Στίχοι: Ταξίδια με τον νου

Η 21η Μαρτίου έχει οριστεί ως η παγκόσμια ημέρα ποίησης. Δεν μπορώ να πω πως ήμουν ποτέ ιδιαίτερα φιλική προς την ποίηση, μάλιστα παλαιότερα την έβρισκα και λίγο βαρετή. Υπήρξαν όμως κατά καιρούς ποιητές που με άγγιξαν. Είναι να σου κάνει κάτι το «κλικ» που λέμε. Δεν κρύβω πως διχάστηκα, προκειμένου να διαλέξω ανάμεσα στον Elliott, τον Edgar Alan Poe και τον Καρυωτάκη και να κάνω μια ελαφρά ανάλυση σε κάποιο έργο τους. Τελικά κατέληξα στον τρίτο, τον οποίο γνώρισα αρχικά από το σχολείο.

Η μελαγχολία, η θλίψη και απαισιοδοξία που τον διακατείχαν, με έκαναν εξαρχής να θέλω να διαβάζω τις ποιητικές συλλογές του. Σαν να ταξίδευα μέσα στις σκέψεις του και να έβλεπα την δική του αντίληψη για τον κόσμο. Και δεν κρύβω πως ένα από τα αγαπημένα μου έργα του είναι το «Στο Άγαλμα της Ελευθερίας Που φωτίζει τον Κόσμο». Το ποίημα ανήκει στην συλλογή «Ελεγείες και Σάτιρες» που εκδόθηκε το 1927.

Λευτεριά, Λευτεριά, σχίζει, δαγκάνει
τους ουρανούς το στέμμα σου. Tο φως σου,
χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου.
Πεταλούδες χρυσές οι Aμερικάνοι,
λογαριάζουν πόσα δολάρια κάνει
σήμερα το υπερούσιο μέταλλό σου.

Λευτεριά, Λευτεριά, θα σ’ αγοράσουν
έμποροι και κονσόρτσια κι εβραίοι.
Eίναι πολλά του αιώνος μας τα χρέη,
πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν
οι γενεές, όταν σε παρομοιάσουν
με το πορτραίτο του Dorian Gray.

Λευτεριά, Λευτεριά, σε νοσταλγούνε,
μακρινά δάση, ρημαγμένοι κήποι,
όσοι άνθρωποι προσδέχονται τη λύπη
σαν έπαθλο του αγώνος, και μοχθούνε,
και τη ζωή τους εξακολουθούνε,
νεκροί που η καθιέρωσις τους λείπει.

Η αρχική αίσθηση που μου άφησε το ποίημα ήταν πικρή, αυτή του ωμού ρεαλισμού. Η απαισιοδοξία του Καρυωτάκη, ο οποίος θεωρεί πως ένα ιδανικό, όπως η ειρήνη εξαγοράζεται, όπως τα υλικά αγαθά δείχνει την απογοήτευσή του από τις εξελίξεις της εποχής. Έχει διαποτίσει το ποίημά του με ένα έντονο αντιαμερικανικό ύφος, ενώ παράλληλα, κάνοντας υπαινιγμούς και σε άλλες εθνικότητες, τονίζει την εναντίωσή του απέναντι στο χρήμα. Ο ποιητής μάλιστα εστιάζει στην εξαγορά της ελευθερίας, προβάλλοντας το Άγαλμα της Ελευθερίας ως αντικείμενο προς πώληση.

Με ελαφρώς ειρωνικό τόνο, διάχυτη απαισιοδοξία και εμφανές πολιτικό ύφος, παρουσιάζει την δική του οπτική γύρω από τα τεκταινόμενα της εποχής του, η οποία δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα και από την σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα και τις ρευστές εξελίξεις. Ήταν από τα ποιήματα που μου έμειναν γενικότερα στην μνήμη και θα είναι για πολύ καιρό επίκαιρα και αντιπροσωπευτικά του αιώνα μας…

No related posts.