Ράμα, ο θριαμβευτής των εκλογών

Με τις 74 έδρες που κέρδισε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, από τις 140 που έχει συνολικά η αλβανική Βουλή, ο Εντι Ράμα αναδείχθηκε ο απόλυτος νικητής των βουλευτικών εκλογών της 25ης Ιουνίου. Ακολουθούν το Δημοκρατικό Κόμμα του Λουλζίμ Μπάσα με 43 έδρες, το Σοσιαλιστικό Κίνημα για την Ένταξη με 19 έδρες, το Κόμμα Δικαιοσύνης, Ενσωμάτωσης και Ενότητας του Σπετίμ Ιντρίζι με τρεις έδρες, ενώ και μια έδρα καταλαμβάνει το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.

Κερδίζοντας την πλειοψηφία των εδρών ,ο Ράμα γίνεται ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού. Δεν χρειάζεται δεκανίκι και ούτε πια να συνεργαστεί με κανένα άλλο κόμμα και δηλώνει έτοιμος να κυβερνήσει για την επόμενη τετραετία.

«Οι εκλογές αυτές είναι ένα κρίσιμο τεστ για την πορεία ένταξης της Αλβανίας στην ευρωπαϊκή οικογένεια» τόνιζαν οι διεθνείς παρατηρητές στις δηλώσεις τους. Τα μεγάλα ξένα μέσα ενημέρωσης όπως η γαλλική Le Monde, τις αξιολογεί ως καθοριστικές για τις μελλοντικές σχέσεις της Αλβανίας με την Ευρωπαική Ενωση, ενώ η εφημερίδα New York Times γράφει: «Οι Αλβανοί ψήφισαν κάνοντας αυτό που προέτρεψαν τα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία παραμέρισαν τις διαφορές τους εστιάζοντας σε έναν κοινό στόχο, στις προσπάθειες ένταξης της χώρας τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Το κυρίαρχο πρόβλημα σε αυτές τις εκλογές ήταν η εξαγορά των ψήφων από σχεδόν όλα τα μεγάλα κόμματα. Το Σοσιαλιστικό Κίνημα για την Ένταξη κατηγορεί ανοιχτά το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ράμα ότι χρησιμοποίησε ύπουλες μεθόδους για την εξαγορά ψήφων από τους πολίτες, κυρίως στις περιοχές όπου το Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν είχε ελπίδες ότι θα κερδίσει έδρα. Οι κατηγορίες έγιναν και από τις δύο πλευρές, αποτελώντας κοινό μυστικό.

Η πρέσβης της Ε.Ε. στα Τίρανα, Romana Vlahutin, είχε ζητήσει από τους πολίτες να μην πουλήσουν την ψήφο τους. Ωστόσο, τι σημαίνει το να πουλάει κανείς την ψήφο του; Το να πουλάει κανείς την ψήφο του σημαίνει να ψηφίσει τον τάδε υποψήφιο ή κόμμα, με αντάλλαγμα χρήματα ή άλλα προϊόντα, δηλαδή σύμφωνα με το φαινόμενο που στην πιάτσα ονομάζεται «σάκος του αλευριού». Οι οικονομικές δυσχέρειες που ταλανίζουν πολλές οικογένειες και οι πενιχρότατοι μισθοί ευνοούν το φαινόμενο αυτό.

Οι διεθνείς παρατηρητές τονίζουν ότι η ψήφος θα πρέπει να βασίζεται στις αξίες, στην ιδεολογία και στο πρόγραμμα του κάθε κόμματος και όχι στο ποσό των χρημάτων που θα καταλήξει στην τσέπη κάποιου. Το πρόβλημα όμως έγκειται στο ότι τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν προγράμματα ή ιδεολογίες, ή, σε πολλές περιπτώσεις, έχουν παρόμοιο πρόγραμμα. Οι υποσχέσεις των κομμάτων, αν τις παρατηρήσει κανείς, δε διαφέρουν και πολύ από αυτών των προηγούμενων εκλογών του 2013.

Με άλλα λόγια, οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια τέτοια πολιτική κατάσταση, όπου όλα τα κόμματα υπόσχονται τα ίδια και κανείς δεν τηρεί αυτές τις υποσχέσεις μετά τις εκλογές, με αποτέλεσμα το κριτήριο επιλογής τους να είναι το ποσό χρημάτων που θα λάβουν από το εκάστοτε κόμμα. Πόσα μπορώ να κερδίσω αυτή τη στιγμή;

No related posts.