, διότι είχα κατακτήσει ήδη πολλές κινητικές δεξιότητες μέσω της ενόργανης.

-Έχοντας περάσει και τα δύο στάδια, πρωταθλητισμού και αθλητισμού, πως εξέλαβες τις διαφορές του;
Αν και ήμουν αθλήτρια, κάνοντας αγωνιστικό αθλητισμό, δε θα έλεγα πως αυτό ήταν κάτι που με γέμιζε και ότι θα ήθελα να δουλέψω πάνω σε αυτό το κομμάτι. Καταρχάς, θεωρώ πως για κάτι τέτοιο πρέπει να κάνεις πάρα πολλές στερήσεις, ενώ πιστεύω πως δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από τον υγιή αθλητισμό. Η ενασχόληση με αυτό το συγκεκριμένο είδος σε γλιτώνει από πολλά επιβλαβή πράγματα και εύχομαι όλο και περισσότεροι άνθρωποι να ασχολούνται με τον αθλητισμό και όχι με τον πρωταθλητισμό. Φυσικά, όπως κάθε θέμα διαθέτει δύο όψεις, έτσι και ο πρωταθλητισμός έχει και πολλά θετικά στοιχεία. Βέβαια, κατ’ εμέ, τα αρνητικά υπερισχύουν, όπως παραδείγματος χάριν, οι απαγορευμένες ουσίες που χρησιμοποιούνται συχνά σε τέτοιες συνθήκες.

Εγώ σταμάτησα τον πρωταθλητισμό, διότι δεν μπορούσα να συνδυάσω τα μαθήματα και την ενόργανη που απαιτούσε πάρα πολλές ώρες προπόνησης. Επίσης, σε αυτή την απόφαση, έπαιξαν σημαντικό ρόλο και οι υποδομές της πόλης μου. Κατάγομαι από τον Βόλο, όπου τότε όπως και τώρα δεν υπάρχουν αρκετές υποδομές. Για αυτό τον λόγο θα έπρεπε να φύγω και να πάω στην Αθήνα, στο «Φυτώριο», που με είχαν ζητήσει από κάποιους αγώνες που είχα συμμετάσχει. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο οι γονείς να αφήσουν το παιδί τους σε μια ηλικία περίπου 12 ετών να φύγει και να πάει σε ένα μέρος ξένο, μένοντας σε ακαδημία. Ουσιαστικά, μένοντας εκεί, πηγαίνοντας σχολείο εκεί, χωρίς την οικογένεια του μαζί. Οι γονείς μου δε θεώρησαν ότι ήταν τόσο αναγκαίο και για μένα μάλλον έκαναν καλά.

-Τι θα συμβούλευες, για τα πρώτα τους βήματα, άτομα που θέλουν να ξεκινήσουν χορό αλλά βρίσκονται σε μια ηλικία μεγαλύτερη από την καθιερωμένη;
Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Μπορείς να ξεκινήσεις χορό ό,τι ηλικία και να έχεις, όσο χρονών και να είσαι. Ακόμη και να βρίσκεται κανείς στη μέση ηλικία δεν υπάρχει κανένας περιορισμός για τον χορό, παρά μόνο ο εαυτός του. Φυσικά, παίζει σημαντικό ρόλο και ο δάσκαλος. Με άλλα λόγια, να βρεις κάποιον δάσκαλο που να ενδιαφέρεται να σου μεταδώσει αυτά που έχει για την ηλικία την οποία είσαι. Εννοείται πως υπάρχουν και μεγάλοι χορευτές που ξεκίνησαν σε μεγάλη ηλικία και έχουν διαπρέψει. Δεν είναι υποχρεωτικό να έχεις ξεκινήσει από μικρή ηλικία για να μπορείς να γίνεις ο καλύτερος χορευτής.

-Εσύ η ίδια στην αρχή της σταδιοδρομίας σου, επέλεξες κάτι (σ.σ. τη Φιλολογία) που στη συνέχεια ανακάλυψες ότι δε σε γεμίζει. Μετά, συνέχισες και επαγγελματικά αυτό που σου άρεσε ως χόμπι. Τι θα πρότεινες σε παιδιά που βρίσκονται σε παρόμοιες καταστάσεις;
Θεωρώ πως για μένα η μετάβαση ήταν πάρα πολύ εύκολη, γιατί αγαπούσα πάρα πολύ τη γυμναστική και ήμουν από μικρή μέσα σε αυτό. Είχα το μικρόβιο του αθλητισμού. Αποτελούσε κομμάτι της καθημερινότητας μου, ακόμη και όταν σπούδαζα στο Φιλολογικό. Δεν είχα σταματήσει στιγμή να αθλούμουν και να γυμνάζομαι. Βέβαια, ήθελα να τη δω αυτήν την πλευρά και επαγγελματικά, ήθελα να μπω στο κομμάτι της διδασκαλίας, αλλά με σημείο εστίασης την πράξη και όχι τη θεωρία, όπως στη Φιλολογία. Για αυτό τον λόγο, πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι δύσκολο και όταν αγαπάς κάτι και θέλεις πολύ να το κάνεις, σε όποια ηλικία και αν βρίσκεσαι, ό,τι προβλήματα και να σου εμφανιστούν μπορείς να τα ξεπεράσεις.

-Όσον αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση, πόσο μπορεί να σου φανεί επικερδές αυτό που αγαπάς;
Όταν ξεκίνησα να μπω στο Τ.Ε.Φ.Α.Α. δεν είχα στο μυαλό μου ότι θα δουλέψω ως γυμνάστρια, να πω την αλήθεια, παρότι δούλευα και πριν περάσω. Είχα κάποια τμήματα όπου δίδασκα χορό. Ίσως και αυτά να μου έδωσαν το έναυσμα ώστε να μάθω περισσότερα. Να μπω σε μια σχολή και να είμαι πλέον και επιστήμονας αυτού του είδους, όχι μόνο θεωρητικός. Αυτή η σκέψη αποτέλεσε ουσιαστικά το εφαλτήριο μου. Θεωρώ πως υπάρχει επαγγελματική αποκατάσταση στον αθλητισμό. Βέβαια, στην Ελλάδα, όλοι γνωρίζουμε πως όλοι οι κλάδοι περνούν δύσκολες ώρες εν καιρώ οικονομικής κρίσης, κανένα επάγγελμα δεν μπορεί να γλυτώσει από αυτήν την κατάσταση.

Βλέπουμε ότι στον τομέα της παιδικής παχυσαρκίας είμαστε πρώτοι στον κόσμο και συμπεραίνουμε ότι τα παιδιά πλέον δεν ασκούνται και κάνουν κακή διατροφή. Παρόλα αυτά εγώ παρατηρώ μια αλλαγή. Ίσως και από τα μαθήματα που κάνω με μικρά παιδιά να βλέπω μια παραπάνω διάθεση όχι μόνο για τον χορό αλλά και γενικότερα για τα αθλήματα. Για αυτούς τους λόγους πιστεύω πως είναι μια καλή λύση για κάποιον να ασχοληθεί επαγγελματικά με κάποιον τομέα του αθλητισμού. Χωρίς, φυσικά, αυτό να σημαίνει πως είναι όλα ρόδινα και εύκολα. Κάθε επάγγελμα χρειάζεται τη δική του προσπάθεια για να βγει από την κρίση, έτσι και το δικό μας…

_______
Ευχαριστούμε πολύ τη Γιούλα Χαρίση για την όμορφη κουβέντα που είχαμε.

No related posts.