Ο ισορροπιστής Μητσοτάκης που δεν κάνει το βήμα παραπάνω

Στις 10 Ιανουαρίου 2016 ο Κυριακός Μητσοτάκης ήταν ο μεγάλος νικητής των εσωτερικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας, παίρνοντας μία σαφή εντολή από τους ψηφοφόρους της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να αλλάξει τα πάντα στη «γαλάζια παράταξη», οδηγώντας την προς μία πιο σύγχρονη και πιο προοδευτική κατεύθυνση.

Ή τουλάχιστον μπορεί να υποθέσει κανείς ότι αυτή ήταν η απαίτηση όσων ψήφισαν τον κ. Μητσοτάκη στις αρχές του τρέχοντος έτους, αφού και ο ίδιος είχε ως βάση της ρητορικής του ακριβώς αυτήν την αλλαγή που -έλεγε πως- επρόκειτο να φέρει. Χαράς ευαγγέλια λοιπόν για τους μεταρρυθμιστές ανθρώπους του κέντρου, που πίστευαν ότι στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη έβρισκαν τον μεγάλο ηγέτη που θα μπορούσε να βγάλει την Ελλάδα από το αδιέξοδο στο οποίο την οδηγούσε (και την οδηγεί) η εθνολαϊκισιτκή κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ.

Τα πρώτα δείγματα ωστόσο δεν ήταν καλά. Μολονότι η προεκλογική κόντρα του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη επεκτάθηκε και μετεκλογικά και πολλοί πίστεψαν ότι ο νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας είχε αποφασίσει να τελειώνει με τη λαϊκή δεξιά του κόμματός του, οι ορισμοί αφενός ως αντιπροέδρου του βαθύτατα συντηρητικού Αδώνιδος Γεωργιάδη και αφετέρου ως κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ακροδεξιού Μάκη Βορίδη καταδείκνυαν με τον πλέον σαφή τρόπο ότι το άρμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης δύσκολα θα έκανε το γενναίο άνοιγμα στον κεντρώο χώρο που απαιτούσε (και απαιτεί) η συγκυρία της εποχής.

Από το περασμένο καλοκαίρι και εντεύθεν μάλιστα, ο κ. Μητσοτάκης κάνει τα πάντα για να εγγυηθεί την ενότητα της Νέας Δημοκρατίας, εξυμνώντας όπου σταθεί και όπου βρεθεί τους προηγούμενους προέδρους της «γαλάζιας παράταξης», μεταξύ των οποίων βέβαια και ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, ενώ πρωτοπαλίκαρά του παραμένουν οι κ.κ. Γεωργίαδης και Βορίδης. Ο πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι λοιπόν το πρόσωπο που ενώνει τις τέσσερις συνιστώσες αυτής, τη λαϊκή δεξιά, την ακροδεξιά, τη συντηρητική δεξιά και φυσικά τον κεντρώο χώρο που ο ίδιος εκπροσωπεί. Παρά το γεγονός ότι ο λόγος του διαφέρει από εκείνον των προκατόχων του, όντας ειρηνευτικός και βασιζόμενος σε λογικά επιχειρήματα, αδυνατεί να κάνει το βήμα παραπάνω και προτιμά να ισορροπεί ανάμεσα στα δικά του πιστεύω και στα πιστεύω των εκπροσώπων των δεξιότερων πτερύγων της Νέας Δημοκρατίας.

Στην παρούσα φάση βέβαια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πιο δημοφιλής από τον Αλέξη Τσίπρα, του οποίου η δημοτικότητα ολοένα και πέφτει. Πολλοί, όμως, είναι αυτοί που αναρωτιούνται γιατί ενώ τα ποσοστά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μειώνονται με δραματικούς ρυθμούς, η Νέα Δημοκρατία παραμένει σχεδόν στάσιμη. Ίσως γιατί πολλοί από αυτούς που ψήφισαν τον κ. Μητσοτάκη τον περασμένο Ιανουάριο δεν είναι είναι ικανοποιημένοι από το γεγονός ότι παλαντζάρει μεταξύ «παλαιού» και «νέου».

Σίγουρα, δεν είναι εύκολο να αποτάξει κανείς το παρελθόν του, αλλά στην περίπτωση της «γαλάζιας παράταξης» ο πρόεδρός της πρέπει να το κάνει. Το έχει ανάγκη η Ελλάδα, το έχει ανάγκη ο μεταρρυθμιστικός και προοδευτικός κεντρώος χώρος. Αν το βήμα αυτό γίνει, Ποτάμι και βενιζελικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα συμπλεύσουν (αν δεν το κάνουν, θα είναι άξιοι της μοίρας τους).

Αν το βήμα αυτό γίνει, τότε θα υπάρχει πραγματικό φως στην άκρη του τούνελ…

Υ.Γ. Η πολυαγαπημένη μας αρχισυντάκτρια, Αγγελική-Ελένη Μπιτζούνη, παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της (πολύ κλισέ αυτή η φράση, αλλά πάντα ήθελα να τη γράψω), Δημήτρη Παντελή, και εΜΜΕίς τους ευχόμαστε τι άλλο(!), βίον ανθόσπαρτον και καλούς απογόνους! Να ζήσετε και να είστε ευτυχισμένοι, παιδιά!

No related posts.