Money talks…

Ο Παναθηναϊκός ήταν ο μεγάλος νικητής του τελικού Κυπέλλου Μπάσκετ στο “Nick Galis Hall”, κερδίζοντας σχετικά εύκολα τον Άρη με 68-59, σε έναν τελικό που -δυστυχώς- διατήρησε τα ελληνικά «έθιμα».

Οι «πράσινοι» δεν έπιασαν υψηλή απόδοση, βρέθηκαν σε μέτρια βραδιά, αλλά αυτό που εντέλει μέτρησε ήταν η ποιότητα και η προσωπικότητα των παικτών τους, με χαρακτηριστικότερη φάση το τρίποντο του Ρίβερς, σε ένα σημείο που ο Άρης είχε το μομέντουμ, έχοντας μειώσει στους τέσσερις (58-54).

Οι «κιτρινόμαυροι», από την άλλη, έμοιαζαν περισσότερο να μην μπορεί, παρά να μην το «θέλουν», αφού στον αμυντικό τομέα κατάφεραν να κάνουν σχετικά καλά τη δουλειά τους. Επιθετικά, όμως, δεν παρουσίασαν το πρόσωπο που απαιτούσε ένας αγώνας τέτοιου επιπέδου, απέναντι σε έναν αντίπαλο με πολύ ποιοτικότερο και ακριβότερο ρόστερ. 7/29 τρίποντα, τα περισσότερα εκ των οποίων μπήκαν στην τέταρτη περίοδο, όταν ο Παναθηναϊκός είχε ξεφύγει στο +17, άρα οι Θεσσαλονικείς δεν είχαν τόσο άγχος φορτωμένο στις πλάτες τους και δεν είχαν να χάσουν τίποτα εάν ρίσκαραν. Επιπλέον, κόστισαν ιδιαίτερα οι οκτώ χαμένες ελεύθερες βολές και τα 12 λάθη, τα οποία έδωσαν στην ομάδα του Πασκουάλ 12 πόντους.

Όταν το ματς βρισκόταν σε κρίσιμο σημείο, δηλαδή στην αρχή του γ′ δεκαλέπτου, όπου ο Παναθηναϊκός προηγούταν με μόλις δύο πόντους (29-27), ο Άρης ήταν υπερβολικά άστοχος και απολύτως φυσιολογικά βρέθηκε πίσω με 13 (50-37 στο 30′). Το «τριφύλλι» δεν μπορούσε παρά να εκμετελλευτεί την αγωνιστική αδράνεια των παικτών του Δημήτρη και έχοντας τα εργαλεία αλλά και τις παραστάσεις κατάφερε να πάρει μια διαφορά που του έδωσε σαφές προβάδισμα για τον τίτλο. Ο Τζεντίλε, που βρέθηκε για περίπου 10 λεπτά στο παρκέ, έδωσε επιθετικές λύσεις με διεισδύσεις στο καλάθι του Άρη, ενώ τα τρίποντα των Γκέιμπριελ και Φελντέιν διεύρυναν το προβάδισμα για τον «εξάστερο».

Το σερί 12-0 που έτρεξε ο Άρης στην τελευταία περίοδο, σταμάτησε από το τρίποντο-μαχαιριά του Ρίβερς, του οποίου προηγήθηκε μία αμφισβιτούμενη φάση, για την οποία ο Άρης (Πρίφτης και Λάσκαρης) διαμαρτυρήθηκε για φάουλ στον Κάμινγκς στη διεκδίκηση της μπάλας. Κατά τ’ άλλα, το διαιτητικό τρίο ήταν καλό στο σύνολο του και όσα λανθασμένα σφυρίγματα υπήρξαν μοιράστηκαν και στις δύο ομάδες. Ακολούθησαν δύο συνεχόμενα λάθη στις επιθέσεις του Άρη, όταν ο Κάμινγκς θέλησε να περάσει την μπάλα στο χαμηλό ποστ στον Τσαϊρέλη και κάπου εκεί κρίθηκε και ουσιαστικά ο τελικός.

Όσον αφορά τα γεγονότα πριν και μετά τον τελικό, τα άφησα σκοπίμως για το τέλος. Προτίμησα να ασχοληθώ με τα του αγωνιστικού, αφού τα υπόλοιπα είτε λίγο είτε πολύ είναι δυστυχώς αναμενόμενα, κάθε φορά που πρόκειται να διεξαχθεί ένα ντέρμπι, και μάλιστα σε τελικό. Ελλιπής έλεγχος για την είσοδο στο γήπεδο, ελλιπής έλεγχος για τα… όπλα που είχε ο κάθε γνωστός–άγνωστος και τα οποία δεν έπρεπε να μπουν ποτέ στο «Αλεξάνδρειο», καθυστέρηση μίας ώρας για την έναρξη του αγώνα, καταστροφή του γηπέδου μετά τη λήξη του παιχνιδιού και κάτι εισιτήρια που μάλλον δεν πήγαν εκεί που έπρεπε, αλλά εκεί που βόλευε.

Φυσικά, οι ευθύνες βαραίνουν όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές που συμμετείχαν στη διεξαγωγή του τελικού. Η ουσία είναι μία. Συζητήσεις επί συζητήσεων, αλλά πρόοδος καμία…

Related posts:

  1. Του χάλασε το… σκούπισμα
  2. Π.Α.Ο.Κ.-Άρης 62-58