Για τους πρόσφυγες…

Ό,τι και να γραφτεί για αυτούς τους ανθρώπους δεν προσεγγίζει στο ελάχιστο την τραγικότητα την οποία βιώνουν. Κυνηγημένοι, ανεμοδαρμένοι και ταλαιπωρημένοι και όμως, αγκαλιά με τις αποδεκατισμένες οικογένειές τους, συνεχίζουν να μάχονται για να επιβιώσουν. Διωγμένοι από την πατρίδα τους προσπαθούν να στεριώσουν κάπου, να δώσουν μια ελπίδα στα ρημαγμένα πρόσωπα των παιδιών τους για μια πιο κανονική- αν μπορεί να ονομαστεί έτσι- ζωή.

Εμείς, όμως, τι κάνουμε, βλέποντας την ανατριχιαστική φρίκη που βιώνουν; Τι προσπάθειες καταβάλλουμε για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας αυτή τη δύσκολη στιγμή; Με αφορμή το βίντεο τόσο της Μαίρης Συνατσάκη, «Είμαι gay, είμαι Αλβανίδα, είμαι πρόσφυγας», όσο και την απάντηση της Ουρανίας Μιχαλολιάκου σε αυτό, προβληματίζεται κανείς ιδιαίτερα για τις δύσκολες εποχές τις οποίες διανύουμε.

Ναι, υπάρχουν μνημόνια, ναι, οι Έλληνες αδυνατούν πλέον να ζήσουν με αξιοπρέπεια και κάποιοι τρώνε από τα σκουπίδια, ναι, δεν υπάρχουν χρήματα για τους φτωχούς, ναι,ναι,ναι… Εσύ, όμως, περήφανε Έλληνα και Ελληνίδα, να ξέρεις πως δεν είσαι στην χειρότερη κατάσταση αυτή τη στιγμή. Να ξέρεις πως άλλοι συνάνθρωποί σου βιώνουν τώρα τη φρίκη του πολέμου, χάνουν τις ζωές τους και όσοι γλυτώνουν θαλασσοδέρνονται μέχρι να φτάσουν στην πατρίδα που ανοίγει την αγκαλιά της για όλους, την Ελλάδα.

Και εσύ τι κάνεις, Έλληνα κηδεμόνα; Κλείνεις τις πόρτες του ελληνικού σχολείου και δεν στέλνεις τα παιδιά σου, διαμαρτυρόμενος για τα προσφυγόπουλα που ήρθαν και διατάραξαν την ήρεμη ζωή σου! Και σε ρωτώ: ποιος είσαι εσύ που θεωρείσαι ανώτερος; Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις αν θα δεχτεί το σχολείο πρόσφυγες; Πού είναι η ανθρωπιά σου, Έλληνα; Μήπως έγινες ψυχρός Ευρωπαίος και απέκτησες μια ταυτότητα που δεν σου αρμόζει;

Η Μαίρη Συνατσάκη δημιούργησε ένα βίντεο γεμάτο νόημα και πυγμή, που δίνει ένα μήνυμα αγάπης και ανθρωπιάς στις κοινωνίες. Αποδοχή της διαφορετικότητας, ό,τι και αν περιλαμβάνει αυτή. Όχι στιγματισμός, όχι ταμπέλες, όχι μίσος. Απάντηση στο καταπληκτικό αυτό βίντεο θέλησε να δώσει η κόρη του ιδρυτή και γενικού γραμματέα της Χρυσής Αυγής, Ουρανία Μιχαλολιάκου. Μίλησε για ρατσισμό κατά των Ελλήνων που αγαπούν την πατρίδα τους και υποκρισία απέναντι στην ορθοδοξία. Τι είδους αγάπη, άραγε, είναι αυτή που στρέφεται κατά των συνανθρώπων σου; Πώς μπορείς να αγαπάς όταν νοιάζεσαι μόνο για τον εαυτό σου; Πώς πιστεύεις στο θεό της αγάπης, και την ίδια στιγμή αρνείσαι να δώσεις τον έναν από τους δύο χιτώνες σου στον άπορο συνάνθρωπό σου; Αυτό δεν είναι υποκρισία;

Είναι θλιβερό και ταυτόχρονα εξοργιστικό να παρακολουθείς ανθρώπους τέτοιων ιδεολογιών να προσπαθούν να φανούν υπεράνω και θιγμένοι, ενώ στο παρασκήνιο αποτελούν την αιτία πολλών ρατσιστικών εγκλημάτων. Δεν είναι στη φύση του ανθρώπου να μισεί και ειδικά στη φύση του Έλληνα. Ο ανθρωπισμός δίνει πνοή στις κοινωνίες, αλλάζει τη σύστασή τους και μας κάνει πιο δεκτικούς στο διαφορετικό. Όσοι γονείς, λοιπόν, δεν επέτρεψαν στα προσφυγόπουλα να μπουν στα ελληνικά σχολεία, όσοι αρνήθηκαν να δείξουν κατανόηση στις δύσκολες στιγμές των προσφύγων, αυτοί είναι Έλληνες δυστυχώς μόνο στα λόγια.

Δεν μένει, λοιπόν, παρά να ελπίζουμε και να πιστεύουμε στην εξάλειψη του ψευτο-πατριωτισμού και στην ανάπτυξη ενός συνειδητού και αγνού ανθρωπισμού. Οι εποχές που βιώνουμε έχουν ανάγκη από αρωγή και ανιδιοτελή αγάπη, όχι από μίσος και ρατσισμό. Το μήνυμα είναι ένα: όλοι ίσοι και όλοι διαφορετικοί. Μόνο έτσι ο κόσμος έχει νόημα!

No related posts.